Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.
Kurt Vonnegut, de auteur van grillige, cynische, diep wijze romans als ‘Cat’s Cradle’, ‘Slaughterhouse-Five’, ‘Breakfast of Champions’ en ‘Slapstick’, overleed in 2007 op 84-jarige leeftijd. Zo gaat het.
Vonnegut was een diep sardonische, verbitterde man die de wereld als duister absurd beschouwde. Hij had een volkomen ambivalent gevoel over het menselijk bestaan, voelde een diepe, blijvende sympathie voor de zachtaardige, intellectuele buitenstaanders, maar bespotte uiterlijk – en werd tot wanhoop gedreven – de financiële en politieke waanzin die het voortbestaan van het leven met zich meebracht. En ondanks alles was hij grappig. Vonnegut gebruikte humor als poetsmiddel, waardoor we de zwakheid van de Amerikaanse samenleving konden verteren en tegelijkertijd konden lachen en haten. Sommigen zouden hem de beste Amerikaanse auteur van zijn generatie noemen.
In het boek uit 1999 “Future Perfect: hoe Star Trek de planeet aarde veroverde”, auteur Jeff Greenwald sprak met Vonnegut over de beroemde show van Gene Roddenberry en vond Vonnegut verbitterd over de toekomst (natch). Maar Vonnegut steunde graag alles wat ons een mogelijkheid tot terugtrekking biedt. Hij merkte op dat mensen oorlogen blijven voeren en het milieu blijven vervuilen omdat, om zijn woorden te gebruiken, “mensen het leven haten. Ze vinden het beschamend, vreselijk ongemakkelijk, en het zou ze niet kunnen schelen als het morgen eindigt.”
Vonnegut gaf ook toe dat hij geen sciencefictionboeken leest. Ook in het echte leven had hij weinig waardering voor menselijke pogingen om de sterren te bereiken. Hij begreep dat de ruimte tussen de sterren veel te groot was om daadwerkelijk te kunnen reizen, dus werd de ruimterace uitgevonden alleen maar om de lucht- en ruimtevaartindustrie draaiende te houden. Maar hij begreep ook dat alle mensen verlangen naar een familiegevoel, en als een fictieve utopische toekomst, geponeerd door “Star Trek”, dat vervult, dan kan dat geen slechte zaak zijn.
Kurt Vonnegut was oké met sciencefictionshows waar mensen blij van worden
Over ruimtetechnologie zei Vonnegut: “Het is entertainment, zoals de zaak OJ Simpson, of iets anders. We zijn hier om vermaakt te worden.” Jeff Greenwald merkte die acteur op Michael Dorn, die de Klingon Worf speelde in ‘Star Trek: The Next Generation’, soortgelijke standpunten naar voren gebracht. Dit bracht Greenwald ertoe “Star Trek” in detail aan Vonnegut te beschrijven. Vonnegut beweerde dat hij geen sciencefiction las, en zeker niet naar “Star Trek” in zijn iteraties had gekeken. Toen Greenwald opmerkte dat de toekomstvisie van “Star Trek” gedurfd optimistisch wasVonnegut antwoordde:
“Nou, dat is prima! Het vrolijkt mensen op. (…) Kijk, deze dingen gebeuren omdat er een enorme honger naar familie is. Het verklaart ook de Deadheads. Maar het is familie, familie, familie. Charles Manson kon heel aantrekkelijke, redelijk intelligente jonge vrouwen langs de kant van de weg oppikken omdat ze hongerig waren naar familie. Politici en televisiesterren doen zich voor als familieleden. Geraldo Rivera is onze broer, onze grote broer. En het werkt!”
Vonnegut zei dat toewijding aan welke persoon, ster of popmedia dan ook voortkomt uit het gebrek aan uitgebreide families van mensen. Toen hij het over Trekkies en Deadheads had, voegde Vonnegut eraan toe: “Het zijn hoe dan ook goede mensen. (…) Ik denk dat mensen die zich aangetrokken voelen tot een van deze families aardig zijn.”
Dit lijkt waar te zijn. “Star Trek”-conventies zijn warme, gastvrije plekken, en de sterren van de verschillende shows zijn ook vaak gastvrij en beantwoorden graag vragen van fans.
Kurt Vonnegut adviseerde zich terug te trekken uit de wereld
Naarmate het interview vorderde, werd Kurt Vonnegut alleen maar cynischer. Zijn wereldbeeld was in 1999 nog somberder dan in het verleden. Jeff Greenwald wilde nog wat meer vragen stellen over “Star Trek”, maar hij merkte op dat de franchise vrijwel geen interesse had voor de sterauteur. Greenwald probeerde een klein beetje optimisme uit Vonnegut te persen, maar hij wilde niet capituleren. Op de vraag wat de oplossing is voor een bittere wereld, zei Vonnegut:
“Retraite. (…) Ga er even vanaf – als je kunt. Je hebt het over ‘Star Trek’; nou ja, er zijn allemaal kleine groepjes mensen die een leven voor zichzelf hebben uitgevonden – en daar meestal behoorlijk interessant werk van hebben gemaakt. ‘
Vonnegut was dus geen Trekkie en was het zeker niet eens met de opsomming van Gene Roddenberry dat de toekomst van de mensheid rooskleurig is, vrij van oorlog en geld, en gewijd aan vrede en verkenning. Maar hij besefte op zijn minst dat een object uit de popcultuur kan dienen als balsem voor eenzame zielen in turbulente tijden. Het is op zijn best een bitterzoete observatie, maar Vonnegut had tenminste geen hekel aan de tv-shows.
Nogmaals voor de mensen achterin: Vonnegut beweert dat hij geen sciencefiction leest, ondanks het feit dat veel van zijn boeken sciencefictionthema’s hebben. “Slaughterhouse-Five” gaat over tijdreizen en ruimtewezens. “Cat’s Cradle” omringt een gevaarlijke, apocalyptische, ijsachtige compound gemaakt in een laboratorium. “The Sirens of Titan” en “Cat’s Cradle” wonnen beide Hugo Awards, die worden uitgereikt aan sciencefictionromans. Natuurlijk, als je het boek van Thomas Marvin doorbladert “Kurt Vonnegut: een kritische metgezel,” je zult merken (niet verrassend) dat Vonnegut zich ertegen verzette een sciencefictionauteur te worden genoemd en een hekel had aan labels.
De film ‘Breakfast of Champions’ werd gebombardeerdhelaas. Zo gaat het.
