De Amerikaanse economie is dat officieel niet in een recessie. Maar voor werkzoekenden kan het net zo goed zo zijn.
In februari heeft de het aanwervingspercentage daalde tot een dieptepunt dat voor het laatst werd gezien tijdens de vroege pandemie – en daarvoor, de nasleep van de Grote Recessie.
Ruim zeven miljoen werkloze Amerikanen worden geconfronteerd met een arbeidsmarkt die, door de aanwervingsmaatregelen, op een recessie lijkt. Ondertussen zijn de ontslagen en de werkloosheid relatief laag, waardoor een verdeelde arbeidsmarkt ontstaat die stabiel is voor mensen die een baan hebben, en die op een recessie lijkt voor degenen die er een proberen te vinden.
Deze combinatie van trage aanwervingen en lage werkloosheid is ongekend in de ruim 25 jaar aan overheidsgegevens.
De De ‘werkzoekende recessie’ eist een financiële tol van mensen als Valerie Lockhart, die dat wel heeft gedaan moeite gehad om werk te vinden sinds ze in maart 2025 werd ontslagen als vice-president bij Morgan Stanley. Als hoofdverdiener voor haar gezin van drie personen is ze afhankelijk van spaargeld, pensioenrekeningen en werkloosheidsuitkeringen om rond te komen.
Nadat haar garage afgelopen september onder water stond, kreeg Lockhart te maken met duizenden dollars aan loodgieterswerkreparaties. Ze lanceerde een GoFundMe-campagne, maar deze bracht slechts een paar honderd dollar op. Als gevolg hiervan stelde ze de reparaties uit, waardoor haar gezin zonder warm water achterbleef.
“Het betalen van die rekening zou betekenen dat we geld moesten gebruiken dat we nodig hadden om het hoofd boven water te houden”, zegt Lockhart, een veertiger en woonachtig in Georgia.
Het afgelopen jaar heb ik met tientallen werkzoekenden gesproken die hun weg vonden in een traag wervingslandschap dat werd gevormd door economische onzekerheid, kostenbesparingen en de adoptie van AI. Velen vertelden me dat ze verrast waren door hoe weinig grip ze hebben gekregen na succesvollere zoekopdrachten eerder in hun carrière.
In maart was ruim een kwart van de werkloze Amerikanen al 27 weken of langer op zoek naar werk, tegen ongeveer 18% drie jaar eerder. De statistiek onderstreept hoe het trage tempo van de aanwerving ervoor zorgt dat mensen langer werkloos blijven.
Een vertraging zonder steun op recessieniveau
Sinds hij ontslagen is bij zijn adviesbureau met zes cijfers baan bij Booz Allen Hamilton Afgelopen augustus had Aaron Laniewicz moeite om een fulltime rol te bemachtigen. Binnen enkele maanden nam hij ongeveer $ 50.000 op van zijn 401(k) om hoge renteschulden af te betalen, grotendeels van creditcards.
“Onze financiën evolueren in een onhoudbare richting”, zegt Laniewicz, een veertiger en woonachtig in North Carolina.
Zijn ervaring weerspiegelt de bredere kloof op de arbeidsmarkt. Hoewel het aantal ontslagen laag blijft, zijn mensen die werk nodig hebben, ontdekken dat de wervingsomgeving tot stilstand is gekomen.
Bij eerdere recessies heeft dit soort vertraging aanleiding gegeven tot overheidssteun. Tijdens de pandemie voegden federale wetgevers een Wekelijkse toeslag van $ 600 werkloosheidscontroles uit te voeren. Tijdens de Grote Recessie financierde het Congres extra weken werkloosheidsverzekering, waardoor sommige werknemers uitkeringen konden innen tot 99 weken.
Maar behoudens een bredere economische neergang is een nieuwe ronde van uitgebreide uitkeringen onwaarschijnlijk, vooral met een verdeeld Congres en zorgen over het niveau van de overheidsuitgaven.
Zonder federale uitkeringen waarop ze kunnen vertrouwen, zijn Amerikaanse werkzoekenden afhankelijk van ontslag bij voormalige werkgevers of werkloosheidsuitkeringen van de staat. Maar die kunnen sterk variëren.
Laniewicz zei dat hij ongeveer een maand ontslagvergoeding kreeg. Hij werkloosheidsuitkeringen verzameld een tijdlang – North Carolina heeft een maximale wekelijkse uitbetaling van $ 350 – maar zei dat hij niet meer in aanmerking kwam nadat hij parttime freelance werk had gevonden.
Nadat Robin Peppers Daniel in april 2025 werd ontslagen uit haar managementrol in North Carolina bij Wells Fargo, ontving ze een ontslagvergoeding van een paar maanden. Na maanden zoeken naar een baan begon ze werkzaam als vervangend docentmaar zei dat ze er strategisch mee om moest gaan. Als haar inkomen een bepaalde drempel overschreed, zou haar werkloosheidsuitkering afnemen.
Daniel, die in de zestig is, zegt dat ze genoeg spaargeld heeft om ruim een jaar rond te komen, maar niet genoeg om met pensioen te gaan. Ze zei dat ze nu nog maar ‘halfslachtig’ online naar banen zoekt: als er meer dan honderd sollicitanten zijn, neemt ze niet de moeite om te solliciteren.
Voor Daniel, die nu al een jaar werk zoekt, voelt het alsof de arbeidsmarkt zich tegen haar heeft gekeerd.
‘Ik heb me neergelegd bij een semi-pensioen’, zei ze.
