Franse fotograaf en filmmaker Anaïs Kugel werd sterk beïnvloed door de cinema toen hij opgroeide. “Als kind was ik er al door gefascineerd De stad van verloren kinderen van Marc Caro en Jean-Pierre Jeunet, en als tiener werd ik aangetrokken door filmmakers als David Lynch en Michel Gondry, wier fantasierijke en bijzondere visuele werelden mijn gevoeligheid diepgaand hebben gevormd”, vertelt ze aan It’s Nice That. Gesteund door filmische invloeden die diep in het onderbewuste en surrealistische duiken, neemt Anaïs’ stijl van beeldmaken nu een enigszins dubbelzinnige middenweg in tussen documentaire en fictie; een plek waar visuele verhalen worden samengesteld en soms geënsceneerd om diepere betekenissen en persoonlijke herinneringen te verkennen.
Wat op het eerste gezicht op een feitelijke, levensechte documentaire kan lijken, vergt wat meer stijl en een vleugje fantasie om dingen vast te leggen “die schommelen tussen intimiteit en fictie”, zegt de fotograaf. Experiment en sfeer spelen daarbij een bepalende rol. In haar zelfportretserie Waarom bevinden meeuwen zich ver van de zee? de fotograaf speelde met een draadontspanner om volledige controle over haar zelfbeeld te hebben. In deze dromerige, reflecterende beelden onderzoekt Anaïs’ performance het onderwerp ontheemding – “als een emotionele en psychologische toestand, gebaseerd op persoonlijke ervaringen om noties van thuis, herinnering en vervreemding in twijfel te trekken”, vertelt ze.
Veel van het werk van de fotograaf voelt aan als een zacht en gevoelig visueel onderzoek naar de heersende ideeën rond vrouwelijkheid, keuzevrijheid en intimiteit, een onderzoek dat alleen hand in hand kan gaan met een perspectief dat afwijkt van de dominante blik. “Mijn werk weerspiegelt mijn interesse in zichtbaarheid – wie wordt gezien, hoe en onder welke omstandigheden”, zegt de fotograaf. Haar serie Sekswerkers probeert de politiek van representatie frontaal aan te pakken door samen te werken met sekswerkers om mensen te documenteren op manieren die verder gaan dan stereotypen, terwijl ze “de complexiteit van hun leven, identiteit en arbeidsomstandigheden benadrukt”, deelt ze. Gebaseerd op elke individuele ontmoeting, raakt deze serie – net als Anaïs’ bredere portretwerk – altijd thema’s als “marginaliteit, erbij horen en een persoonlijk verhaal”, zegt ze.
