Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Toen ik opgroeide als kind uit de jaren 80, had ik een redelijk geweldige jeugd (bedankt, mama en papa!). Mijn heimwee naar dat tijdperk is behoorlijk sterk, en daarom typ ik dit terwijl ik omringd ben door een klein leger van GI Joes, Transformers en Ninja Turtles. Het is dan ook geen verrassing dat als vrienden mij vragen welke films ze hun kinderen moeten laten zien, ik doorgaans films aanbeveel uit het decennium dat ons alles heeft gebracht van de Ghostbusters naar Grote problemen in klein China.
Toen een vriendin onlangs vroeg wat ze haar twee kinderen moest laten zien, aarzelde ik niet om het aan te bevelen Labyrint. Leuke liedjes, gekke muppets, gekke David Bowie en Jennifer Connelly in een doorbraakrol; wat is er niet om van te houden? Al snel meldde ze dat haar kinderen nachtmerries hadden over de Goblin King en zijn monsterlijke volgelingen. Ik voelde me ongeveer twee seconden slecht voordat ik het probleem besefte: dat van Jim Henson Labyrint is nog steeds een perfecte kinderfilm. Helaas heeft Hollywood moderne kinderfilms getransformeerd in op vibraties gebaseerde screensavers waarmee kinderen niet langer veilig knapperige concepten als liefde, dood en zelfs menselijke sterfelijkheid kunnen verkennen.
Ziggy Stardust en de Goblins van Mars
Nadat mijn vriend mij had berispt over mijn aanbeveling, moest ik eerlijk tegen mezelf zijn: Labyrint is een behoorlijk enge film. Het centrale plot gaat over een mysterieuze man die een klein kind ontvoert, en de arme Jennifer Connelly moet door een wereld van steeds nachtmerrieachtigere Muppets navigeren om hem te redden. Het titulaire labyrint voelt vaak aan als een gevangenis waar geen uitweg meer is, en zaken als de ‘Helping Hands’-scène en het gemaskerde bal zijn het spul van koortsdroomnachtmerries. Boven dit alles zweeft het feit dat de Goblin King een bedreiging van middelbare leeftijd is die probeert een kindbruid veilig te stellen, een bruid gespeeld door een meisje dat nog niet eens oud genoeg was om de vergunning van haar leerling te krijgen.
Ondanks dat alles denk ik nog steeds Labyrint is een geweldige film om met kinderen te delen. Voor mij zijn de bovengenoemde enge aspecten een kenmerk en geen bug. Het is misschien ‘slechts’ een kinderfilm, maar deze angstaanjagende kenmerken zijn aanwezig Labyrint met een gevoel van echte spanning van begin tot eind. Spanning is natuurlijk het geheime ingrediënt van elk goed verhaal, omdat het het verhaal een reële inzet geeft voor de personages waar we om geven. Die personages groeien door spanning en conflict, maar de meeste moderne kinderfilms hebben operatief al het enge en gespannene verwijderd in een poging hun films minder aanstootgevend en smakelijker te maken.
Een ster is geboren
In A Minecraft FilmGeen enkel kind denkt bijvoorbeeld dat de kwaadaardige Malgosha de wereld gaat overnemen; ze begrijpen dat de plot slechts een windowdressing is voor een film die zoveel mogelijk gamereferenties in de speelduur probeert te persen. Ook kijken er geen jongeren Sonic de egel denk dat Dr. Robotnik de dag zal winnen. Ze zijn hier alleen voor de grapjes en gelikte speciale effecten die aan het onvermijdelijke happy end voorafgaan. Bovendien denkt geen enkel kind dat Bowser Jr. het universum gaat veroveren Super Mario Galaxy; ze zijn hier alleen om de parade te waarderen Nintendo memes op het scherm en hopen dat hun favoriete Smash Bros.-personages verschijnen.
Deze films zijn niet bedoeld om kinderen uit te dagen; in plaats daarvan dienen ze als afleiding van twee uur voor ouders die wat rust en stilte nodig hebben. Helaas heeft de gezamenlijke inspanning van Hollywood om deze films onschadelijk te maken ze ook saai en creatief bankroet gemaakt. Het is functioneel onmogelijk voor kinderen om van deze werken als films te genieten: in plaats daarvan zijn ze ontworpen als gewoon een stukje kleurrijke stimulans voor een ADHD-generatie die meer door hun iPads wordt grootgebracht dan door hun ouders. Maar Labyrint is het bewijs dat het niet zo hoeft te zijn en dat we onze kinderen voldoende inhoud kunnen (en moeten) geven voor hun spektakel.
De griezeligste muppets ter wereld
Waarom vind ik specifiek dat kinderen moeten kijken? Labyrint? De eerste reden is dat, met het risico overdreven bot te klinken, angst iets is waar iedereen elke dag mee te maken krijgt. Door naar een griezeliger kinderfilm te kijken, kunnen kinderen de angst microdoseren en leren deze te verwerken binnen de context van een verhaal dat uiteindelijk een onvermijdelijk gelukkig einde biedt. Weet je hoe sommige mensen zo nerveus zijn dat een hard geluid hun hele dag kan verpesten? Dat is wat er gebeurt als je een beschutte jeugd leidt, beschermd tegen alle enge dingen. Omgekeerd kan een regelmatig dieet van enigszins beangstigende kinderfilms het publiek helpen uitgroeien tot goed aangepaste volwassenen.
Even terzijde: films zoals Labyrint zijn een veilige, gecontroleerde manier om kinderen kennis te laten maken met belangrijke onderwerpen uit de echte wereld die misschien wel hun leven kunnen redden. Dit is een film over kinderontvoering, afpersing, machtsongelijkheid en zoveel andere ‘duistere’ onderwerpen, maar het is allemaal verpakt in een glimmende verpakking met schattige liedjes en schattigere wezens. Neem het van een ouder aan: je zult uiteindelijk met je kinderen moeten praten over hoe dit allemaal in de echte wereld werkt om ze veilig te houden. Dat gesprek zal een kavel gemakkelijker voor jou (en geloofwaardiger voor hen) als ze de tijd hebben gehad om deze enge ideeën binnen een fictieve context te verwerken.
Lessen aan kinderen geven (één schreeuw tegelijk)
Tenslotte, als je daadwerkelijk met je kind naar de film kijkt in plaats van alleen de tv als babysitter te gebruiken, kun je hem helpen de meest ongrijpbare vaardigheid van allemaal te leren: kritisch denken. Elk moment dat ze hun ogen van angst doen bedekken, is een kans voor een open en eerlijk gesprek, met suggestieve vragen als “Waarom maakte dat je bang?” en “wat denk je dat dat personage in plaats daarvan had moeten doen?” Dit leert kinderen om daadwerkelijk met media om te gaan en ervan te leren, en tegelijkertijd hun zelfvertrouwen te vergroten door hen te helpen hun angsten te overwinnen. Niet voor niets zullen ze ook een gevoel van trots voelen omdat ze sterker dan ooit uit een enge film komen.
Wilt u uw eigen kind een paar belangrijke lessen leren? Of wil je de gloriedagen van de vreemde cinema uit de jaren 80 opnieuw beleven? Heck, wil je gewoon jammen op de onmogelijk pakkende deuntjes van de Goblin King? Ongeacht je motivatie, je hebt geluk: Labyrint staat vandaag op Netflix. Het is een beangstigende tijd die, ongeacht wat mijn vriend je vertelt, leuk is voor het hele gezin. Maar wel een waarschuwing: zorg ervoor dat er niemand in de buurt is voordat je je eigen magische dans in de woonkamer gaat dansen!
