Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Als het om films gaat, zijn er twee dingen waar ik meer van hou dan van wat dan ook: thrillers en korte looptijden. Terwijl ik door Netflix scrolde voor een snelle nachtkijk, kwam ik die van 2017 tegen Stuurmanwaarmee beide vakjes worden aangevinkt. Sommige films hebben gewoon niet veel verhaal, maar geven je in plaats daarvan een snelle blik op een dag uit het leven van hun personages.
In Wheelman’s In dit geval gaat het over een vluchtchauffeur die in een steeds lastiger wordende situatie terechtkomt na de bankoverval die hij helpt faciliteren, bijna alsof hij wordt opgezet als valsspeler of afleiding voor een veel grotere misdaad die zich gaat ontvouwen. Dit hoeft geen lang, ingewikkeld verhaal te zijn, dus dat is het ook niet. De hele film speelt zich bijna volledig af in een auto, waarbij onze hoofdpersoon in realtime probeert te achterhalen wat er precies aan de hand is via hectische telefoontjes, waarvan de meeste rechtstreeks naar de voicemail gaan.
Er zit geen wereldopbouw of diepgaande kennis in Stuurman. Het is gewoon een man in een auto die weet dat hij in de problemen zit, en, erger nog, weet dat hij niet veel opties of tijd heeft om eruit te komen. Soms is dat alles wat een film moet zijn, en wanneer dat het geval is, ben ik er altijd voor.
Het hele plot in 4 zinnen
Frank Grillo is een vluchtchauffeur die alleen bekend staat als Wheelman, en hij krijgt van zijn begeleider de opdracht om de bankovervallers die hij zou moeten helpen ontsnappen te dumpen nadat ze het geld in zijn kofferbak hebben geladen. In de veronderstelling dat Clay (Garret Dillahunt), de partner die de overval heeft geregeld, iets met deze opzet te maken heeft, probeert Wheelman hem via de mobiele telefoon te bereiken, maar krijgt hij hem niet te pakken, terwijl hij dreigende sms-berichten ontvangt van een onbekende afzender. Wheelman maakt zich zorgen over de veiligheid van zijn 13-jarige dochter Katie (Caitlin Carmichael) en, in mindere mate, zijn ex-vrouw Jessica (Wendy Moniz), omdat ze bij naam worden genoemd en hij geen idee heeft met wie hij te maken heeft. Naarmate de nacht vordert, komt Wheelman erachter dat Clay verwikkeld is in concurrerende misdaadfamilies, waardoor hij in een situatie terechtkomt waarvoor geen duidelijke exitstrategie bestaat.
Zoals ik al zei, Stuurman is een meedogenloos strakke thriller, waarbij meestal een man aan de telefoon betrokken is die zijn volgende zet probeert te bedenken. In dit geval is er sprake van vuurgevechten, gevaarlijke mensen en geen duidelijke oplossing voor de problemen van onze hoofdpersoon. Terwijl de film zijn tweede en derde bedrijf ingaat, wordt de inzet voortdurend hoger omdat we meer te weten komen over wie erbij betrokken zijn, wat ze van Wheelman willen, en hoe zijn familie er precies bij betrokken is als hij niet alles doet wat ze zeggen.
De slogan van de film is simpelweg: “Drive Fast. Think Faster”, en er is eigenlijk geen betere manier om het samen te vatten. Als fervent voorstander van kortere looptijden en kleinere budgetten ben ik hier om een zeer belangrijke mythe te ontkrachten: korte looptijden zijn niet bedoeld voor een korte aandachtsspanne. Stuurman is een van die ‘blink and you miss it’-films waarin elke seconde telt. Elke richtingaanwijzer, cryptische boodschap, stem op de achtergrond van een telefoongesprek en alle 286 F-bommen dragen gewicht en dragen voortdurend bij aan de spanning. Voor $ 5 miljoen kun je een film als deze echt niet verslaan, omdat het een oefening in constante escalatie is, maar hij blijft zich op een manier voortbewegen die alles op de realiteit gegrondvest houdt.
De perfecte dubbele functie “Man in een auto”.
Terwijl Stuurman verdient zijn brood als een neo-noir-actiethriller, maar deelt een vergelijkbare opzet als die uit 2013 Locke met Tom Hardy in de hoofdrol. In die film, die ook voor zo’n twee miljoen dollar werd geproduceerd en slechts 85 minuten duurt, speelt Hardy een bouwvoorman die de avond voor de grootste betonstorting uit zijn carrière werk moet laten vallen omdat een vrouw met wie hij een affaire had op het punt staat te bevallen. De hele film is waarin hij rijdt, collega’s en stadsfunctionarissen belt en steeds wanhopiger naar huis belt terwijl hij het nieuws aan zijn vrouw en zoons vertelt.
Zo saai als Locke Klinkt op papier, het is een boeiend horloge omdat het gaat over een man die probeert het goede te doen nadat hij een enorme fout heeft gemaakt. Zijn leven zoals hij dat kent is voorbij, en dat begrijpt hij, maar hij bewaart nog steeds zijn kalmte terwijl hij over de snelweg vliegt, vastbesloten aanwezig te zijn bij de geboorte van zijn kind om redenen die aanvankelijk niet helemaal logisch zijn, maar duidelijker worden naarmate zijn nachtelijke rit vordert.
Beide films zijn uit hetzelfde materiaal gesneden, maar werken op totaal verschillende frequenties. Ze streamen ook allebei door Netflixdus mijn aanbeveling is om ze eens te bekijken de volgende keer dat je iets anders wilt. Horloge Locke voor het emotionele gewicht, en draai dan naar Stuurman voor de sensatie van op de vlucht zijn met een koffer vol geld terwijl je familie aan de zijlijn wacht, in de hoop dat je ze te pakken krijgt voordat een onbekende aanvaller dat doet.
