WAARSCHUWING: VERSCHRIKKELIJKE INHOUD. Wendy Duffy, de rouwende moeder die vandaag haar leven heeft beëindigd in een kliniek voor begeleid sterven, heeft zich uitgesproken over het ‘supergeorganiseerd’ zijn voorafgaand aan haar enkele reis, waardoor haar aangrijpende laatste verzoeken duidelijk zijn geworden
Een Britse moeder die vandaag in een kliniek in Zwitserland een einde aan haar leven heeft gemaakt, ondanks dat ze niet terminaal ziek was, vertelde eerder over haar tragische laatste wensen.
Wendy Duffy, 56, werd verwoest achtergelaten door de dood van haar zoon, Marcus, vier jaar geleden, en hoewel ze therapie en kuren met antidepressiva heeft ondergaan, heeft dit helaas niets gedaan om haar verdriet te verzachten. Omdat ze haar verlies niet kon verwerken, betaalde de vrouw uit de West Midlands £10.000 om een einde aan haar leven te maken. Pegasos-klinieken zegt dat ze hier niet bij wil horen wereld‘ zonder haar enige kind.
Marcus was pas 23 jaar oud toen hij op de bank in slaap viel terwijl hij een broodje at, met een kater na een avondje uit. Een kerstomaatje kwam vast te zitten in zijn luchtpijp, met fatale gevolgen. De medisch geschoolde voormalige hulpverlener probeerde te reanimeren, maar het mocht niet baten. De toegewijde moeder zat vijf dagen aan de zijde van Marcus voordat zijn levensondersteuning werd uitgeschakeld.
Tot wanhoop gedreven, probeerde Wendy negen maanden na de dood van haar zoon zelfmoord te plegen. Toen vroeg ze begin 2025 om een formele aanvraag bij Pegasos, een kliniek voor begeleid sterven die, in tegenstelling tot andere faciliteiten zoals Dignitas, uitsluitend psychiatrische gevallen accepteert waarbij er geen sprake is van een lichamelijke ziekte
Aanvragers moeten aan strikte criteria voldoen voordat ze worden aanvaard, waaruit blijkt dat hun toestand ernstig, langdurig en resistent tegen behandeling is. Wendy heeft eerder dit jaar haar eindexamen afgelegd en zal naar verwachting vandaag (24 april) overlijden. Voordat ze haar enkele reis maakte, maakte Wendy haar hartverscheurende laatste wensen duidelijk en regelde ze elk laatste detail.
In een gesprek met de E-mail online In de dagen voorafgaand aan haar dood vertelde Wendy hoe ze haar afscheidsbrieven aan dierbaren al had geschreven en de muziek had uitgekozen die ze wilde spelen toen ze overleed – Lady Gaga en Bruno Mars zongen de aangrijpende titel Die With A Smile.
Wendy wist precies in welke outfit ze wilde sterven: een T-shirt dat van Marcus was geweest, dat “ruikt nog steeds naar hem”. Ze vertelde de publicatie: “Ik geef nergens meer om. Ik besta. Ik leef niet. Toen Marcus stierf, stierf ik ook, vanbinnen. Op mijn sterfbed draag ik zijn T-shirt, dat nog steeds naar hem ruikt.”
Zoals Mail-journalist Jenny Johnson opmerkte, leek Wendy opgewonden over de reis en leek ze bijna op “een vrouw die op vakantie naar Barbados gaat”. De rouwende moeder vertelde: “Oh, ik ben supergeorganiseerd. Ik heb video’s bekeken en het is daar absoluut prachtig. Je kijkt uit op de bomen en de natuur, en het is zo vredig. Mijn enige voorwaarde is dat ik heb gevraagd of ze ervoor kunnen zorgen dat de grote ramen open zijn, zodat mijn geest vrij kan zijn. Ik heb gevraagd dat ze de dingen die ik heb meegebracht, inclusief mijn koffer, aan een liefdadigheidsinstelling voor dieren geven, zodat andere mensen ervan kunnen profiteren. Ik haat verspilling, zie je.”
Er was geen optie om haar organen te doneren, wat Wendy als ‘het enige nadeel’ van het proces beschouwde. Na de crematie in Zwitserland wordt de as van Wendy teruggebracht naar familieleden in Groot-Brittannië en samen met die van Marcus op “zijn” bankje verspreid. Er zal geen begrafenis zijn, waarvan Wendy beweerde dat ze er sowieso een ‘haat’ aan had.
Hoewel Wendy’s zes broers en zussen (vier zussen en twee broers) op de hoogte waren van haar aanvraag, werden ze niet op de hoogte gebracht van de tijdlijn van de ‘procedure’. Dit is bedoeld om hen te beschermen. Als iemand Wendy op wat voor manier dan ook zou helpen, zelfs door haar een lift naar het vliegveld te geven, hadden ze te maken kunnen krijgen met een politieonderzoek en zelfs vervolging.
Hoewel Wendy erkende dat haar beslissing zwaar zou zijn voor haar nabestaanden, had ze er geen spijt van. Ze zei: “Ik zal niet van gedachten veranderen”, zegt ze. “Ik weet dat het moeilijk voor je is, lieverd. Het zal voor iedereen moeilijk zijn. Maar ik wil sterven, en dat is wat ik ga doen. En ik zal een glimlach op mijn gezicht hebben als ik dat doe, dus wees alsjeblieft blij voor mij. Mijn leven; mijn keuze….”
In Engeland en Wales zou de wet voor begeleid sterven gevallen als die van Wendy niet hebben toegestaan, omdat het alleen bedoeld was voor mensen met een gezond verstand die ongeneeslijk ziek zijn en nog zes maanden te leven hebben.
Vanmiddag kwam het wetsvoorstel te laat in het House of Lords, wat betekent dat het geen wet zal worden.
Ondertussen zou Dignitas, de bekendste Zwitserse kliniek, de aanvraag van Wendy hebben afgewezen. Voordat Wendy door Pegasos werd geaccepteerd, moest ze goedkeuring krijgen van een panel van deskundigen, waarin ook psychiaters zitting hadden. Haar aanvraag werd uiteindelijk geaccepteerd na een maandenlang beoordelingsproces, waarin experts volledige toegang tot haar medische dossiers zouden hebben gehad.
Voor mentaal gezondheid ondersteuning, neem contact op met de Samaritanen op 116 123, e-mail ze op jo@samaritans.org of bezoek samaritans.org om uw dichtstbijzijnde vestiging te vinden.
Heeft u een verhaal om te delen? E-mail mij op julia.banim@reachplc.com
