Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
De jaren ’80 waren gevuld met tal van geweldige komedies, waaronder iconische films zoals Ruimteballen, GooniesEn Ferris Buellers vrije dag. Maar voor mijn geld was het de grappigste film van het decennium Ghostbusterseen sciencefiction-kaskraker met meer citeerbare regels dan New York City heeft griezelige geesten.
Latere films probeerden de stijl van deze eerdere film te bijten, maar slaagden er niet in, inclusief toekomstige Ghostbusters-afleveringen. Ghostbusters II was beslist een tweedejaars vervolg dat niet in de buurt kwam van de briljantheid van de originele Ghostbusters. Ghostbusters (2016) probeerde all-in te gaan op komische improvisatie, en het werd de slechtste remake in de filmgeschiedenis. In de tussentijd, Ghostbusters: hiernamaals probeerde de franchise opnieuw uit te vinden als een Spielbergiaans nostalgiefeest in plaats van als een cynische komedie.
Maar waarom is het voor geen enkele andere film zo onmogelijk geweest om de geest (om zo te zeggen) te vatten van wat de eerste maakte? Ghostbusters zo geweldig? Simpel: de belangrijkste makers van deze film hadden allemaal totaal verschillende doelen.
Dan Akyroyd wilde een serieuzere horrorfilm maken, Bill Murray wilde een sarcastische komedie maken, en regisseur Ivan Reitman wilde een high-concept blockbuster creëren. Het resultaat is een bliksem-in-een-fles-film waarvan de magie nooit is verdwenen zullen nooit meer op het scherm worden vastgelegd.
Het begon als een horrorfilm
Ghostbusters is misschien wel de grappigste komedie ooit gemaakt. Al begon het niet zo. Dan Akyroyd, een groot voorstander van geesten en het paranormale, schreef een vroege versie van de film (toen nog geheten Geestvernietigers) dat was ontworpen als een relatief serieuze sciencefiction stuk waarin onze helden geesten op verschillende planeten arresteerden. In Ghostbusters makenonthulde regisseur Ivan Reitman dat dit ontwerp niet bepaald voor veel gelach zorgde. “Hoewel ik een komische houding kon bespeuren, was het geheel tamelijk serieus geschreven.” Bovendien is de film ontworpen als een horrorfilm die je veel waarschijnlijker zal maken schreeuw dan glimlachen.
Wat is er gebeurd? Reitman moedigde Akyroyd wijselijk aan om de film te herschrijven als een komedie over idiote wetenschappers die voor zichzelf gingen ondernemen, en hij schakelde Harold Ramis in om te helpen met het nieuwe ontwerp. De twee bleken een behoorlijk team te zijn, aangezien Akyroyd beter was in het bedenken van kant-en-klare concepten (hij drong aan op de Stay Puft Marshmallow Man ondanks de bezwaren van Reitman), terwijl Ramis beter was in het bedenken van grappige dialogen. Ondertussen was Bill Murray ingeschakeld om wijlen John Belushi te vervangen. Murray keek nauwelijks naar het script, maar in een leuke wending schreef hij technisch gezien het grootste deel van de film.
Het omarmen van de komische apocalyps
In 2020 kreeg Josh Gad verschillende originele Ghostbusters sterren (waaronder Bill Murray, Dan Aykroyd, Ernie Hudson, Sigourney Weveren Annie Potts) samen tijdens een Zoom-gesprek, en ze onthulden enkele verrassende geheimen over de film. Volgens Akyroyd is 80 procent van wat we op het scherm zien, was het resultaat van improvisatie, en hij schrijft dat in het bijzonder toe aan één castlid. “Als je een meesterkomiek en charismatische hoofdrolspeler als Bill Murray in een project betrekt, weet je dat er bijdragen zullen zijn aan de schrijfkant.”
In de uiteindelijke film kun je het duidelijke touwtrekken zien tussen Akyroyd en Murray’s zeer verschillende visies op de toekomst. Ghostbusters. Het grootste deel van de film is uiteraard gevuld met Murray’s unieke soort snerpende, citeerbare humor. Maar veel van de meer serieuze scènes echo Akyroyd’s wens om een echt enge film te maken. De spookachtige schrik van de bibliothecaresse en de ontvoering van Dana Barrett door een monster in haar bank zijn nachtmerries uit haar kindertijd. Om het oudere publiek bang te maken, bevat de film ook een sombere scène waarin Ray en Winston speculeren dat het steeds toenemende aantal geesten een voorbode is van de bijbelse apocalyps.
Tijdschema’s en slijmtafels
Het laatste ingrediënt in Ghostbusters‘ succes was natuurlijk Ivan Reitman. Naast het regisseren van de film hielp hij met schrijfwerkzaamheden en bluste hij zich ook een weg door studioonderhandelingen. Tijdens het pitchen stelde hij een budget op (ergens tussen de $ 25 en $ 30 miljoen), waarbij hij een getal koos dat ongeveer drie keer zo hoog was als wat het kostte om te maken Strepenzijn vorige komedie met Bill Murray en Harold Ramis in de hoofdrol. Columbia Pictures-directeur Frank Price was het daarmee eens, maar op één voorwaarde: wat er ook gebeurtdeze film zou in juni 1984 uitkomen.
Reitman was het daarmee eens, maar besefte toen hij Price’s kantoor uitliep, wat een schijnbaar onmogelijke taak hij zichzelf had opgelegd. Hij had geen idee of zijn willekeurige budget genoeg zou zijn om het binnen te halen Ghostbusters tot leven; hij schatte eerder dat het maken van het originele script van Akyroyd meer dan $ 200 miljoen zou hebben gekost. Bovendien had hij slechts dertien maanden de tijd om een film te maken zonder effectenstudio, zonder startdatum en (het allerbelangrijkste) zonder voltooid script. Gelukkig hielp hij persoonlijk bij het afmaken van het script, waardoor Akyroyd en Ramis bij de les bleven door ervoor te zorgen dat het verhaal duidelijk gedefinieerde doelen had, een gedenkwaardige slechterik en zelfs mechanische verklaringen voor waarom geesten plotseling in New York City rondspookten.
Drie mannen, drie visies
De rest is Hollywood-geschiedenis. Reitman haalde zijn deadline en Ghostbusters werd een groot succes en verdiende meer dan $ 370 miljoen aan de kassa. Dit succes is zelfs nog indrukwekkender als je bedenkt hoe alles aan het filmen overhaast werd gedaan, dat het grootste deel van de dialoog geïmproviseerd was en dat het uiteindelijke verhaal (volgens de concurrerende visies van Akyroyd en Murray) een mix was van dwaas en serieus. Op papier zijn dit allemaal redenen waarom Ghostbusters een… rampmaar het tegenovergestelde gebeurde. Omdat verschillende makers probeerden een compleet andere film te maken (Akyroyd wilde serieuze horror, Murray wilde schlubby-komedie en Reitman wilde een blockbuster met een hoog concept), creëerden ze een perfecte film.
Ongelooflijk genoeg deden ze dit volledig per ongeluk. Daarom is er nooit een waardig vervolg op gekomen Ghostbusters: elke volgende film heeft geprobeerd een Ghostbusters-film te maken, maar wat die eerste film speciaal maakte, kan niet gemakkelijk worden begrepen, laat staan gekopieerd. De mensen die gemaakt hebben Ghostbusters probeerden allemaal verschillende films te maken, wat resulteerde in een vreemd creatief brouwsel dat nooit echt kan worden gerepliceerd. Dit is de reden waarom Jason Reitman niet eens probeerde de magie van de originele film na te bootsen en komedie bijna volledig schuwde om te transformeren Ghostbusters: hiernamaals in de Spielbergiaanse schlock, volledig gericht op nostalgische millennials.
Terwijl Hiernamaals heeft zijn charmes, er gaat niets boven de onverstoorbare koelheid van het origineel Ghostbusters. Als je er klaar voor bent om een wandeling door je geheugen te maken (Stay-Puft-stijl), dan is deze komedieklassieker uit de jaren 80 nu streamen op Netflix. Als u teleurgesteld bent door de Vreemdere dingen laatste seizoen is dit je kans om wat nerdy nostalgie te kanaliseren die daadwerkelijk een bevredigend derde bedrijf oplevert. Probeer ze gewoon niet allebei tegelijk te bekijken; je weet nooit wat er met onze dimensie zal gebeuren als je de rivieren oversteekt!
