Ik ontmoette mijn vrouw, Cece, in 2014 tijdens een muziekvideo-opname in Austin. Een gemeenschappelijke vriend nodigde een groep van ons uit, we raakten aan de praat en we hadden de volgende avond onze eerste date.
Twee weken later vloog ze naar Australië. Na negen maanden lange afstanden, zij naar Melbourne verhuisd voorgoed.
Ik was er altijd van uitgegaan dat Australiërs en Amerikanen in principe hetzelfde waren. We spreken dezelfde taal, kijken naar dezelfde films en tv-programma’s – maar nu we meer dan tien jaar in deze relatie zitten, zijn de kleine verschillen ons nog steeds niet opgevallen.
Ik weet nog steeds niet hoe ik iemand een fooi moet geven
In Australië is het geven van fooien niet aan de orde. Servers worden over het algemeen goed betaald – het minimumloon is hier iets minder dan $ 25 per uur, vergeleken met $ 7,25 in Texas – en de prijs op het menu is wat je betaalt. Toen ik meer tijd in de VS begon door te brengen, fooien cultuur gooide mij volledig.
Als de cheque komt, overhandig ik hem aan Cece en laat haar de berekeningen afhandelen, zelfs als de voorgestelde percentages precies op de bon staan.
Contante fooien zijn erger. Geld overhandigen aan een reisleider zou eenvoudig moeten zijn, maar ik benader het als een spion die een geheime val maakt. Ik schuif het bankbiljet erheen, rommel ermee en krijg een ongemakkelijke handdruk die alle betrokkenen in verwarring brengt.
Cece had het tegenovergestelde probleem. Het geven van fooien was zo in haar ingebakken dat ze er niet mee kon ophouden, en een tijdje waren er in Melbourne een aantal zeer gelukkige servers en barista’s.
We spreken dezelfde taal, maar eigenlijk niet
We hebben ons moeten aanpassen aan enkele taalverschillen als we elkaars familie bezochten. As Jurberg
Vorig jaar liep ik in San Antonio een coffeeshop binnen die ik regelmatig bezoek en bestelde een cappuccino-afhaalmaaltijd. De barista staarde mij aan. Ze zei dat ze alleen normale cappuccino’s had en niet wist waar ik om vroeg.
Na pijnlijk heen en weer wijzen, wees ik naar een kopje en zei: ‘Kun je het daarin inschenken, zodat ik ermee weg kan gaan?’ Haar gezicht lichtte op van begrip.
Er zijn ook andere taalfouten geweest. Eenmaal bij Cece’s ouders kwam ik de keuken binnen en vroeg haar moeder of ze wist waar mijn strings waren. De blik op haar gezicht lag ergens tussen alarm en diepe achterdocht. Het duurde even voordat ik besefte dat ik slippers had moeten zeggen.
Cece heeft het hier net zo vaak moeilijk. Ze vroeg om rucola bij een Australische supermarkt en kreeg blanco blikken totdat Google haar adviseerde om raket te vragen.
Al vroeg vertelde ze een groep van mijn vrienden dat ze voorstander was van de San Antonio Spurs. De kamer barstte los. In Australië betekent rooten seks hebben.
Een weekendje weg betekent voor ieder van ons iets heel anders
Als Australiër ben ik eraan gewend geraakt lange afstanden af te leggen om vrijwel overal te komen. As Jurberg
Voor Cece’s 35e verjaardag plande ik een verrassingsuitje. Ik zei haar dat ze drie nachten moest inpakken voor warm weer. Ze ging ervan uit dat we Queensland zouden bezoeken, misschien de Groot Barrièrerif.
Toen ze besefte dat ik kaartjes naar Taiwan had gekocht, kon ze het niet geloven. A negen uur durende vlucht drie nachten lang leek haar volkomen onredelijk. Maar vanuit Australië is bijna overal dat een bezoek waard is een lange vlucht nodig, dus voor mij voelde het volkomen normaal.
Ik stel vaak een korte trip naar Azië of Hawaï voor, en Cece vindt dat we ergens dichterbij moeten gaan. Het grootste deel van haar familie zal ons niet bezoeken omdat vliegen naar Australië voelt als een missie naar Mars.
Mijn vrouw was verrast door haar eerste verkiezingsdag in Australië
Als Amerikaan was Cece gewend aan gespannen verkiezingsseizoenen. Haar eerste Australische verkiezing was het tegenovergestelde.
In Australië is stemmen verplicht en gebeurt dit op zaterdag. Je loopt naar je plaatselijke school, stemt en pakt een ‘democratieworst’ van de PTA die vooraan grilt. Honden dwalen de stemhokjes binnen. Kinderen verkopen cupcakes.
Gesprekken over politiek zien er hier ook een beetje anders uit. Af en toe zie je een tuinbord, maar campagneartikelen en bumperstickers zijn bijna ongehoord.
Ik heb ontdekt dat veel Aussies hun stem van de ene verkiezing naar de andere veranderen, en de meesten weten niet wie hun vrienden steunen. Ik zou je niet eens kunnen vertellen hoe mijn eigen ouders stemmen.
Na meer dan tien jaar samen weet ik niet zeker of Cece Australischer wordt of dat ik meer Amerikaans wordt. Zij komt in aanmerking voor Australisch staatsburgerschap maar heeft geen aanvraag ingediend. Ze zegt dat het voelt alsof je een deel van wie ze is moet opgeven, en dat begrijp ik.
Op dit moment zijn we waarschijnlijk allebei een beetje Auamerikaans – ik vraag me af of daar een paspoort voor bestaat.
