Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Briell Decker, 40, een voormalig lid van de Fundamentalistische Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, en de 65e vrouw van haar voormalige leider, Warren Jeffs. Ze trouwde in 2004 op 18-jarige leeftijd met Jeffs in een gearrangeerd huwelijk. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik ben geboren en getogen in de FLDS-geloof. Vanaf mijn kindertijd waren mijn dagen opgebouwd rond religieus onderwijs.
Ik bracht minstens vier uur per dag door met preken: ’s ochtends met mijn gezin, op school, na de lunch en nog een keer voordat ik naar bed ging.
Ik geloofde alles wat mijn ouders mij vertelden Warren Jeffsdie in 2002 de profeet voor de FLDS werd en werd gepresenteerd als de persoon die het dichtst bij God op aarde stond.
Toen ik opgroeide, vroeg niemand me wat ik wilde worden, er werd verwacht dat ik ‘moeder in Zion’ zou worden. De Yearning for Zion Ranch was het belangrijkste FLDS-complex in Texas.
Toen ik 18 was, schreef mijn vader een brief waarin hij mij aanbeveelde huwelijk met Warren Jeffs. Ik zei ja, ook al was ik bang en hield ik niet van hem.
Briell Decker groeide op in het FLDS-geloof. Met dank aan Briell Decker
Vrouwen kunnen technisch gezien het huwelijk weigeren, maar de gevolgen kunnen ernstig zijn. Het verliezen van uw familie, uw gemeenschap en uw plaats in de kerk was altijd een mogelijkheid.
Terugkijkend op het moment waarop ik ermee instemde met Jeffs te trouwen, voelde het alsof ik op de rand van een klif stond en geen mogelijkheid had om me om te draaien.
Jeffs had een manier om alles wat hij deed goed te laten lijken, zelfs als het verkeerd was. Hij gebruikte het Boek van Mormon om zijn daden te rechtvaardigen. Dat is wat mij doet geloven dat de FLDS dat was een sekte. (Meerdere organisaties, documentaires en andere voormalige FLDS-leden hebben de FLDS ook als een sekte omschreven.)
Enkele van de vele vrouwen van Warren Jeffs. Decker staat op de tweede rij van boven, vijfde van links. kranten.com
Op een keer werd ik meegenomen naar een van Jeffs’ groepssessies (ook wel orgieën genoemd). Hij bracht minderjarige bruiden met volwassen vrouwen de kamer in, en het was een heel slechte situatie. Ik wilde er geen deel van uitmaken en daarna vroeg ik om meer tijd om me aan te passen, zodat ik niet terug hoefde te gaan. Dat heb ik nooit hoeven doen.
Ik was twee jaar met Jeffs getrouwd voordat hij naar de gevangenis ging, en ik bleef vele jaren in de FLDS als onderdeel van zijn groep totdat ik in 2012 ontsnapte. Ik heb het huwelijk nooit voltrokken.
Controle vormde alles: waar ik woonde, wat ik at en hoe ik dacht
Oude foto van een jonge Briell Decker tijdens haar tijd bij de FLDS. Met dank aan Briell Decker
Jeffs beheerste bijna elk deel van mijn leven en dat van iedereen in de kerk.
Hij had bijvoorbeeld de titels van ieders huizen in een legal trust en gebruikte die om de huisvesting te controleren. Hij bepaalde waar mensen woonden en kon op elk moment gezinnen verhuizen.
De vrouwen in zijn familie, inclusief ikzelf, mochten onze huizen niet vrij verlaten. Wij konden niet naar buiten. Het eten dat Jeffs voor ons had uitgezocht, werd naar huis gebracht. En op sommige plaatsen waren er camera’s en verzorgers die ons in de gaten hielden. Er was eigenlijk geen uitweg.
In de loop van de tijd werden de beperkingen strenger, vooral halverwege de jaren 2000, toen Jeffs onder politieonderzoek stond. We hebben televisie en internet afgeschaft. Ik denk dat dat was om de waarheid voor de mensen te verbergen.
Ik probeerde keer op keer te ontsnappen, maar elke poging maakte het moeilijker
Warren Jeffs tijdens de procedure tijdens zijn proces in 2007. Steve Marcus-Pool/Getty Images
Ik heb ongeveer tien keer geprobeerd te ontsnappen voordat het mij lukte. Hoe meer ik het probeerde, hoe verscherpt de controle om mij heen werd.
In een vroege poging nam ik contact op met de politie en dacht dat ik misschien voorgoed zou kunnen vertrekken. Maar ze vertelden me dat ze me in een opvangcentrum wilden plaatsen vlakbij het FLDS-complex, en dat voelde voor mij niet veilig.
Het was de eerste keer dat ik probeerde uit te leggen wat er aan de hand was, en ik wist niet hoe ik moest communiceren waarom het nog steeds gevaarlijk voelde om zo dicht bij de compound te zijn. Uiteindelijk ging ik terug naar mijn familie in de FLDS in Short Creek, een gebied langs de grens tussen Arizona en Utah, omdat ik niet begreep hoe het plan van de politie zou werken.
Daarna ben ik rustiger gaan plannen. Ik bladerde door telefoonboeken of probeerde erachter te komen waar ik heen kon, maar ik werd vaak gezien voordat ik ver kon komen. Er werd van mensen verwacht dat ze iets verdachts zouden melden, dus het duurde niet lang voordat iemand het opmerkte.
Op een gegeven moment, nadat ik probeerde te vertrekken, werd de kamer waarin ik me bevond fysiek veranderd. Ze plaatsten schroeven in het raam zodat het niet helemaal openging, en ze draaiden de deurknop om zodat ik hem niet van binnenuit kon ontgrendelen.
Zelfs om hulp roepen was riskant. In sommige gebieden kon het bellen van 911 je verbinden met mensen die aangesloten waren bij de FLDS, dus het voelde niet als een veilige optie. Er was geen duidelijk pad naar ondersteuning van buitenaf, en ik had geen toegang tot informatie die mij kon helpen daar doorheen te navigeren.
De dag dat ik ontsnapte
Het verlangen naar Zion Ranch-complex in Eldorado, Texas. Mike Terry/Deseret Morning News/Getty Images
Op 23 mei 2012 ontsnapte ik.
Die ochtend probeerde ik te vertrekken, maar werd op de hoofdwegen gepakt en teruggebracht. Later die dag was ik in een kamer en merkte ik dat een van de schroeven van het raam los zat.
Ik vond een schaar en werkte eraan totdat hij helemaal loskwam. Uiteindelijk brak de schroef.
Iemand in huis merkte het op en probeerde me tegen te houden, maar ik ging door. Ik klom uit het raam en rende.
Deze keer vermeed ik de hoofdwegen. Ik ging door achterpaden en een kreek totdat ik een huis bereikte van voormalige FLDS-leden die zich tegen de kerk hadden gekeerd.
Tegen het einde van de dag hadden ze me de stad uit gereden en in veiligheid gebracht.
Het vertrek was slechts het begin
Een recente foto van Decker met haar pasgeboren baby. Met dank aan Briell Decker.
Nadat ik de FLDS had verlaten, verbleef ik in opvangcentra en werkte ik aan de wederopbouw van fundamentele delen van mijn leven. Ik veranderde mijn naam en mijn Burgerservicenummer. Ik opende mijn eerste bankrekening. Uiteindelijk trouwde ik opnieuw – dit keer uit eigen keuze – en begon een leven op te bouwen dat het mijne was.
Ik zag de oceaan voor het eerst tijdens mijn huwelijksreis in Santa Monica, iets waarvan ik nooit had gedacht dat ik het zou meemaken. Later zag ik het Vrijheidsbeeld, dat vooral betekenisvol voelde omdat het vrijheid vertegenwoordigt, en ik was eindelijk vrij.
Uiteindelijk kwam ik erachter dat ik rechten had op Jeffs’ pand met 45 kamers in Short Creek. Ik heb in februari 2016 de eigendom aangevraagd en kreeg het huis later dat jaar toegewezen.
Ik begon er gratis rondleidingen in te geven om het bewustzijn te vergroten en in contact te komen met mensen die zouden kunnen helpen er iets groters van te maken. Via die connecties werkte ik samen met een non-profitorganisatie genaamd het Dream Center, die ermee instemde de activiteiten over te nemen en het pand in een herstelcentrum te veranderen.
Tegenwoordig dient het als een plek waar mensen – vooral die van de FLDS en andere polygame groepen – huisvesting, steun en middelen kunnen vinden terwijl ze hun leven weer opbouwen.
Warren Jeffs werd in 2011 veroordeeld tot levenslang plus twintig jaar wegens het seksueel misbruiken van twee minderjarige meisjes, die geen familie waren van Briell Decker. Zijn verdediging – geleid door verschillende advocaten – voerde aan dat zijn godsdienstvrijheid was geschonden.
