Verhaal: De 3D-concertfilm bevat optredens van Billie Eilish’s Hit Me Hard and Soft: The Tour (2025), in Manchester, samen met wat beelden achter de schermen. Beoordeling: Alternatieve pop- en electropopsensatie Billie Eilish wordt in de film de architect van haar eigen show genoemd. Van de verlichting tot de technologie en meer: ze wil dat haar fans de best mogelijke zintuiglijke overbelasting ervaren. Welke zij levert en hoe! Uit een helder verlichte kubus tevoorschijn komen om de machtigen te geven James Cameron hoe ze de opnames tot in extreme close-ups heeft voorgesteld terwijl ze met een handcamera door de menigte rent, is dit meer een concertervaring dan een film. Terwijl de film haar laat zien terwijl ze haar grote hits uitvoert, zoals Chiriho. Lunch en NDA in de eerste helft, het neemt het publiek ook mee door wat de jonge artiest voor haar fans betekent. En het is niet alleen een opwindende artiest of muzikant. Het gemeenschappelijke thema is de hoop die de duistere popprinses gaf aan haar hordes fans, die bekennen zich minder eenzaam te voelen, lekker in hun vel te zitten, te worden geconfronteerd met pesterijen en te weten dat ze iemand hebben die hen uit de duisternis redt. De inspiratiebronnen van Eilish zijn mannelijke rappers die er in hun eentje in slagen de bezoekers van een optreden te arresteren met hun energie en persoonlijkheid. Daarom hebben oversized truien, T-shirts en broeken de voorkeur boven onthullende kleding die vrouwelijke popsterren vaker wel dan niet dragen. Dit maakt ze waar met de krachtige prestaties. De eerste helft van de film lijkt slechts een reeks nummers met enkele elementen van achter de schermen. In eerste instantie voelt het dus als een concertfilm die is samengesteld om haar fans een maar diepgaande ervaring op het scherm van haar optredens te geven via 3D. Het verhaal wordt gezonder in de tweede helft, waarin de nadruk ligt op de band die ze heeft met haar fans. Eilish geeft toe dat de dag dat ze een optreden heeft en de show zelf, voelt als rondhangen met fans. Haar interacties met het publiek waarin ze zegt dat ze zelf fan is en hun wanhoop begrijpt om een stukje van hun favoriete ster te bemachtigen. “Ik wil een artiest zijn waar ik fan van wil zijn”, zegt ze. Het is ook de reden dat ze geen dansploeg heeft, ze wil alleen dat zij en de fans er zijn. Laserstralen, uitgebreide verlichting en een enorme productie houden de kijker verslaafd. Inclusief aspecten als de ‘puppykamer’ die ze heeft tijdens haar shows, waar ze samenwerkt met reddingsorganisaties om de harige vrienden over te brengen omdat ‘iedereen wat hondenliefde nodig heeft’, draagt bij aan haar humane kant. De tweede helft bevat langzamere nummers zoals Skinny, TV en Your Power. Het komt weer in een stroomversnelling met opgepompte nummers Bury a Friend en Oxytocin, terwijl nummers met haar broer en singer-songwriter die Eilish haar grootste hits bezorgde zoals Bad Guy, haar lanceringsnummer Ocean en What was I Made For? dragen onder andere bij aan de vreugde van de fans. De film schommelt tussen emoties en energie, maar het verhaal had kunnen profiteren van meer beelden van achter de schermen en het kennen van haar band na de vluchtige introductie. Het eindigt met een knaller met het door rock geleide Happier than Ever, met als finale een passende Birds of a Feather, die haar nauwe band met haar fans herhaalt. Eilish’s vakmanschap in de arena en Camerons 3D-finesse maken dit tot een levendige filmische ervaring waarvan je het best kunt genieten op een groot scherm met de bril op.
