Apex, een nieuwe overlevingsthriller van regisseur Baltasar Kormákur, debuteert op Netflix Vrijdag. De filmsterren Charlize Theron als Sasha, een verdrietige vrouw die, na een nogal voorspelbaar ongeluk op een berg, naar Australië reist om afsluiting te vinden. Eenmaal daar raakt ze verwikkeld in een slopende kat-en-muisspel terwijl ze wordt opgejaagd door een meedogenloze local genaamd Ben (gespeeld door Taron Egerton).
Er is veel dat de film had kunnen onderzoeken tijdens de speelduur van ongeveer 90 minuten, vooral op het gebied van verlies en loslaten. Helaas, het is allemaal oppervlakkig, geen diepte. Het is jammer, maar dat oppervlak ziet er tenminste cool uit.
Laten we even teruggaan en de openingsmomenten van de film bespreken. We maken snel kennis met Sasha, die wakker wordt in een tent die aan de zijkant van een berg is vastgebonden. Dit is het normale leven voor haar en haar man, Tommy (gespeeld door Eric Bana), en het is duidelijk dat het stel veel rotsklimmen doet. Maar Sasha komt bij een rots waar ze gewoon niet overheen kan klimmen, en uit frustratie blijven ze iets te lang aan de kant van de berg.
Ondertussen komt er een sneeuwstorm opzetten.
Misschien kijk ik te veel rampenfilmsmaar vanaf dat moment verliep het verhaal op een voorspelbare manier. Als gevolg van een aardverschuiving en slechte weersomstandigheden wordt Tommy bewusteloos geslagen (of onmiddellijk gedood) en moet Sasha zijn touw loslaten of samen met hem sterven.
En dat is het einde voor Eric Bana.
Lees meer: 40 van de beste films op Netflix die je nu zou moeten streamen
Eric Bana schittert in Apex.
Deze openingsscène duurde slechts enkele minuten, wat naar mijn mening lang niet genoeg tijd was om de emotionele band tussen de twee personages tot stand te brengen, die haar vervolgens zou inspireren om alleen op reis te gaan naar de wilde achterlanden van Australië. Maar we verwerken verdriet allemaal anders, denk ik.
Het is onnodig om te zeggen dat Sasha, eenmaal daar, in een situatie terechtkomt waar ze niet op voorbereid was. Rode vlaggen zijn er genoeg in de vorm van de rommelige muur met posters van vermiste personen in het plaatselijke politiebureau en een groep twijfelachtige mannen die ze al snel ontmoet terwijl ze onderweg is om te gaan kamperen op het onbekende terrein.
En dit is waar Egertons ogenschijnlijk onschuldige Ben in beeld komt. Al snel verandert Apex in een soort horrorfilm, en Ben (samen met zijn trouwe kruisboog) jaagt de Amerikaan dieper het bos in, want dat is wat hij doet om de tijd te doden.
Dit is alles wat je echt moet weten over het verhaal. Ik laat een aantal zware spoilers achterwege, zodat je van daaruit kunt ontdekken in welke richting de film gaat.
Taron Egerton en Charlize Theron spelen in Apex.
Het geeft mij geen vreugde een negatieve recensie te schrijven. Ten eerste ben ik me er volledig van bewust hoe uitdagend het is om een film te maken. Om nog maar te zwijgen: Apex is volledig op locatie opgenomen; Theron en Egerton renden echt door de Australische bossen en vochten op allerlei soorten terrein, van de zijkant van een berg tot stroomversnellingen met wild water.
Theron deed veel van haar eigen stunts en trainde om op geloofwaardige wijze een bergbeklimmer uit te beelden, en op dat front heeft ze zeker gepresteerd. Die focus op realisme in het veld resulteert in een hele reeks adembenemende beelden die smeken om op het grote scherm gezien te worden. Maar helaas, Apex is een streaming-release.
Toch is dit allemaal lovenswaardig, als je bedenkt hoeveel Netflix-titels volledig op geluidsfasen voor een blauw scherm worden geproduceerd, waarbij later digitale effecten worden toegevoegd om de verhaalwereld uit te bouwen. Maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de focus op tactiele details hier ten koste is gegaan van de emotionele diepgang die een verhaal als dit nodig heeft.
Apex leunt zwaar op de acteertalenten van de hoofdrolspelers, en Theron en Egerton leveren de goederen, zonder twijfel. Zonder hun sterke punten tegenover elkaar, denk ik niet dat Apex de tijd helemaal waard zou zijn. Dit mag dan de film van Theron zijn, maar Egerton steelt de show. Meer over hem in een seconde.
Charlize Theron schittert in Apex.
Als je de IMDb-pagina van Theron bekijkt, is het duidelijk dat haar acteercarrière gevuld is met gevarieerde rollen. Ze kan haar mannetje staan in een indiekomedie, een arthouse-drama, een Marvel-kaskraker en zelfs Arrested Development. Ze brengt een spookachtige stilte naar Sasha, die de kracht van het personage informeert zonder het publiek te voeden.
Het enige wat ze hoeft te doen is naar Egerton te staren en haar stilte spreekt boekdelen. Zonder veel dialoog stapt ze gemakkelijk het wortelwaardige toegangspunt binnen waar de kijker verbinding mee kan maken.
Egerton gaat ondertussen all-in op de wreedheid van Ben. Hij is een Hannibal Lecter uit het achterland, compleet met zijn eigen unieke schokkerige recept. Er moet worden vermeld dat Egerton Brits is en een semi-geloofwaardig Australisch accent heeft, wat geen gemakkelijke opgave is. Er is nog een hele reeks andere angstaanjagende eigenaardigheden die Ben soms beangstigend maken, op hetzelfde niveau als Norman Bates. Je kunt zien dat Egerton het fantastisch vindt om dit personage te spelen. Ik vond het geweldig om naar hem te kijken.
Optredens kunnen echter alleen tot nu toe leiden. Buiten de chemie tussen Theron en Egerton, de opvallende beelden en het sterke camerawerk, is Apex behoorlijk hol. Dat is triest om te typen, gezien het idee dat dit een verhaal is over verlies, verdriet en overleven.
Ik ga niet zeggen dat Apex je tijd niet waard is. Als je zin hebt in een lege calorie-terreur om het weekend door te komen, kun je die hier vinden. Verwacht gewoon niet veel meer dan dat.
