Amerikaanse gepensioneerden verhuisden naar Chiang Mai voor een langzamer en betaalbaarder leven

Tye Pierpont kreeg haar eerste paspoort een paar maanden voordat ze 40 werd, en ze wist precies hoe ze die mijlpaal wilde vieren: met een reis naar Thailand.

Ze had Noord-Amerika nooit verlaten en Thailand voelde opwindend aan.

“In 2008 leek dat mij de meest exotische, gekke plek. Ik wilde niet naar Parijs of Spanje. Ik wilde naar Thailand”, vertelde Tye, nu 57, aan Business Insider.

Zij en haar huidige echtgenoot, Chip, brachten die eerste reis door in de chaotische stad straten van Bangkokde Thaise hoofdstad, en op de zandstranden van Phuket. De daaropvolgende tien jaar keerden ze steeds terug naar Thailand voor vakanties.

Ze leefden comfortabel leven in Austin. Tye, die jarenlang aan bodybuildingwedstrijden had deelgenomen, was een personal trainer. Chip werkte voor de Amerikaanse federale overheid.

Toen sloeg de pandemie toe en zette hen aan het denken over hun toekomst.

“Er kan van alles gebeuren, en we zullen nooit onze droom waarmaken”, zei Tye.

Terwijl ze hun plannen heroverwogen, een afspraak gehad met een financieel adviseurdie de cijfers bekeek en hen vertelde dat ze eerder met pensioen konden gaan dan verwacht.

Hun plan was al lang woon in Chiang Mai – de op een na grootste stad van Thailand – en zag geen reden om het nog langer uit te stellen.

In juni 2021 verkochten ze hun thuis in Austin en bracht de volgende zes maanden door met reizen door de VS op wat Tye ‘hun afscheidstournee’ noemde.

In december ging Chip op 56-jarige leeftijd na 34 jaar dienst met pensioen en kwam in aanmerking voor een federaal pensioen. Kort daarna verhuisden ze naar Chiang Mai.

De plek waar ze steeds weer naar terugkwamen

Thailand trekt lange tijd buitenlandse gepensioneerden aan, deels vanwege zijn land visumopties voor lang verblijfinclusief de pensioenvisa die het echtpaar bezit.

Exacte cijfers voor Amerikanen gepensioneerden in Chiang Mai zijn moeilijk vast te stellen, maar volgens de meest recente gegevens van de Amerikaanse overheid ontvingen daar in december 2024 minstens 7.178 socialezekerheidsuitkeringen.

Meer in het algemeen vormen buitenlanders een aanzienlijk deel van de bevolking van Chiang Mai. In 2025 registreerden de Thaise burgerlijke registratiegegevens 160.958 buitenlandse inwoners in de provincie, of ongeveer 9% van de ongeveer 1,8 miljoen inwoners.

Voor veel gepensioneerden biedt Chiang Mai een middenweg tussen de intensiteit van de grote steden en het rustigere kustleven.

“We hoeven nooit naar Bangkok te gaan, want alles wat we nodig hebben is hier, van eten tot kleding en welke vorm van dienstverlening dan ook”, zei Tye.

Jaren voordat ze officieel de overstap maakten, waren ze al begonnen met wortel schieten. In 2019 kochten ze een appartement in Chiang Mai als vakantiehuis. Toen ze verhuisden, werd het hun fulltime thuis.

Tye schat dat ze zo’n 4,5 miljoen Thaise baht, oftewel zo’n 138.000 dollar, hebben uitgegeven aan de aankoop van het huis, en nog eens 37.000 dollar aan de renovatie ervan.

Hun huis ligt tussen de oude stad van Chiang Mai en Nimman, een levendige wijk die bekend staat om zijn cafés en internationale eetgelegenheden.

“Het is grappig omdat we geen onderzoek hebben gedaan en op de plek terecht zijn gekomen waar mensen die wel veel onderzoek hadden gedaan, zeiden dat dit de beste plek was om te zijn”, vertelde Chip (61) aan Business Insider.

Begin vorig jaar kocht het echtpaar het appartement naast dat van hen. Ze betaalden 2,6 miljoen Thaise baht en gaven ongeveer 23.700 dollar uit aan renovatiewerkzaamheden.

“We dachten, weet je, op een dag zouden we er misschien doorheen willen waaien en er een gigantisch appartement van willen maken,” zei Tye. Voorlopig gebruiken ze het als een verhuur op Airbnb.

De haast afleren

In een normale maand, Chip en Tye — die geen gedetailleerde onkostenregistratie bijhielden terwijl ze in de VS woonden — schatten dat ze tussen de $ 4.000 en $ 5.000 uitgeven. Als ze reizen, kan dat bedrag oplopen tot $ 7.000.

“Ik zou zeggen dat we veel reizen”, zei Tye. ‘We drinken geen superdure wijn, maar best lekkere wijn. We hebben een maaltijdbereidingsservice die onze diners klaarmaakt. Ik bedoel, het ontbreekt ons aan niets.’

Ze beginnen de meeste ochtenden met een lichte training op hun peloton of door traplopen, voordat ze naar de nabijgelegen sportschool lopen.

Daar lunchen ze meestal, waarna ze boodschappen doen of naar huis gaan voor een dutje.

“We zijn een soort huiselijke lichamen, maar een of twee keer per week gaan we bij iemand thuis eten of naar een restaurant gaan, naar wijnproeverijen gaan”, zei Tye. “Ook op woensdag spelen we golf.”

In het begin voelden veel van de mensen die ze ontmoetten zich niet echt als hun publiek.

Terug in Austin waren de meeste van hun vrienden rond hun leeftijd. In Chiang Mai ontdekten ze dat de sociale scene verdeeld was tussen gepensioneerden van in de zestig en zeventig en jongere digitale nomaden van in de twintig en dertig.

“Dus dat eerste jaar was zwaar”, zei Tye.

Ze maakten uiteindelijk vrienden via buren in hun gebouw. Velen waren ouder en in de loop van de tijd zijn ze hechter geworden.

“Ze zijn niet zo geïnteresseerd in sporten,” zei Tye lachend. ‘Maar ze wisten allemaal wie Slecht konijntje was vroeger de Superbowlwant daar moeten we bij mij thuis naar luisteren.”

Het echtpaar zegt dat ze na hun pensionering van een ongestructureerd leven genieten.

“Vijftien jaar lang was alles precies getimed vanwege haar dieet, haar competitie en onze training. Alles ging tot op de seconde nauwkeurig”, zei Chip.

“Schema’s bezorgen me gewoon PTSS,” voegde Tye eraan toe.

Tegenwoordig zijn het enige wat ze plannen en naleven doktersafspraken. Ze volgen ook het advies van een vriend op: zorg dat je één ding per dag gedaan krijgt, en al het andere als een bonus beschouwt.

‘We zijn met pensioen, weet je. Dus wat als het langer duurt om daar te komen?’ zei Tye.