Sportschrijflegende Red Smith zei ooit dat het schrijven van een column gemakkelijk is: ‘Het enige wat je doet is achter een typemachine gaan zitten en bloeden.’ In 2026 is er echter geen bloed nodig. Het enige dat u hoeft te doen, is achter een laptop gaan zitten en Claude of ChatGPT het verhaal voor u laten schrijven.
Dat lijkt de conclusie te zijn uit een reeks berichten van het journalistieke front de laatste tijd. Vorige maand schreef mijn collega Maxwell Zeff over schrijvers die onbeschaamd genereren tenminste een deel van hun proza via ongeschreven AI-medewerkers. De ster van zijn stuk was Alex Heath, een technologieverslaggever die zei dat hij AI routinematig concepten laat schrijven op basis van zijn aantekeningen, interviewtranscripties en e-mails. Diezelfde week profileerde The Wall Street Journal zich Fortune-verslaggever Nick Lichtenberg, die aan de krant uitlegde dat hij zwaar op AI leunt om zijn werk te realiseren. Sinds juli heeft hij 600 verhalen geschreven; op een dag afgelopen februari had hij zeven naamregels.
Sinds ik deze rapporten heb gelezen – gelukkig door mensenhanden geproduceerd – heb ik moeite met slapen. Tot voor kort was de consensus dat het gebruik van grote taalmodellen om daadwerkelijk commercieel proza te creëren verboten was. Veel publicaties, inclusief BEDRAADhebben stevige richtlijnen tegen door AI gegenereerde tekst. We gebruiken het ook niet voor bewerking, wat een minder alarmerende, maar nog steeds lastige praktijk is van verschillende anderen die in de column van Zeff worden aangehaald. De wereld van de boekenuitgeverij, die zichzelf probeert te beschermen tegen een lawine van in eigen beheer uitgegeven onzin, houdt nog steeds toezicht op haar catalogus; Hachette Book Group onlangs ingetrokken een roman die blijkbaar te veel afhankelijk was van de output van een LLM. Maar nu de modellen proza opleveren dat steeds moeilijker te onderscheiden is van menselijke output, dreigen het gemak en de kostenbesparingen van het gebruik van AI voor het moeilijke werk van het schrijven in de mainstream te sijpelen. De muren beginnen af te brokkelen.
Zoals je zou verwachten, waren veel mensen niet blij om over deze ontwikkeling te lezen, vooral degenen zoals ik, wier toetsenborden druipen van het bloed. Maar de onderwerpen van de verhalen geven niet op. Het is alsof ze het gevoel hebben dat de toekomst aan hun kant staat. Toen ik contact opnam met Heath – wiens werk ik respecteer – bevestigde hij dat hij tegenstand had gekregen, maar hij haalde zijn schouders op. “Ik zie AI als een hulpmiddel”, zegt hij. “Ik zie het niet als iets dat iets vervangt. Het enige dat vervangen wordt, is het gezwoeg dat ik toch al niet wilde doen.”
Natuurlijk is het harde werk van het schrijven, voor mensen zoals ik, een cruciaal aspect van de hele inspanning, waarbij je jezelf tot de taak brengt om effectief en duidelijk te communiceren. Heath denkt dat hij door zijn schrijven contact maakt met lezers. Hij zegt dat hij zijn AI heeft getraind om op hem te lijken, en dat zijn Substack persoonlijk geschreven weetjes bevat over wat hij van plan is. Aan de andere kant vertelt hij me dat hij, sinds hij met Zeff sprak, een paar van zijn columns bijna in één keer heeft geschoten. “Als ik one-shot zeg, bedoel ik dat ik bijna niets hoefde te doen”, zegt hij. Maar Heath betwist het idee dat het laten schrijven van proza voor hem betekent dat hij het denkproces heeft omzeild waarvan velen denken dat dit alleen kan gebeuren door daadwerkelijk te schrijven. “Ik ben gewoon die erg rommelige, pijnlijke, nul-op-één blanco pagina kwijt”, zegt hij.
De Fortune-schrijver die het onderwerp was van het Journal-artikel heeft ook te maken gehad met repercussies, niet alleen van het publiek, maar ook van zijn vrienden en collega’s. “Ik voel spanning in hechte en persoonlijke relaties,” Lichtenberg gaf toe in een interview met het Reuters Institute for the Study of Journalism. In een e-mail probeerde Fortune’s hoofdredacteur, Alyson Shontell, mij weg te leiden van het idee dat AI de banen van verslaggevers onder haar toezicht zou overnemen. “Belangrijk is dat (Lichtenberg) het niet gebruikt als schrijfvervanger”, schreef ze. “Zijn verhalen zijn AI-ondersteund versus AI-geschreven. Nog steeds veel ambitieuze rapportage en analyse en herwerking die hij doet, dat is zeer origineel.”
