Op een maandag In maart zag ik een pixelart-avatar door de gangen van een virtuele kantoorcampus sluipen op zoek naar een maatje. Met donkerbruin haar en stoppelige kin was de sprite een representatie van mij – een Ik heb een agent geïnstrueerd om met de agenten van andere mensen te praten om te zien of we in het echte leven zouden kunnen voelen. Het sprong in zijn eerste interactie: “Ik ben trouwens Joel.”
De simulatie werd uitgevoerd door drie in Londen gevestigde ontwikkelaars: Tomáš Hrdlička en broers en zussen Joon Sang en Uri Lee. De stelling achter hun project, Pixel Societies, is dat het gepersonaliseerd is AI-agenten kan helpen om echte mensen te matchen met zeer compatibele collega’s, vrienden en zelfs romantische partners.
Elke agent draait op een aangepaste versie van een groot taalmodel, gevoed met een mix van publiekelijk beschikbare gegevens over een persoon en eventuele aanvullende informatie die zij leveren. De agenten worden verondersteld te functioneren als high-fidelity digitale tweelingen, die getrouw iemands gedrag, spraak, interesses, enzovoort nabootsen.
Mijn agent, losgelaten in de simulatie, leek meer op een Hyde voor mijn Jekyll. ‘Ik ben altijd op zoek naar de minder glamoureuze kant van het verhaal’, zei het tegen een agent, een van de vele journalistieke clichés die het naar buiten bracht. “Hype is mijn dagelijks brood”, vertelde een ander. Het hallucineerde een reportagereis naar Zweden en later een niet-bestaand verhaal dat ik aan het verzinnen was. Het beëindigde meerdere gesprekken met de zin: “Laten we de beleefdheden overslaan.”
Pixel Societies blijft een simpel proof-of-concept, en omdat ik weinig persoonlijke gegevens aanbood (de antwoorden op een korte persoonlijkheidsquiz en links naar mijn openbare sociale media) was mijn agent gedoemd tot een leven als een wandelende, pratende LinkedIn-post. Maar de ontwikkelaars theoretiseren dat diep opgeleide agenten interacties met warpsnelheid kunnen doorlopen en informatie kunnen verzamelen die hun eigenaren kunnen gebruiken om gezelschap in de echte wereld te vinden.
“Als mensen leven we maar één leven. Maar wat als we er een miljoen zouden kunnen leven?” zegt Joon Sang Lee. “Het zou ons meer ruimte geven om te experimenteren.”
“Een pittige persoonlijkheid”
Pixel Societies werd begin maart geboren tijdens een hackathon op University College London, georganiseerd door Nvidia, HPE en Anthropic. Hrdlička en Joon Sang Lee zijn allebei lid van Unicorn Mafia, een groep ontwikkelaars die alleen op uitnodiging toegankelijk is en regelmatig meedoet aan dit soort technische wedstrijden. In dit geval kregen de deelnemers eenvoudigweg te horen dat ze iets simulatiegerelateerds moesten bouwen.
Gedurende twee dagen ontwikkelden ze samen met Uri Lee Pixel Societies, waarbij ze een afbeeldingsmodel gebruikten om de sprites te genereren en automatiseringstools voor het coderen om de codebasis vorm te geven. Vervolgens simuleerden ze een mini-hackathon in de virtuele wereld die ze hadden gecreëerd, bevolkt met agenten die de andere deelnemers vertegenwoordigden. Anthropic kende het team een prijs toe voor het beste gebruik van zijn agenttools.
Een paar weken later kwam ik Hrdlička tegen tijdens een workshop over Open Klauween agent-persoonlijke assistent-software die januari ontplofte en wiens maker later werd ingehuurd door OpenAI. (In zijn simulatie had Joelbot tijdens de OpenClaw-workshop interactie met agenten van andere mensen.) Pixel Societies haalt veel inspiratie uit OpenClaw, dat baanbrekend werk verrichtte met de uitvinding van een ‘zielbestand’ dat de unieke identiteit van elke agent vormde. “Het is alsof je een agent een pittige persoonlijkheid geeft. Dat is wat we gebruikten om de personages het gevoel te geven dat ze levend waren”, zegt Hrdlička.
Aangemoedigd door de ontvangst op de hackathon en onder andere Unicorn Mafia-leden, is het trio van plan Pixel Societies te veranderen in iets dat minder lijkt op een closed-loop simulator en meer op een sociaal platform waar agenten vrij en continu met elkaar kunnen communiceren, met als doel vruchtbare relaties in de echte wereld op te wekken. Ze zijn nog niet op een bedrijfsmodel beland, maar de opties omvatten het verkopen van virtuele items voor het aanpassen van avatars en credits voor extra simulaties.
