Kijk met ons mee houdt van films uit de jaren tachtig, van tienerklassiekers als Zestien kaarsen tot iconische actie-sensatieritten zoals De terminator, het valt niet te ontkennen dat de jaren ’80 een geweldig filmjaar waren.
We vinden het leuk om keer op keer terug te keren naar dit decennium, en we hebben een lijst samengesteld met drie films uit de jaren 80 die hij niet anders kan dan opnieuw bekijken.
Onze eerste keuze is Parijs, Texas, een episch arthouse-wegdrama met in de hoofdrol Harry Dean Stanton En Nastassja Kinski dat zal je hart eruit rukken.
Wij benadrukken ook Vereniging voor dode dichters als je op zoek bent naar het perfecte feel-good horloge.
Uit de woestijn van West-Texas komt een onverzorgde man genaamd Travis Henderson (Dean Stanton) tevoorschijn, die niet lijkt te kunnen praten. Als hij wordt gevonden nadat hij flauwgevallen is in een buurtwinkel, belt een dokter zijn vervreemde broer Walt (Dean Stockwell), die zich op onhandige wijze herenigt met de broer of zus die al vier jaar vermist was. Het wordt alleen maar vreemder als Travis herenigd wordt met zijn jonge zoon Hunter (Jager Carson), en samen gaan ze op een roadtrip om Travis’ vrouw, Hunter’s moeder, Jane (Nastassja Kinski).
Diepgaand, melancholisch en visueel verbluffend, Parijs, Texas regeert als een blijvende cultklassieker. De film onderzoekt op bedachtzame wijze thema’s als eenzaamheid, liefde en verlossing, die met diepe emotionele nuance tot uiting komen in Stantons beklijvende optreden als Travis. Cameraman Robby Muller legt een met neon doordrenkt stedelijk Americana en de uitgestrekte woestijn eromheen vast, waarbij rode en blauwe tinten worden gebruikt om de emotionele toestanden van de personages op te roepen.
Leraar Engels John Keating (Robin Williams) begint te werken aan de prestigieuze Welton Academy, een voorbereidende school voor alleen jongens die iconisch is vanwege zijn lange tradities en strenge normen. Hoewel Keating zelf een Welton-alumnus is, gebruikt hij onorthodoxe methoden om zijn studenten les te geven, waarbij hij hen aanmoedigt ‘de dag te plukken’ en het leven ten volle te leven, ondanks de overheersende druk waarmee ze worden geconfronteerd door de school en hun ouders. Samen heeft een groep studenten, waaronder Neil Perry (Robert Sean Leonard) en Todd Anderson (Ethan Hawke), nemen de leringen van Keating ter harte terwijl ze leren hun individualisme te omarmen.
Vereniging voor dode dichters is een feelgood-klassieker, aangevoerd door een scene-stelende wending van Williams. De laatste film van de film “O Kapitein! Mijn Kapitein!” scène is iconisch, maar als dat het enige deel van de film is dat je kent, dan moet je jezelf gaan onderwijzen. Vereniging voor dode dichters is een ontroerend coming-of-age-verhaal over het ontdekken van je ware zelfgevoel en het leren uitdagen van rigide gezagsinstituties. Uiteindelijk is de film een hartverwarmende, mainstreamfilm op zijn best.
Gebaseerd op de roman van Thomas Harris Rode Draak, van hetzelfde universum als De stilte van de lammeren, Mensenjager gaat vooraf aan het verhaal van Clarice Starling en Buffalo Bill door zich te concentreren op FBI-crimineel profiler Will Graham (Willem Petersen) en zijn jacht op de ongrijpbare ‘Tandenfee’-moordenaar, Francis Dollarhyde (Tom Noonan). Graham wordt uit vervroegde pensionering geroepen en roept de hulp in van de beruchte, veroordeelde seriemoordenaar en kannibaal Hannibal Lecter (Brian Cox) om de manier waarop Dollarhyde denkt beter te begrijpen. Al snel komt Graham terecht in een verdraaid spel met Dollarhyde, Lecter en een nieuwsgierige verslaggever genaamd Freddy Lounds (Stefan Lang).
Jaren eerder Hannibal maakte het karakter van Will Graham tot een geliefd televisie-icoon door zijn vertolking door Hugh Dancy (en vijf jaar eerder Antonius Hopkins zou een meer gedenkwaardige Lecter blijken te zijn De stilte van de lammeren), de karakters van Rode Draak werden voor het eerst op het witte doek gebracht Michaël Mann’s baanbrekende neo-noir. Ongelooflijk gestileerd en voortreffelijk geacteerd, Mensenjager is waarschijnlijk het meest onderschatte juweeltje van het Hannibal Lecter-vers, maar toch is het gemakkelijk een van de beste, met zijn unieke synth-soundtrack, humeurige sfeer en sterke psychologische spanning.
