Als mensen nadenken Spel der Tronenis de kans groot dat ze aan de draken denken. De latere seizoenen van de HBO-serie gingen allemaal over de drie vuurspuwende draken van Daenerys Targaryen en de voortdurende spin-off Huis van de Draak heeft er genoeg van draconische actiete. Zelfs toen Dany niet helemaal ‘dracarys’ was, uit het late tijdperk Spel der Tronen ging vaak over spektakel – de grootste strijd of de grootste wending (om nog maar te zwijgen van het grootste budget en de meeste CGI). Dat is niet hoe Spel der Tronen begon toch. Op een zondagavond 15 jaar geleden kondigde de meest epische fantasyserie zich aan met een ander genre: horror.
De eerste aflevering van Spel der Tronen‘Winter Is Coming’ ging in première op 17 april 2011, en het begint vrijwel op dezelfde manier als het eerste boek in George RR Martin’s Een lied van ijs en vuur serie wel. Het is een koude open (letterlijk), aangezien drie leden van wat we later zullen leren de Nachtwacht zijn, voorbij de relatieve veiligheid van de Muur. Will, de jongste, stuit op een groteske opstelling van in stukjes gesneden ijskoude lichaamsdelen en het bevroren lijk van een kind dat aan een boom is vastgemaakt. Hij rent terug om het zijn hogere officier te vertellen, die zijn angst wegneemt. Pas wanneer ze terugkeren naar de locatie komen de White Walkers, geesten met blauwe ogen die we slechts vluchtig zien, tevoorschijn om Wills landgenoten neer te halen en de doden te bevelen op te staan - inclusief dat kleine meisje. De scène eindigt met Will omsingeld terwijl de scène langzaam en onheilspellend zwart wordt.
Als op zichzelf staand horrorwerk is deze zeven minuten durende opening buitengewoon effectief. Will is onze naïeve hoofdpersoon en zijn commandant Waymar Royce is het snotterige soort horrorslachtofferkijkers wil een pijnlijk einde tegemoet gaan. Het tempo is weloverwogen en de dialoog is spaarzaam. In plaats daarvan laat ‘Winter Is Coming’ de beelden en Will’s angst voor wat hij ziet grotendeels voor zichzelf spreken. Die beelden zijn inderdaad angstaanjagend. Een van de eerste beelden in de grote nieuwe serie van HBO is het bevroren lichaam van een kind, dat minuten later met koude blauwe ogen uit de dood opstaat. Spel der Tronen speelde niet mee.
In plaats van dit extreem ingewikkelde en complexe fantasieverhaal te beginnen met een voice-over die de geschiedenis van Westeros uitlegt, zoals Galadriel opent De Heer van de ringen, Spel der Tronen Dumpt kijkers rechtstreeks in een korte horrorfilm. We krijgen niet eens veel uitleg over wat er gebeurt, aangezien termen als ‘wildlings’ of ‘de muur’ pas later in de aflevering worden gedefinieerd. In plaats daarvan wordt ons getoond dat er een duistere kracht bestaat waar zelfverzekerde mannen met hun zwaarden niet bekend mee zijn en niet op voorbereid zijn om mee om te gaan.
De rest van “Winter Is Coming” is niet zoals deze openingsscène – in feite niet veel van het eerste seizoen. Na de titelreeks wordt in de eerste aflevering een geschokte Will ingehaald, die ten zuiden van de Muur vluchtte nadat hij op de een of andere manier de White Walkers had overleefd. Ned Stark slaat geen acht op zijn waarschuwingen over dode mannen in het noorden; hij executeert hem omdat hij de Nachtwacht in de steek heeft gelaten. Ned heeft meer alledaagse dingen aan zijn hoofd, zoals een samenzwering dat een van de koninklijke families van Westeros achter de ondergang van de Hand van de Koning zit. Met uitzondering van deze openingsscène, is het grootste deel van de eerste aflevering van Spel der Tronen gaat over het opzetten van de stukken voor het titulaire Game of Thrones. De Starks, Lannisters, Baratheons en Targaryens zijn allemaal gefocust op dezelfde metalen stoel.
Spel der Tronen Het begint echter nadrukkelijk niet met deze puntige troon. Het zijn deze bevroren ondoden, die opdoemen en op de loer liggen, terwijl de rest van Westeros zich er niet van bewust is of opzettelijk onwetend is, waar de serie echt over gaat. Er zijn grote stukken Spel der Tronenvooral in de eerste paar seizoenen, die deze openingsscène bijna vergeten. De bovennatuurlijke ijszombies ten noorden van de Muur komen opnieuw naar boven in het eerste seizoen wanneer een dood lid van de Nachtwacht opstaat en de Lord Commander aanvalt in aflevering 8; de White Walkers zelf verschijnen pas weer in de laatste aflevering van het tweede seizoen. De White Walkers zijn misschien uit het zicht en uit het hart van de soldaten en intriganten die strijden om de IJzeren Troon, maar omdat Spel der Tronen begon met een demonstratie van hoe eng ze zijn, de echte inzet en het genre dat de kern van de serie vormt, zijn goed ingeburgerd.
Een White Walker maakt zijn schimmige debuut in de eerste aflevering van Spel der Tronen.
HBO
Spel der Tronen zou tijdens de acht seizoenen durende reeks openlijker terugkeren naar horror, zoals bij de zombieachtige stenen mannen in de ruïnes van Valyria of Ramsay Bolton, zou niet misstaan in een Zaag of Herberg film. Meestal was echte horror echter voorbehouden aan de White Walkers. Ik denk aan de ontmoeting van Sam in de finale van het tweede seizoen of de aflevering ‘Hardhome’, waarin spannende actie werd gecombineerd met angstaanjagende ondode angst. Helaas, de opening Spel der Tronen onderstreept alleen maar hoe het einde valt tegen van de show was. In de laatste paar seizoenen was de gruwel van de White Walkers geen partij voor het plotpantser van onze hoofdrolspelers. Hoewel er meer rottende zombies en imposante White Walkers waren dan ooit tijdens de missie van het voorlaatste seizoen buiten de muur of de Slag om Winterfell, was de impact niet hetzelfde. Een griezelig klein meisje met blauwe ogen dat daar staat, is veel enger dan legioenen ondoden die Jon Snow en de andere helden omringen, maar ze komen er ongedeerd uit. De serie maakt zelfs een einde aan de White Walker-dreiging enkele afleveringen vóór de finale, waarbij de Iron Throne de ultieme prijs is.
Het is waarschijnlijk dat Martin’s oorspronkelijke plan voor Een lied van ijs en vuur eindigt met de Iron Throne in plaats van met de White Walkers (of de Anderen, zoals ze in de boeken bekend staan). En toch dit de finale zijn die de ondode ijszombies naar een sidequest degradeert, voelt als verraad Opening van Game of Thrones en kernthema. Misschien zou het gemakkelijker zijn geweest om te accepteren als de uitvoering van dit laatste seizoen minder gehaast was geweest. Of misschien als de populariteit en de enorme omvang van de serie er niet voor hadden gezorgd dat de enge delen zo episch en buitensporig groot waren geworden dat ze de tastbare horror-inzet van eerdere White Walker-optredens misten.
Wat zou er gebeuren met Spel der Tronen was echter niet de zorg van een nieuwe kijker 15 jaar geleden, toen ze de eerste aflevering voor het eerst keken. En zelfs wetende wat we nu weten: als je naar HBO Max gaat om opnieuw te kijken, zul je geen probleem hebben om de horror in die openingsscène opnieuw te ontdekken. Will – dat bange, overweldigde jonge lid van de Nachtwacht – had ook geen idee wat er ging gebeuren. Hij was gewoon verdwaald in de kille angst van Spel der Tronen op zijn waarst.
