De vele, vele boeken van Stephen King vaak omgaan met gruwelijke concepten en thema’s, daarom wordt hij algemeen beschouwd als een van de beste horrorauteurs aller tijden. De man is niet bang om provocerende onderwerpen aan te pakken, en zijn personages zijn nooit verboden terrein voor de terreur die daaruit voortvloeit. Zijn roman ‘IT’ valt vooral op door het toebrengen van onuitsprekelijke terreur aan kinderen zonder zich in te houden, en het verhaal gaat naar een aantal behoorlijk duistere plekken. Het is dan ook logisch dat hij dit op prijs zou stellen regisseur Scott Derrickson’s veelgeprezen bewerking van ‘The Black Phone’ een horrorfilm met Ethan Hawke in de hoofdrol als een kinderontvoerende, enge maskerdragende engerd, bekend als The Grabber. Niet alleen dat, King vindt dat het ook vergelijkbaar is met een film die is aangepast naar een van zijn niet-horrorwerken.
‘The Black Phone’ is uiteraard gebaseerd op het gelijknamige korte verhaal van King’s zoon Joe Hill. Derricksons film deed de auteur echter specifiek denken aan ‘Stand by Me’, een film gebaseerd op King’s novelle ‘The Body’ en algemeen beschouwd als een van de beste Stephen King-films aller tijden. Die film gaat op dezelfde manier over kinderen die gedwongen worden de dood onder ogen te zien, en hoewel de film niet zo gruwelijk is als ‘IT’, is het op zichzelf nog steeds een krachtig coming-of-age-verhaal. Zoals Derrickson ooit vertelde /Film:
“Ik weet dat (auteur Joe Hill) het aan zijn vader heeft laten zien. En de opmerking van Stephen King (…) Hij zag het en vond het blijkbaar geweldig. En zijn commentaar tegen Joe was: ‘Het is ‘Stand by Me’ in de hel’, wat ik geweldig vond.”
Het verkrijgen van King’s zegel van goedkeuring is een ereteken voor elk project en des te meer reden om ‘The Black Phone’, dat momenteel op Netflix staat, te streamen. Bovendien is de beschrijving van de film door de auteur eigenlijk heel logisch als je erover nadenkt.
Waarom Stephen King gelijk heeft als hij The Black Phone vergelijkt met Stand by Me
Geregisseerd door Rob Reiner, vertelt ‘Stand By Me’ het verhaal van een groep jonge vrienden die op zoek gaan naar een lijk aan de rand van hun geboortestad. In hun daaropvolgende avontuur worden ze geconfronteerd met hun turbulente gezinsleven, vooroordelen en verlies, dus ga de film niet in en verwacht geen feel-good capriolen over de ervaring van het opgroeien.
‘The Black Phone’ concentreert zich ondertussen op Finney (Mason Thames), een 13-jarige jongen die wordt ontvoerd door de eerder genoemde Grabber en opgesloten in een kelder. Tijdens zijn gevangenschap ontdekt Finney een telefoon waarmee hij kan communiceren met de geesten van de eerdere kinderslachtoffers van de moordenaar. Zoals horrorfans je zullen vertellen, is het ook verre van een prettige film.
Uiteindelijk zijn ‘Stand by Me’ en ‘The Black Phone’ beide films die gaan over het verlies van onschuld en waarin jonge personages worden onderworpen aan misbruik, psychologische marteling en andere onaangename dingen die we niet associëren met een gelukkige jeugd. Thematisch hebben ze veel gemeen, maar ‘The Black Phone’ voegt er een hels element aan toe door een seriemoordenaar erbij te betrekken die een duivels masker draagt en zijn jonge slachtoffers opsluit in een donkere, ondergrondse kamer.
Bovendien komt het zo voor dat ‘Stand by Me’ momenteel op Netflix wordt gestreamd, net als ‘The Black Phone’. Dus … waarom zou u niet beide functies verdubbelen en een ellendige, zij het uitstekende, tijd hebben?
