In een recente bloot over de FBI onder Kash Patel, de New York Times meldde dat de rechtse podcast-yapper de fitnesstest van het bureau had gewijzigd om de nadruk te leggen op pull-ups in plaats van sit-ups. Dit maakt de test moeilijker voor vrouwen en zal waarschijnlijk vrouwelijke rekruten eruit filteren, ondanks een gebrek aan bewijs dat erop wijst dat de verandering noodzakelijk was. Dat vertelde een bron aan de Tijden dat het idee van adjunct-directeur kwam Dan Bonginoeen politieagent die rechtse podcast-yapper werd, wiens rechtvaardiging voor de beslissing als volgt was:
“Bongino zei: Je kunt de beste vrouwelijke agent de grootste zaak in onze geschiedenis laten afhandelen, maar als ze op de Ring-deurcameravideo uit vorm is of te zwaar is, dan zal dat het verhaal zijn. Hij maakte zich zorgen of ze er wel of niet goed uit zouden zien op een deurbelcamera. Hij zei dat dit de manier is waarop deze tijden zijn.”
Hoe het er voor een vrouw uitziet om een van de grootste zaken van de FBI op te lossen, was de subtekst van De stilte van de lammeren toen het vandaag 35 jaar geleden uitkwam, of in ieder geval zo subtekstueel was als je kunt krijgen in een film waarin een seriemoordenaar gooit zijn eigen sperma naar de heldin (gelukkige Valentijnsdag). Maar in een tijd waarin alle subtekst van de wereld is omgezet in schreeuwende, vetgedrukte letters, wordt Clarice Starlings zoektocht om Buffalo Bill te stoppen achtervolgd door de nachtmerries van mannen als Bongino en Patel. Wat als je een vrouw nodig hebt om te doen wat zogenaamd mannenwerk is?
De FBI van de film van Jonathan Demme is zeker een mannenwereld; Jodie Foster is slechts anderhalve meter lang (volgens de veronderstelde deskundigen). op r/hoog), en dat blijkt. Geïntroduceerd als een zweterige puinhoop die letterlijk obstakels op een oefenparcours overwint, is Starling van begin tot eind een en al zakelijkheid. Er is geen romantisch subplot, geen angst om werk en gezin in evenwicht te brengen, geen moment waarop Starling haar vrouwelijke listen gebruikt om informatie uit een lonkende man te halen. Een vrouwelijke collega erkent het belang van haar zaak, maar Starling probeert het bureau niet wakker te schudden; ze wil gewoon een radertje zijn in een machine waar ze van houdt.
Maar de mannen die die machine bedienen lonken naar haar, slaan op haar, kijken op haar neer en betuttelen haar. Ze kan geen cruciale informatie van sukkelige entomologen opvragen zonder dat ze mee uit wordt gevraagd, en ze kan geen plaats delict bezoeken zonder dat haar mentor, Jack Crawford (Scott Glenn), haar nut bagatelliseert om de kwetsbare ego’s van de lokale politie te kalmeren. Crawford wil terecht dat Starling slaagt – er is geen flauwe wending aan de manier waarop hij haar alleen maar begeleidt om in haar broek te komen – maar hij staat er ook niet boven om haar te manipuleren om het inzicht van psycholoog-gedetineerde kannibaal Dr. Lecter over Buffalo Bill te krijgen. Later, als Crawford erachter komt dat Starling Bill alleen confronteert, moet je je afvragen wat voor soort Bongino-achtige PR-problemen op hem drukken.
Starling valt op bij de FBI…
Orion-afbeeldingen
Dr. Lecter van zijn kant beschouwt zichzelf misschien als een verlichte, uitgezakte die toevallig mensen opeet, maar zelfs zijn tegenprestatie-spelletje met Starling zorgt ervoor dat hij haar bestookt met lugubere vragen over haar ‘plakkerige geklungel’ in auto’s. Misschien probeert hij gewoon onder haar huid te kruipen – hij beschimpt haar op beroemde wijze met de traumatische jeugdherinnering die de titel van de film oplevert – maar hij is niet echt vriendelijker dan de jizz-flinger. Als hij vraagt of het familielid dat Clarice heeft opgevoed na de dood van haar ouders seksueel misbruik heeft gepleegd, lijkt hij bijna teleurgesteld als hij nee hoort.
De volledige erfenis van Stilte genderpolitiek is ingewikkeld – Buffalo Bill is een verwijfde man die probeert zichzelf in een vrouw te veranderen door ‘echte’ vrouwen af te slachten en van hun huid een bodysuit te maken is de bron geweest van aanzienlijke kritiek en debathoewel de film het hele probleem probeert weg te werken met de observatie van Lecter dat Bill ‘geen echte transseksueel’ is, maar eerder een psychopaat die grijpt naar elke identiteit die hij te pakken kan krijgen. Hoe dan ook, de predaties van Bill zijn ook een verhaal over vrouwen die in de gaten worden gehouden, beoordeeld en opgejaagd, of hij nu letterlijk zijn slachtoffers in kaart brengt of, in de climax, gedeeltelijk gezien door zijn nachtkijker, op Clarice jaagt in het donker.
…maar ze is nog steeds puur zakelijk.
Orion-afbeeldingen
Dit zijn geen nieuwe observaties, maar ze zijn wel relevant nu de Bongino’s van de wereld tekeergaan over de tirannie van meidenbazen en de gruwelijke gedachte dat het misschien een ietwat forse vrouw zou kunnen zijn die uiteindelijk de Zodiac Killer te pakken krijgt. Elke vrouw die competent durft te zijn, wordt nu in de gaten gehouden als Starling, en of het Olympische atleten zijn die met de dood worden bedreigd hun gedachten uitsprekenAI wordt gebruikt om de intimidatie van vrouwen onlineof vrouwen die gewoon zijn op straat doodgeschotenveel mannen vind het niet leuk wat ze zien. Je kunt je alleen maar voorstellen hoe de Bonginos en Tates van de wereld zouden hebben gereageerd toen ze hoorden dat een kleine vrouw in haar eentje een seriemoordenaar had tegengehouden.
Vijfendertig jaar nadat het opknapte tijdens de Oscars, De stilte van de lammeren blijft het best herinnerd vanwege Anthony Hopkins’ huiveringwekkende vertolking van Lecter. Het is zeker een effectieve horrorfilm dankzij zijn bijdragen, hoewel, als we eerlijk zijn, Lecters machinaties soms de grenzen van de goedgelovigheid overschrijden. Maar aan de meer gegronde procedurele kant, Stilte blijft effectief omdat Starling werk te doen heeft, en dat is alles wat we over haar moeten weten. Dat blijft, verontrustend genoeg, het meest onderscheidende kenmerk.
