Staan we al aan de vooravond van een AI-apocalyps? Dat is wat je gemakkelijk zou kunnen opmaken uit Gore Verbinski’s eerste film in tien jaar, de sciencefiction-actiekomedie Veel succes, veel plezier, sterf niet. De film volgt de tijdreiziger van Sam Rockwell, die de klanten van een restaurant in Los Angeles gijzelt en een selecte groep recruteert om hem te helpen de AI-apocalyps af te wenden. Het is niet de eerste keer dat hij dit doet en faalt. Opnieuw. En opnieuw.
Het voelt als een vergezocht uitgangspunt – tijdreizen en robots die de mensheid vernietigen zijn tenslotte nog steeds dingen van science fiction. Maar de wereld waarin we kennis maken Veel succes, veel plezier, sterf niet voelt niet zo anders dan de onze. Iedereen zit aan zijn telefoon gekluisterd en swipet van de ene hersenloze video van 30 seconden naar de andere. Tieners kopen gretig nieuwe producten waarvoor ze massaal reclame maken. En er verschijnt een vreemd, gloeiend beeld op elke telefoon dat alle middelbare scholieren lijkt te hersenspoelen – oké, dat is een beetje vergezocht. Maar dat was het ook belangrijk voor Verbinski dat zijn film laat zien hoe dicht we bij het begin van de AI-apocalyps zijn.
“We laten al oren groeien op de ruggen van ratten, toch?” vertelt Verbinski Omgekeerd. “Als je niet denkt dat AI met vlees gaat spelen, denk ik dat je heel dwaas bent. Ik denk dat de wereld op het punt staat heel, heel vreemd te worden.”
Maar net zo vreemd als Veel succes, veel plezier, sterf niet’s wereld? Waarschijnlijk niet helemaal, maar het is de moeite waard om de bizarre wendingen van uit te pakken Veel succes, veel plezier, sterf niet, en of de revolutie tegen AI succesvol is.
Waarschuwing! Spoilers vooruit voor Veel succes, veel plezier, sterf niet.
Veel succes, veel plezier, sterf niet Einde uitgelegd
The Man From the Future (Rockwell) is verder gekomen dan ooit tevoren. Deze groep mensen die hij heeft gerekruteerd – waaronder de rouwende ouder Susan (Juno Temple), leraren Janet (Zazie Beetz) en Mark (Michael Peña), Uber-chauffeur Scott (Asim Chaudhry) en de mysterieuze bleekblonde zwerver Ingrid (Haley Lu Richardson) – lijken de geheime saus te zijn geweest om het eindpunt van zijn missie te bereiken. Ze zitten opgesloten in een leeg huis aan de overkant van het huis in de buitenwijk van de jonge jongen die een moorddadige bewuste AI zal uitvinden die de mensheid vernietigt, in afwachting van… iets.
Het is meestal op dit punt dat de groep wordt aangevallen, legt The Man From the Future uit. Soms zijn het huurmoordenaars, soms is het een roedel hondsdolle honden. “Wat als het puppy’s waren?” vraagt Susan. “Of een kat!” iemand anders suggereert. Maar het is geen van die dingen; in plaats daarvan wordt de groep aangevallen door een leger gehersenspoelde tieners, bestuurd door dat mysterieuze gloeiende beeld op hun telefoons. Het zijn Janet en Mark die de onwaarschijnlijke oplossing hebben: een speelgoedblaster die hun collega heeft opgezet en die een vreemde kracht heeft om alle elektronica uit te schakelen. Ze leiden het aanvallende leger tieners af, terwijl de Man From The Future, Ingrid en Susan (Scott is verloren voor de menigte) naar het huis rennen. Maar ze kunnen het zombie-tienerleger niet ontlopen en worden omsingeld – net op het moment dat een gigantische AI-kat bestaande uit puppy’s arriveert en willekeurige tieners begint te verslinden. Het is een moment dat de grenzen van zelfs de realiteit van de film op de proef stelt, maar Verbinski was terughoudend over de vraag of de groep op dit moment al vastzat in een AI-simulatie.
“Er zit veel in de film die je een tweede of derde keer kunt bekijken. Ik bedoel, er is numerologie, er is spellogica, er zijn veel verborgen dingen. Ik bedoel, je zou de vraag kunnen stellen: wat is een simulatie en wat is een tijdlijn?” zegt Verbinski.
Want dat is de grote vraag zodra The Man From The Future, Ingrid en Susan de jongen (Artie Wilkinson-Hunt) vinden, zittend op een gigantische berg draden en computers. Ze beseffen dat alle vreemde dingen waar ze getuige van zijn geweest – van de tieners die door hun telefoons zijn gehersenspoeld tot de ingehuurde huurmoordenaars – allemaal het werk waren van de AI, die al bewust was geworden en nu de jongen (zelf een kloon) controleerde om zichzelf te upgraden.
Maar ze hebben een paar troeven achter de hand: The Man From the Future heeft nog steeds de USB die code bevat om de AI te besturen, en Susan heeft de hulp van een technologie met de stem van haar overleden zoon, die belooft dat deze hen wil helpen. Terwijl Ingrid de kamer moest verlaten vanwege haar pijnlijke allergie voor wifi, probeert het paar de code in te pluggen, maar wordt ze aangevallen door verschillende draden en snoeren die worden gecontroleerd door de AI.
Pas wanneer Ingrid, met een bloedneus, tussenbeide komt om de code in te pluggen, onthult de AI zichzelf aan haar en onthult haar connectie met de Man From The Future; Door haar naar een simulatie te vervoeren, wordt onthuld dat Ingrid zwanger is van de Man From The Future, en dat ze zijn tragische leven kan afwenden door te ontsnappen naar de virtuele realiteit, zoals haar waardeloze vriend deed. Maar Ingrid negeert de waarschuwingen van de AI en sluit de code aan. De dag is gered en het trio wordt begroet door een nog levende Janet en Mark, en gelukkige, niet-gehersenspoelde tieners. Maar alles is een beetje te perfect, en, gegrepen door een gevoel van angst, verontschuldigt The Man From The Future zich bij Ingrid en reist opnieuw door de tijd naar het verleden. Op dat moment beseft Ingrid – op de hoogte van de terugkeer van haar vriend en de gigantische AI-kat – dat ze vastzit in de simulatie.
We gaan terug naar Norm’s Diner, waar iedereen weer is zoals ze de avond ervoor waren, op hun telefoon scrollend en taart eet. Maar deze keer loopt The Man From The Future regelrecht op Ingrid af, steelt haar friet en vertelt haar zijn nieuwe plan: ze zullen iedereen ter wereld haar wifi-allergie bezorgen. Ingrid is verbijsterd en verontwaardigd als deze vreemdeling op haar afkomt, maar terwijl hij verder wandelt, glimlacht ze. Het is een beetje een cliffhanger-einde, maar wel eentje waarvan Verbinski hoopt dat het iets bij het publiek zal opwekken.
“Er is nog meer werk aan de winkel”, zegt Verbinski. “Ga naar de film, ga naar Norm’s, eet wat taart, voer een gesprek, sluit je aan bij de revolutie. Het is nog niet voorbij. Er zijn nog steeds taken. En ik denk dat het leuk is om haar ziekte als geneesmiddel te beschouwen. Het implementeren daarvan zal volgens mij een uitdaging zijn, maar de gedwongen onthouding is een interessant idee.”
Kan de wereld gered worden van AI? Als we allemaal een allergie voor wifi kunnen ontwikkelen, misschien.
