*De algehele beoordeling van de criticus is geen gemiddelde van de bovenstaande subscores
Verhaal: Smaragdgroene Venkel‘S Wuthering Hoogten is zowel betoverend als verontrustend, doordrenkt van donkere, desolate beelden en een beklijvend gevoel van hopeloosheid. Hoewel haar bewerking afwijkt van de literaire klassieker van Emily Brontë, geeft de film de stormachtige geest van de roman weer, een geest die nog lang na het laatste frame blijft hangen. Recensie: In een nogal ongebruikelijke castingkeuze, Margot Robbie En Jacob Elord spelen Catherine en Heathcliff, de gedoemde geliefden in het hart van Bronte’s sombere universum. Hier is Catherine midden dertig en geen tiener, die door haar vader wordt beschreven als ‘ver voorbij haar vrijsterschap’. Hoewel deze verschuiving relevant kan lijken voor de moderne gevoeligheden, sluit deze niet volledig aan bij Catherine’s emotionele impulsiviteit of beperkte zelfbewustzijn, waardoor de verandering eerder stilistisch dan inhoudelijk lijkt. Wat de film wel goed doet, is de sombere sfeer die geworteld is in pijn, repressie en verijdeld verlangen dat uitmondt in destructieve obsessie. Dit allesverslindende anti-liefdesverhaal blijft hangen, ondanks de eigentijdse en enigszins eenlaagse interpretatie die zich vooral richt op het verwrongen gevoel van verbondenheid tussen Catherine en Heathcliff. Elordi lijkt in eerste instantie misschien gecast vanwege zijn smeulende aanwezigheid, maar zijn optreden is verrassend ingetogen en volwassen. Robbie, getooid met overdreven blos en beperkende korsetten, wordt vaak ingelijst in slepende close-ups die grenzen aan theatrale overdaad – toch belichaamt ze Catherine’s recht en innerlijke onrust met overtuiging. Hun chemie gaat verder dan oppervlakkige verleiding en neigt meer naar gedeelde angst dan naar trots of dominantie, wat de film emotioneel gewicht geeft. Visueel is de film prachtig geschoten. De grimmige landschappen en gotische ondertonen versterken de tragische schoonheid en verdiepen de beklemmende sfeer. Hoewel niet trouw aan de roman, verliest Fennells bewerking niet de sombere essentie die bepalend is Wuthering Hoogten. Als je je aangetrokken voelt tot duistere, intense liefdesverhalen vol sfeer en obsessie, dan is deze beklijvende hervertelling het kijken waard.
