Laten we dit even uit de weg ruimen: de nieuwe Prime Video-serie “Spider-Noir” ziet er absoluut fantastisch uit. Zeker, de afstamming en connectie met het grotere Spider-Verse is misschien nog steeds een beetje onduidelijk; Nicolas Cage sprak tenslotte een Peter Parker-versie van Spider-Man Noir uit in ‘Spider-Man: Into the Spider-Verse’, terwijl Cage’s Spider-Noir in deze show is blijkbaar Ben Reilly. Dergelijke nerdy dilemma’s doen er echter nauwelijks toe, aangezien de serie zelf opwindend en dynamisch lijkt en doordrenkt is met Cage’s kenmerkende soort theatraliteit. Het lijkt erop dat showrunners Oren Uziel en Steve Lightfoot erin slagen de serie uniek korrelig te houden, terwijl ze een aantal stijlfiguren en thema’s uit de grotere ‘Spider-Man’-mythos behouden. Om nog maar te zwijgen van het feit dat producenten/ontwikkelaars Phil Lord en Christopher Miller zeker een uitstekende staat van dienst hebben met hun “Spider-Verse”-projecten.
Misschien wel het meest aantrekkelijke element van de show is de esthetiek, zoals deze trailer van “Spider-Noir” laat zien. Sterker nog, de meeste afleveringen van de serie zijn opgenomen door cameraman Darran Tiernan, een veteraan van prachtige shows als ‘The Penguin’, ‘Barry’ en ‘Westworld’. “Spider-Noir” werd in Los Angeles gefilmd in glorieus zwart-witwaardoor de serie een opzettelijke uitstraling krijgt die zwart-witfotografie altijd verbetert (in tegenstelling tot een nog steeds mooi maar niet zo rijk postproductieproces). Niettemin zal de show niet alleen in zwart-wit worden gestreamd, aangezien de productie ook een kleurenversie heeft samengesteld, genaamd “True-Hue”, die gelijktijdig met de zwart-witversie zal worden uitgebracht. En hoewel deze versie zeker niet direct interfereert met de zwart-witversie, zet het bestaan ervan helaas een al lang bestaande lafheid voort als het gaat om het presenteren van films en televisie die het verdient om uitgeroeid te worden.
De kleurenversie van Spider-Noir leunt aan bij de gênante geschiedenis van ingekleurde films
Het is de verdienste van ‘Spider-Noir’ dat de kleurenversie op zijn minst probeert het gevoel van retro-eerbetoon te behouden dat de originele zwart-witversie heeft. Hoewel de zwart-witversie duidelijke connecties en connotaties heeft met klassieke film noir uit de jaren 40 en 50, is de ‘True-Hue’-versie (inclusief die pseudo-retro-term) ook niet alleen maar een versie van de serie in traditionele 2026-kleuren. Het is ook niet volledig in de postproductie gemaakt. In plaats daarvan nam de serie, digitaal opgenomen zoals gebruikelijk, de vastgelegde beelden, splitste deze op en verwerkte deze afzonderlijk in elke versie. Zoals showrunner Oren Uziel het beschreef EsquireHierdoor kon de productie de “True-Hue” -versie een gespecialiseerd uiterlijk geven:
“Het ziet eruit als een zwart-witfilm die een beetje ingekleurd is. Dat was een van de inspiratiebronnen voor hoe het moest.”
De kleurenversie van de serie, zoals te zien in de onlangs uitgebrachte trailer, heeft inderdaad dat enigszins afwijkende, ziekelijke, vervaagde kleurenpalet dat op beschamende wijze op zoveel klassieke zwart-witfilms werd geplakt tijdens het bewind van Ted Turner en zijn anti-zwart-wit-kruistocht (een controverse die feitelijk werd aangepakt in een verwijderde scène uit “Gremlins 2: The New Batch”). Het is in theorie een leuk idee en maakt de kleurenversie van “Spider-Noir” meer dan een bijzaak. Het leunt echter onbewust (of zelfs bewust) in het oude stigma rond zwart-witfilm. Als zodanig vestigt het alleen maar meer aandacht op de ongelijkheid van de versies en de devaluatie van zwart en wit, en niet minder.
Spider-Noir had een smaakmaker moeten zijn, geen capitulator
Nogmaals, het bestaan van zowel de zwart-wit- als de kleurenversie van “Spider-Noir” betekent niet dat de een de ander moet vervangen of vervangen. Het publiek is immers getraind om duellerende zwart-witversies met kleurenversies van films te zien als kenmerken en niet als bugs, zoals te zien is bij films als ‘Mad Max: Fury Road’, ‘Logan’ en Guillermo del Toro’s ‘Nightmare Alley’. Ironisch genoeg maakt dit de “True-Hue” -versie van “Spider-Noir” in vergelijking ook meer afkeurend, omdat het strikt om artistieke redenen geen alternatieve ervaring biedt. Het neigt eerder bewust naar heimwee naar een devaluerende trend in de filmpresentatie.
De poging van bedrijven om klassieke films in te kleuren (en dus zogenaamd te moderniseren) sluit aan bij zaken als ‘volledig scherm’-versies en andere praktijken die eigenlijk alleen maar minachting zijn voor het publiek, waarbij de meerderheid van de kijkers beledigend wordt behandeld terwijl ze de ongeïnformeerde en klachtengevoelige mensen vertroetelen. Dus hoewel beide versies van “Spider-Noir” een veronderstelde keuzevrijheid bieden, verminderen ze elkaar tegelijkertijd op subtiele wijze. Uiteraard was Nicolas Cage optimistischer toen hij met Esquire over deze kwestie sprak:
“Ik denk dat tienerkijkers de kleur zullen waarderen, maar ik wil ook dat ze de optie hebben. Als ze het concept in zwart-wit willen ervaren, kan dat misschien enige interesse bij hen wekken om naar eerdere films te kijken en daar ook van te genieten als een kunstvorm.”
Hoewel dat een leuke gedachte is en idealiter zou gebeuren, betekent het aanbod van beide versies van een hele serie dat de meeste mensen slechts de tijd zullen hebben om er één te bekijken. Als de show maar op de in de eerste plaats bedoelde manier werd gepresenteerd, had dat onderwijs misschien gemakkelijker gekund. Hopelijk zal dat nog steeds zo zijn; de keuze is, zo lijkt het, aan jou.
“Spider-Noir” verschijnt op 27 mei 2026 op Prime Video.
