Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Gezinsvakanties zijn om een aantal redenen altijd moeilijk te plannen en uit te voeren. De kinderen zweren dat ze bij de laatste rustplaats naar het toilet zijn gegaan, om vervolgens vijf minuten nadat je weer op pad bent gegaan te klagen dat ze weer moeten gaan. De McDonald’s langs de snelweg zijn onevenredig duur, en ze vergeten altijd je ranch. En soms, heel soms, is de bestemming waar u van plan bent uw door het bedrijf toegewezen PTO van twee weken door te brengen de thuisbasis van een stel lokale bewoners die snel de 200-jarige verjaardag naderen van wat alleen kan worden omschreven als een kannibaalbloedbad.
2024 Ga weg concentreert zich volledig op dat derde scenario, en het heeft zoveel plezier om je in vijandig gebied te duwen dat je geen tekort zult vinden aan vreemde rituelen en het soort spetterend geweld in het derde bedrijf dat elke slasher-komediefan zal waarderen. Geschreven door Nick Vorst van Shaun van de doden in zijn eerste solo-schrijfinspanning, Ga weg beschikt over precies het soort oneerbiedige humor dat je zou verwachten, vooral het soort dat gedijt op een verdacht niveau van nonchalance zodra de zaken uit de hand lopen.
“Dit hebben we echt nodig”
Ga weg begint eenvoudig genoeg, maar duwt zichzelf voortdurend op een steeds ongemakkelijker terrein naarmate het zich afspeelt. We maken kennis met Richard (Nick Frost) en zijn vrouw Susan (Aisling Bea), samen met hun zoon en dochter, Sam (Sebastian Croft) en Jessie (Maisie Ayres). Het weergalmende gevoel dat we van Susan horen terwijl het gezin naar het Zweedse eiland Svalta reist, is dat ze dit echt nodig heeft. De implicatie is duidelijk. Zij en Richard hebben het hele jaar hard gewerkt om hun gezin te onderhouden, en dit is de enige periode van twee weken die ze hebben om echt uit te rusten en te ontspannen voordat ze meteen weer in de ratrace terechtkomen.
De belangrijkste reden dat ze ervoor hebben gekozen om naar Svalta te reizen, is om getuige te zijn van een toneelstuk dat door de lokale bevolking wordt opgevoerd ter herdenking van de 200ste verjaardag van een Britse quarantaine. Die quarantaine resulteerde in een kleine groep overlevenden die nog steeds op het eiland wonen, grotendeels omdat hun voorouders hun toevlucht namen tot kannibalisme toen hun voedselvoorraad slinkte en nooit werd aangevuld. Of de familie een directe band heeft met de eilandbewoners wordt niet duidelijk gemaakt, maar het voelt nog steeds als een vreemde plek om je enige familievakantie door te brengen.
Vrijwel onmiddellijk na aankomst wordt het gezin geconfronteerd met woede, vijandigheid en wrok, alsof ze inbreuk maken op iets heel persoonlijks. Dode dieren worden achtergelaten voor de deur van hun bed & breakfast. Het lijkt erop dat iemand door hun bezittingen heeft gerommeld terwijl ze op verkenning waren, en Jessie begint te vermoeden dat er verborgen spiegeldeuren in het huis zijn, wat impliceert dat iemand naar haar kijkt terwijl ze slaapt.
Ga weg bereikt zijn kookpunt tijdens de ceremonie waar de familie naartoe reisde, wanneer duidelijk wordt dat niet alles op het eiland is wat het lijkt. Na een reeks traumatiserende incidenten die het beste onbeschreven kunnen blijven, zodat je ze uit de eerste hand kunt ervaren, realiseert de familie zich dat ze in de minderheid zijn dan de lokale bevolking en besluit ze hun waardigheid op alle mogelijke manieren terug te winnen voordat ze het eiland voorgoed verlaten.
Voorspelbaar totdat het niet meer zo is
Tijdens het eerste en tweede bedrijf, Ga weg speelt zich af als een klassieke folk-horroropstelling. Een groep buitenstaanders arriveert ergens waar ze duidelijk niet mogen zijn, en de mensen die daar al wonen, nemen deel aan steeds bizarre rituelen waardoor de meeste mensen vertrekken voordat ze worden opgeofferd aan een soort bloeddemon. Ga weg ondermijnt die verwachtingen via de familie van Richard en Susan, omdat ze vreemd genoeg vrede lijken te hebben met alles wat er om hen heen gebeurt.
Ze weten dat ze niet welkom zijn op het eiland Svalta, maar dat kan ze niets schelen. Dit is hun vakantie. Dit is hun enige kans om te ontspannen en samen tijd door te brengen voordat ze terugkeren naar hun dagelijkse leven, en ze weigeren zich te laten verpesten door een stel vreemde lokale bewoners. De meeste humor zit erin Ga weg komt voort uit deze tonale botsing, en Nick Frosts vriendelijke, openhartige benadering van wat de meeste mensen als een nachtmerriescenario zouden beschouwen, is vreemd genoeg heilzaam.
Als je je rusteloos begint te voelen tijdens wat lijkt op een gebrek aan conflicten, hoef je alleen maar te wachten op het derde bedrijf, wanneer de zaken volledig ontsporen en de film verandert in een gewelddadige wilsstrijd. Het bouwt allemaal op naar een van de meest out-of-pocket twist-eindes die je waarschijnlijk in een hete minuut hebt gezien.
Ga weg is een bevredigend horloge als je al fan bent van de aanwezigheid en uitvoering van Nick Frost op het scherm, en zijn prestaties worden verder verbeterd door Aisling Bea, Sebastian Croft en Maisie Ayres. Op het scherm spelen ze de perfecte Engelse familie die zich een weg probeert te banen uit een krankzinnige situatie, terwijl ze ook laten doorschemeren dat ze niet te onderschatten zijn. Soms zijn de meest beleefde mensen precies degenen met wie je niet wilt rotzooien.
Op het moment van schrijven is Ga weg wordt gratis gestreamd op Tubi.
