Er moet onmiddellijk worden erkend dat “Star Trek: Strange New Worlds” misschien wel meer dan wat dan ook een comedyserie is. /Film berekende eerder het volume van de regelrechte komische afleveringen van de showen ontdekte dat ze meer dan een kwart van de serie vertegenwoordigden. Deze afleveringen zijn allemaal verrukkelijk, maar ‘Strange New Worlds’ is misschien een beetje overboord gegaan, waardoor de franchise iets grilligers is geworden dan ooit tevoren. Spock (Ethan Peck) wordt afgebeeld als een emotioneler, gepassioneerder, romantischer en komischer personage dan ooit tevoren. De toon van de serie is meestal erg luchtig, ondanks de oorlogs- en horrorafleveringen.
Dit was vooral het geval in de aflevering “Four-and-a-Half Vulcans.” De aflevering was een reden waarom kapitein Pike (Anson Mount), Uhura (Celia Rose-Gooding), Nurse Chapel (Jess Bush) en luitenant Noonien-Singh (Christina Chong) genetisch werden getransformeerd in Vulcans voor een zeer specifieke reddingsmissie. Het genetische sap dat werd gebruikt om ze te transformeren werd geëxtrapoleerd uit Spocks eigen neurochemicaliën, zodat het Enterprise-kwartet niet alleen spitse oren kreeg, maar ook ultra-Vulcaanse persoonlijkheden ontwikkelde. Het grootste deel van de aflevering was een komedie van manieren, waarin de vier nieuwe Vulcans met hun medebemanningsleden moesten communiceren met een geheel nieuwe Vulcan-houding.
Om de crisis het hoofd te bieden, schakelt commandant Chin-Riley (Rebecca Romijn) een deskundige in, de Vulcan Doug, gespeeld door sterkomiek Patton Oswalt. Doug is een merkwaardige creatie, omdat hij geobsedeerd was door de menselijke cultuur en zichzelf (sporadische) passie toestond. De interacties tussen Spock en Doug zijn licht en grappig. Ze waren zelfs zo grappig dat de showrunners een postcreditscène toevoegden waarin Peck en Oswalt qua karakter schijnbaar over de zwakheden van de mensheid spraken. Omdat het na de aftiteling van de show verscheen, is het mogelijk dat veel Trekkies het hebben gemist.
Spock en Doug gingen over de mensheid
De verwijderde scène duurt vrij lang en duurt ongeveer twee minuten en 45 seconden. De snelle montages in de scène en de lichte muziek die eronder speelt, zorgen ervoor dat de reel geïmproviseerd aanvoelt. Peck en Oswalt hebben, zo lijkt het, een leuke, gekke tijd. Doug is, om het nogmaals te benadrukken, een gepassioneerde Vulcan wiens ouders van mensen en de mensheid hielden (vandaar zijn menselijke naam) en hun interesses doorgaven aan zijn zoon. Een deel van de komische sociale onhandigheid van de show is het feit dat Doug en commandant Chin-Riley zich nog steeds sterk seksueel tot elkaar aangetrokken voelen. Doug slaagt er nog steeds in haar de informatie te geven die zij en Spock zochten over Vulcan katras. Vulcans zijn geen robots.
Zodra het verhaal allemaal is opgelost, heeft Doug echter een geweldige scène waarin hij Spock over mensen mag grillen. Spock werkt tenslotte aan een ruimteschip dat voornamelijk door mensen wordt bevolkt, dus hij heeft de primeur. Spock leert Doug over menselijke gewoonten. Hij beschrijft het idee van een verjaardagstaart. Ze praten over menselijke grappen en grappen, inclusief het oude ’trek aan mijn vinger’-stukje. Sommige van hun interacties lijken authentieker op Vulcan-gedrag, inclusief hun frustratie dat mensen, hoe intelligent ook, slechts tussen de 200 en 300 woorden per minuut kunnen lezen. Ze riff op het begrip weeën. De humor van de scène komt voort uit het feit dat Oswalt en Peck een vastberaden karakter behouden, volkomen uitgestreken.
De scène eindigt dan met het verlaten van Doug en Spock grijnst. Hoewel dat eigenlijk meer leek op een moment waarop Ethan Peck alleen maar zijn karakter brak. De showrunners besloten de glimlach van Peck in de eindmontage te laten.
De scène is luchtig en niet substantieel, maar wel leuk en grappig. Het staat nog steeds op Paramount+ en wacht om gezien te worden.
