Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Als je iemand kent die in een worstelende band zit, of zelf in een band zit, en je krijgt een van die aanbiedingen die veel te mooi lijken om waar te zijn, dan moet je jezelf dwingen de stem van de rede te zijn, zelfs als iedereen in je omgeving je zal haten omdat je zo cynisch bent. Kansen waarbij je je rechten op je eigen intellectuele eigendom in een 365-deal moet overdragen, zijn nooit wat ze zouden moeten zijn, en je zult de rest van je leven proberen je kunst terug te vorderen via dure juridische procedures. Of, als je lijkt op de worstelende punkband Suicide Disease in 2024 Director’s Cutlaad je het busje in en rijd je naar de middle of nowhere, omdat een excentrieke videograaf heeft aangeboden om je debuutmuziekvideo gratis te regisseren.
In dit geval hoeft u zich uiteindelijk niet echt zorgen te maken over auteursrechtkwesties, omdat alles erop wijst dat u het weekend toch niet levend zult doorkomen. Hoe graag u ook een voordelige deal wilt krijgen voor een anderszins dure onderneming, u moet nadenken over wat de aanbiedende partij bij de uitwisseling kan winnen. Misschien wilt u dit niet horen, maar soms is een contract of schriftelijke overeenkomst nodig als u uw levensonderhoud, en soms zelfs uw leven, wilt beschermen.
Een punkband die niets te verliezen heeft
Director’s Cut begint met een worsteling waar elke enigszins serieuze muzikant op een bepaald moment in zijn hobby of carrière mee te maken zal krijgen. De band Suicide Disease heeft hun passieproject in een staat van verandering bevonden, vooral vanwege de rotte houding van zanger Jay (Tyler Ivey). Jay ziet eruit als het soort man dat gedichten schrijft over pijn in zijn Moleskine, maar niet over de woordenschat beschikt om als iets anders te klinken dan als een angstige achtsteklasser. Hij ziet er ook uit alsof hij veel meer geld heeft uitgegeven aan tatoeages dan aan zanglessen.
Wanneer de rest van de band, John (Greg Poppa), Menace (Brandy Ochoa) en Juan (Louis Rotsachtig Bacigalupo), hem confronteren met het lot van het project, botsen ze onmiddellijk over de manier waarop ze verder moeten gaan. Jay wil meer nummers schrijven, terwijl de band meer shows wil spelen. Ze kunnen geen betere optredens krijgen totdat ze een grotere catalogus hebben, maar ze zijn te blut om de huidige show op de markt te brengen. Dat zorgt ervoor dat ze de komende tijd vastzitten in het vagevuur van de lokale band.
In een wanhopige poging om de band bij elkaar te houden, onthult Jay dat hij een aanbod heeft gekregen om gratis een videoclip op te nemen. De man die het aanbod doet, alleen bekend als Mister Director (Louis Lombardi), heeft een aanzienlijke aanhang op sociale media en een reeks eerder werk dat suggereert dat hij misschien wel legitiem is. In een laatste wanhopige poging om de band in leven te houden, besluiten ze unaniem hun spullen naar het platteland van Pennsylvania te slepen, waar Mister Director beweert toegang te hebben tot een verlaten landhuis.
Eerlijk gezegd zijn er veel slechtere locaties
Als je ooit enige tijd in een punk-locatieje weet dat je elke keer dat je de badkamer binnenstapt je leven riskeert, en dat het podium bedoeld voor vijf personen en al hun apparatuur meestal dezelfde voetafdruk heeft als een eenpersoonsbed. Met dat in gedachten lijkt een crash in een leeg landhuis geen slecht optreden, vooral niet als iemand je gratis helpt. Deze veronderstelling is wat duwt Director’s Cut naar een volledig losgeslagen gebied.
Vrijwel onmiddellijk heeft Jay het gevoel dat er iets niet klopt en twijfelt hij over het hele project, wat begrijpelijkerwijs alle anderen in de band irriteert, aangezien dit in de eerste plaats zijn idee was. Na beleefdheden te hebben uitgewisseld met Mister Director en zijn knaller van een handhaver, Babs (Lucy Hart), zet de band zich in voor de shoot omdat ze echt niets meer te verliezen hebben. Dat is tenminste wat zij denken.
Het gaat hard naar links als Mister Director uitlegt dat hij van plan is elk bandlid afzonderlijk te filmen voordat alles in de postproductie samen wordt gemonteerd. Terwijl elk lid op zijn beurt wacht, mag niemand anders op de set komen. Tegen de tijd dat de drums en gitaren zogenaamd klaar zijn, wordt het pijnlijk duidelijk dat Suicide Disease enkele line-upwisselingen nodig zal hebben als iemand tegen het einde van het weekend nog ademt.
Zichzelf stevig in het slasher-territorium duwend, Director’s Cut wordt snel gewelddadig, en als dat eenmaal het geval is, is er geen weg meer terug. Mister Director heeft technisch gezien een sterke esthetische visie voor de video. Helaas voor de band houdt die visie in dat iedereen die in het landhuis verblijft, op steeds brutaler wijze wordt vermoord. Babs is een constante bedreiging, of ze nu op het scherm staat of net buiten het beeld op de loer ligt. Meneer Directeur is rolstoelgebonden, dus zij doet het grootste deel van het fysieke werk, maar de dreigende bobbel in haar broek zal u waarschijnlijk het meest van streek maken als ik eerlijk ben.
Wees op uw hoede voor de deals die u sluit
Terwijl Director’s Cut’s De verhaallijn is opzettelijk belachelijk en volkomen overdreven. Schrijver-regisseur Don Capria baseerde het concept op zijn eigen ervaring als artiestenmanager gedurende jaren. Hij wilde de risico’s aanpakken die jonge, naïeve kunstenaars aan het begin van hun carrière lopen als ze eenzijdige, uitbuitende deals krijgen aangeboden. Door dat idee tot het uiterste door te voeren, verandert Capria Director’s Cut in een waarschuwend verhaal over de muziekindustrie en hoe gemakkelijk deze je kan opvreten als je onzorgvuldig bent over wie je vertrouwt.
Hoewel het zeer onwaarschijnlijk is dat jij of een lokale band die je kent naar een landhuis wordt gelokt en vermoord door een psychotische regisseur, is het altijd in je eigen belang om elke deal die niet goed voelt in twijfel te trekken. Maar als je in staat bent je mannetje te staan en jezelf te verdedigen, wat gebeurt er dan? Director’s Cutmomenteel gratis te streamen op Tubi, is lang niet zo erg als op dinsdagavond een showcase van een lokale band bijwonen.
