Hoe een scifi-serie in Firefly-stijl vijf seizoenen kreeg en niemand het opmerkte

Door Jonathan Klotz en Joshua Tyler | Gepubliceerd 9 seconden geleden

De jaren negentig en het begin van de jaren 2000 brachten tonnen wilde, leuke sciencefiction op televisie, maar dat leek in de jaren 2010 te verdwijnen. Het werd vervangen door superserieuze programmering zoals Battlestar Galactica En De uitgestrektheidmet weinig luchtig avontuur voor sciencefictionfans.

Eén show durfde echter anders te zijn. Het ging tegen de trend in en leverde een reeks leuke ruimteavonturen op, waarbij het stilletjes vijf volledige seizoenen verdiende.

Verloren in een waas van twintigtienangst leek bijna niemand het op te merken, maar het is tijd om daar verandering in te brengen. Dit is Waarom Killjoys faalden.

Glimworm was niet de eerste serie die de sci-fi-westerse mashup gebruikte, maar maakte deze wel populair. Tot op de dag van vandaag is dit waar mensen aan denken als ze ‘space western’ horen. Tientallen jaren later is het gebruikelijk geworden dat sci-fi-shows aspecten van westerns opnemen in hun wereldopbouw en verhalenvertelling. Hoewel het de stofdoeken en zesschieters mist, Spelbrekers weerspiegelt diezelfde geest van het oude Westen.

Na een drietal premiejagers die voortdurend te slim af zijn en vaak op de vlucht zijn voor de ene of de andere groep, slaat het niet echt toe. Glimwormmaar krabt dezelfde jeuk. Een Killjoy is een premiejager. In de eerste aflevering ontmoeten we onze ‘helden’, Dutch en Johnny, terwijl ze een moordbevel voor Andras aannemen op wat een routinemissie lijkt.

Het blijkt echter dat “Andras” eigenlijk Johnny’s broer D’avin is, dus in plaats daarvan vinden ze een manier om het moordbevel nietig te verklaren. D’avin voegt zich bij hen als een gloednieuw lid van de Killjoys en wordt zo de surrogaat van het publiek om meer te weten te komen over de ruige zaken.

Dat zijn pas de eerste twee afleveringen van Spelbrekersdat al snel vervalt in een ritme van episodische avonturen gecombineerd met de gebruikelijke mythologische boog die zich op de achtergrond afspeelt. In tegenstelling tot sommigen sciencefiction laat zien dat je de juiste balans niet kunt vinden, dit origineel van SyFy houdt de boel in beweging, van het woord ‘go’.

De Killjoys werken als officieren voor de RAC (Reclamation Apprehension Coalition), een van de vele facties in het universum. Het draait allemaal om Old Town, een industriële stad die grotendeels wordt gecontroleerd door The Company, een enorm conglomeraat dat de handel in een wurggreep heeft. Je kunt zien waar het conflict zich bevindt Spelbrekers gaat, maar zoals bij elke serie over het leven aan de rand van de samenleving, kunnen loyaliteiten met de wind veranderen.

Tijdens de run op SyFy, Spelbrekers ontving veel lof voor de verrassende diepte van zijn wereld. In tegenstelling tot Glimwormdie geen tijd had om veel van de werking van de Inner Planets uit te leggen, duikt deze serie diep in de politiek, uitvluchten en geheime complotten waarbij onsterfelijke supersoldaten betrokken zijn.

Waarom Killjoys faalden

Spelbrekers kreeg tijdens zijn run nooit echt de eer die het verdiende, maar het SyFy-kanaal behandelde het goed. Het werd na vijf seizoenen geannuleerd, maar SyFy liet het op zijn eigen voorwaarden eindigen, iets wat genre-televisie bijna nooit krijgt.

Ondanks dat hij vijf seizoenen heeft gekregen, Spelbrekers nooit echt groot geworden op de radar van de meeste sciencefictionfans, en vandaag, slechts een paar jaar nadat de show in 2019 eindigde, is het bijna vergeten. Wat is er gebeurd? Waarom maakt het geen groter deel uit van het gesprek?

Het ding over Spelbrekers is dat het in hoge mate een spirituele opvolger is van not only Glimworm maar ook Vergezicht. In een tijdperk van superserieuze sciencefiction neemt het zichzelf niet al te serieus en blijft het de hele tijd redelijk luchtig.

Dat is echter zowel positief als, voor sommigen, negatief. Spelbrekers bereikt nooit de emotionele diepte van zijn tijdgenoten De uitgestrektheid of Donkere materie. En we moeten toegeven dat dit tot uiting komt in het acteerwerk van de show, dat redelijk is maar niet verder gaat dan ‘B-tier sciencefictionseries’.

Voor sommigen is dat een goede zaak. Als je de show voor een leuke tijd gaat bekijken, is dat precies wat je krijgt. Je krijgt er ook veel van, want er valt genoeg te eten.

Een van onze favoriete dingen over Spelbrekers is het plezier dat de crew had met de titels van de afleveringen, die allemaal woordspelingen of verwijzingen zijn, van ‘How to Kill Friends and Influence People’ tot ‘The Hullen Have Eyes’ en, naar we hopen, een doelbewuste verwijzing naar Blake Lively’s beste regellezen aller tijden, ‘Wargasm’. Dat laat je meteen weten hoe serieus de show is, en je bent nu enthousiast om het te bekijken of wilt ver, ver weg blijven.

Als show op televisie in een tijdperk van superserieuze tv, een tijdperk waarin mensen zelfs zo tegen het idee van komedie waren dat Hollywood ermee ophield ze te maken, is het gemakkelijk te begrijpen waarom Spelbrekers heeft misschien nooit het succes gezien dat het verdiende.