Ter gelegenheid van de 82e verjaardag van mijn vader belde ik hem om hem het beste te wensen. Terwijl we praatten, vertelde ik hem over een post op sociale media die door zijn voormalige team werd gedeeld: de Los Angeles Rams.
Mijn vader niet let op sociale mediadus hij zou niet weten dat de post honderden likes en reacties had opgeleverd. Veel fans wensten hem een fijne verjaardag, terwijl anderen terugdachten aan zijn vaardigheden op het veld en hun favoriete herinneringen aan het zien van hem spelen.
‘Dat is netjes,’ zei mijn vader op zijn ingetogen manier. Ik kon de glimlach in zijn stem horen.
Mijn vader, Tom Mack, was van 1966 tot en met 1978 een aanvallende lineman voor de Los Angeles Rams. Hij speelde in 184 opeenvolgende wedstrijden gedurende 13 seizoenen, was teamcaptain en werd genoemd in 11 Pro Bowls. Hij werd gekozen tot lid van de Pro Football Hall of Fame in 1999.
Maar voor mij is hij gewoon mijn vader. Hij laat zijn hond uit, gaat naar de kerk en winkels bij Walmart. Mensen herkennen hem meestal niet als een van de grootste spelers aller tijden.
De voordelen van opgroeien in de NFL
Toen ik opgroeide als de dochter van een NFL-speler in de jaren zeventig waren er zeker enkele voordelen, zoals de reis die ons gezin naar Hawaï maakte toen mijn vader deelnam aan een rodeo van beroemdheden. Na thuiswedstrijden begroetten mijn twee zussen en ik, samen met mijn moeder, onze vader buiten zijn kleedkamer in het Los Angeles Coliseum. Mijn zussen en ik renden rond met onze handtekeningenboeken om handtekeningen te verzamelen van teamgenoten, waaronder Merlin Olsen en Jack Youngblood.
De vader van de auteur speelde voor de Los Angeles Rams. Met dank aan de auteur
Ik geef toe dat ik een beetje jaloers ben op die van vandaag NFL-kinderendie regelmatig op het veld lijken te staan. Ik heb slechts één keer met mijn vader het veld betreden, voor de Pro Bowl in 1979, zijn laatste wedstrijd.
Hoewel het zeldzaam was om hem op het veld te zien, was het een ander voordeel van het hebben van een NFL-vader, vooral toen er nog zo weinig kanalen waren. Hij werd geïnterviewd op het nieuws en verscheen in lokale commercials. Het was vooral spannend toen hij een gastrol speelde in de populaire serie ‘Six Million Dollar Man’, waarin hij een slechterik speelde in een slow-motion voetbalwedstrijd tegen Lee Majors als Steve Austin.
Voordat voetbal iemand rijk maakte
Het was echter niet allemaal glamoureus. Ook al speelde hij dertien seizoenen, zijn hele carrière speelde zich af vóór de komst van kabeltelevisie en hoge salarissen.
Sterker nog, mijn vader en zijn teamgenoten andere banen gehad tijdens het laagseizoen. Sommigen van hen verkochten auto’s of onroerend goed, terwijl mijn vader als werktuigbouwkundig ingenieur werkte voor een wereldwijd ingenieurs- en constructiebedrijf.
Als kind beschouwde ik mijn vader niet als iemand met twee carrières. Ik wist gewoon dat hij ging werken. Wat voor mij belangrijk was, was dat hij bij ons at en naar mijn voetbalwedstrijden en balletrecitals kwam.
Andere mensen leken echter veel meer geïnteresseerd in wat hij deed deed het niet hebben.
Vaak werd mij gevraagd of mijn vader geen zoons wilde
Mijn zussen en ik waren atletisch en genoten van sporten toen de vrouwensport nog in de kinderschoenen stond. Mensen vroegen ons voortdurend of we broers hadden. Telkens wanneer ik nee antwoordde, viel het mij op hoeveel vreemden vroegen: ‘Wilde je vader geen zonen?’
Aan de vader van de auteur werd vaak gevraagd of hij zonen wilde hebben. Met dank aan de auteur
Mijn vader heeft me nooit het gevoel gegeven dat hij zonen wilde, en mijn moeder herhaalde dat. Hij was opgegroeid in de schaduw van zijn eigen vader, die Major League Baseball speelde, en wist hoeveel gewicht die erfenis met zich meebracht. Hij vertelde me altijd dat hij dat was graag meisjes opvoeden zonder de druk om in zijn voetsporen te treden.
Toen hij aan het einde van het NFL-seizoen van 1978 met pensioen ging, ging hij fulltime aan de slag als ingenieur, en mijn familie liet de voetbalwereld achter zich. Verrassend genoeg trokken we meer door het land voor zijn technische carrière dan voor voetbal.
Toen hij in 1999 werd verkozen tot lid van de Pro Football Hall of Fame, was het leuk om zijn carrière opnieuw te bekijken. Elke zomer keert hij terug naar Canton, Ohio, voor een verankeringsweekend, waar hij opnieuw contact maakt met teamgenoten en andere legendes. De Rams-organisatie behandelt hem ook goed, checkt in en verwelkomt hem weer bij wedstrijden.
Ik vind het geweldig als fans hem herkennen. Als dat gebeurt, krijgen fans sterren in hun ogen. Vanaf het moment dat ik een klein meisje was tot nu toe, ben ik er getuige van geweest dat mijn vader nederig en vriendelijk bleef tegenover elke fan die hij tegenkwam.
Ik beschouw hem niet als een van de grootste spelers van de NFL, maar gewoon als mijn vader. Hij modelleerde hard werken en nederigheid met een vleugje humor, en bleef zelfs buiten het veld competitief; hij verloor nooit een bordspel van mijn zussen of mij totdat we hem op eigen kracht konden verslaan. Hij nam me mee uit vissen en kamperen, leerde me met een versnellingspook rijden en liep met me door het gangpad.
Hij was misschien een legendarische voetballer, maar ik zou zeggen dat hij een nog grotere vader is.
