Je hebt het misschien gemist, wat met De eindeloze pyrotechniek van president Trump, maar de kiezers in Californië zullen in november beslissen die Gavin Newsom opvolgt, de meest vooraanstaande gouverneur sindsdien de Terminator keerde terug naar Hollywood.
Helaas voor degenen die proberen zich maatschappelijk te engageren, is de huidige lichting van kanshebbers, laten we zeggen, minder dan boeiend.
In alfabetische volgorde (omdat er serieus geen onbetaalbare koploper is), zijn de belangrijkste kandidaten dat wel Xavier Becerra, Tsjaad Bianco, Ian Calderon, Steve Hilton, Matt Mahan, Katie Porter, John Slavet, Tom Steyer, Eric Swalwell, Tony Thurmond, Antonio Villaraigosa En Betty Yee.
Wauw! (Pauze om op adem te komen.)
Gewapend met die kennis kun je er nu op uit gaan en een paar barweddenschappen winnen door iemand te vragen om bijvoorbeeld zelfs twee van degenen die rennen.
Vrees intussen niet. Je vriendelijke columnisten Mark Z. Barabak En Anita Chabria hebben het veld onderzocht, de kansen gewogen, dacht na over de lange geschiedenis van Californië en concludeerde … ze hebben absoluut geen idee wat er zal gebeuren tijdens de voorverkiezingen van 2 juni, laat staan wie de ambtseed zal afleggen in januari volgend jaar.
Hier bespreken ze het ras met Californiërs zit noch op spelden, noch op naalden.
Chabria: Mark, ik doe dit voor de kost en ik heb moeite om enige interesse in deze race op te wekken – maar toch.
Een deel van mijn probleem is dat nationale evenementen zijn zo allesverslindend en snel bewegend dat het moeilijk is om je zorgen te maken over kuilen. Ik geef toe, ik waardeer dat onze Gouverneur die strijdt tegen het Witte Huis is het grote gevecht voeren. Maar herinner me er nog eens aan: wat moet een gouverneur doen?
Barabak: Beëindig dakloosheid. Verhef onze openbare scholen tot een eersteklas rang. Maak huisvesting en collegegeld betaalbaar. Elimineer de misdaad. Maak een einde aan ziekte en armoede. Doe in elke pot een kip. Laat varkens vliegen en hemelse engelen zingen. En dan, in hun tweede jaar…
Serieus, er is een behoorlijk grote kloof tussen wat kiezers graag zouden zien gebeuren en wat een gouverneur – elk gouverneur – op plausibele wijze resultaten kan opleveren. Dat gezegd hebbende, als onze volgende CEO kan bijdragen aan het tot stand brengen van betekenisvolle verbeteringen op slechts een paar van die gebieden, varkens en engelen uitgezonderd, durf ik te zeggen dat een flink aantal Californiërs daar blij mee zou zijn.
In grote lijnen gesproken, mijn gevoel als ik met kiezers praat is dat ze willen dat onze volgende gouverneur Trump terugduwt en… zijn meest flagrante excessen. Maar niet als middel het vergroten van hun nationale profiel of zichzelf positioneren voor een run op het Witte Huis. En niet met uitsluiting van verbetering hun leeft door aandacht te besteden aan de kern van de zaak, zoals het beter beschikbaar maken van huisvesting en hoger onderwijs en, ja, het repareren van kuilen.
Chabria: Dat is allemaal eerlijk genoeg. Als moeder van twee tieners zou ik vooral onze willen zien universitair systeem betaalbaarder worden en toegankelijk, dus we hebben allemaal onze persoonlijke prioriteiten. Laten we het eens zijn over dit uitgangspunt: de nieuwe gouverneur kan niet zomaar kauwgom kauwen en lopen. Hij of zij moet tijdens het hardlopen een volledige lunch kunnen eten.
Maar tot nu toe zijn de beleidsstandpunten van de kandidaten niet doorgedrongen tot een groot publiek, staatsgericht of niet – en velen van hen delen in grote lijnen dezelfde standpunten. Laten we eens kijken naar de stukjes daglicht die hen scheiden, want, afgezien van de Republikeinen, zijn er geen verschillen tussen de vele kandidaten.
Sint-Jozef majoor Matt Mahan, de nieuwste inzending in de race, probeert zichzelf te positioneren als een “kunnen we niet allemaal gewoon met elkaar overweg”-centristen. Hoe denk je dat dit zal overkomen bij de kiezers?
Barabak: Je laat me op ongemakkelijke wijze dicht bij de Make A Prediction Zone komen, die ik ijverig vermijd. Zoals ik al eerder heb gezegd, ben ik slim genoeg om te weten wat ik niet weet. (Veel lezers zullen ongetwijfeld de onderliggende premisse van het eerste, zo niet het laatste deel van die verklaring in twijfel trekken.)
Ik denk dat er minstens een potentieel voor Mahan om in te spelen op een verlangen onder de kiezers om de vijandelijkheden een beetje te verminderen en de onze te verzachten voortdurende partijdige oorlogvoering.
Je weet het misschien niet als je marineert op sociale media, of kijkt naar de politieke shout-fest-shows waar, zoals in de natuur, de luidste stemmen te horen zijn. Maar er zijn heel veel mensen die twee of zelfs drie banen hebben, hun kinderen naar de voetbaltraining brengen, zich zorgen maken over het betalen van hun nutsvoorzieningen en doktersrekeningen, zorgen voor bejaarde ouders of op andere manieren moeite hebben om het hoofd boven water te houden. En ze zijn er minder door gefascineerd de nieuwste pittige klap terug op TikTok dan hulp zoeken bij het omgaan met de vele uitdagingen waarmee ze worden geconfronteerd.
Ik werd getroffen door iets dat Katie Porter zei toen we onlangs aan tafel zaten voor een gesprek in San Francisco. De voormalige congresvrouw van Orange County kan Trump denigreren als de beste van hen. Maar ze zei: ‘Ik ben erg wantrouwig tegenover iedereen die niet erkent dat we problemen en beleidsuitdagingen hadden lang voordat Donald Trump ooit president werd. hief zijn oranje hoofd op aan de politieke horizon.”
De dakloosheids- en betaalbaarheidscrises in Californië waren al jaren in de maak, merkte ze op, en moeten als zodanig worden aangepakt.
Ik hoorde Antonio Villaraigosa iets soortgelijks voorstellen in het gouverneursdebat van vorige week, toen de voormalige burgemeester van Los Angeles opmerkte dat de staat de afgelopen jaren miljarden dollars heeft uitgegeven aan pogingen daartoe dakloosheid drastisch terugdringen met op zijn best middelmatige resultaten. “We mogen niet bang zijn om in de spiegel te kijken”, zei hij.
Dat doet mij vermoeden dat Mahan niet de enige kandidaat is die het op prijs stelt dat het steeds opnieuw zeggen van ‘Trump = Slecht’ niet is wat kiezers willen horen.
Chabria: Zeker vóór Trump bestonden er gaten in de weg en hoge elektriciteitsrekeningen. Maar als de tussentijdse verkiezingen niet in het voordeel van de Democraten zijn, de volgende gouverneur zal waarschijnlijk te maken krijgen met een generatie-uitdaging om de burgerrechten van inwoners van deze diverse staat te beschermen. Het gaat niet om het wel of niet leuk vinden van Trump, maar om ervoor te zorgen dat onze gouverneur een plan heeft als er aanvallen op immigranten plaatsvinden, de LBGTQ+-gemeenschap en de burgers in het algemeen worden slechter.
Ik denk dat dit belangrijk zal zijn voor de kiezers – maar ik ben het met je eens dat kandidaten niet zomaar tegen Trump kunnen woeden. Ze moeten wat inhoud bieden.
Porter, Swalwell en Becerra, die de meeste nationale ervaring hebben en van hen mag worden verwacht dat ze dat soort visie verwoorden, hebben niet veel anders gedaan dan zich in te zetten voor de strijd. Steyer en Thurmond willen ICE afschaffen, wat een gouverneur niet zou kunnen doen. Mahan heeft gezegd dat focussen op het staatsbeleid de beste overtreding is.
Ik denk niet dat dit een charisma-gedreven visie hoeft te zijn, wat Newsom zo effectief heeft aangeboden. Maar het moet vastberadenheid brengen in een tijd van angst, die naar mijn mening geen van de kandidaten tot nu toe heeft kunnen uitstralen.
Maar dit hangt allemaal af van de verkiezingsresultaten in november. Als de Democraten het Congres winnen en in staat zijn deze vreselijke onevenwichtigheid onder controle te brengen, breng dan het asfalt aan en repareer de wegen. Ik denk dat veel van wat de kiezers van een gouverneur verwachten pas na november volledig bekend zal zijn.
Barabak: De kritiek op dit collectieve veld is dat het terminaal saai is, alsof we een stand-upcomedian, een chanteuse of een jongleur willen kiezen. Ik bedoel, dit is de thuisbasis van Hollywood! Is het niet het geboorterecht van elke Californische burger om eindeloos vermaakt te worden?
Dat is tenminste wat de experts en politieke betweters, die geeuwen onderdrukken terwijl ze voortdurend hun feeds op Bluesky of X vernieuwen, je willen laten geloven.
De kiezers verkozen Ronald Reagan en Arnold Schwarzenegger als gouverneur – dat zijn twee filmsterren in de 175-jarige geschiedenis van de staat – en gezien de manier waarop de staat vaak wordt waargenomen, zou je denken dat het megawattage van beroemdheden een van de belangrijkste vereisten is voor een CEO.
Maar als je terugkijkt, heeft Californië nog veel meer gezien George Deukmejian, Pete Wilson en Gray Davis types, dat wil zeggen saaie gouverneurs die niemand zou verwarren met kassuccessen.
Het lijkt mij geen toeval dat Schwarzenegger, die arriveerde als een politieke nieuwigheid, was vervangen door Jerry Brown, die zo politiek beproefd en waarachtig waren als maar kan. Die politieke slinger houdt nooit op met slingeren.
Wat erop wijst dat kiezers op zoek zullen gaan naar iemand die minder op de onze lijkt gallivanting, filmmatinee-gouverneur en iemand die meer geneigd is om in Sacramento zijn hoofd gebogen te houden en zich op de staat en zijn behoeften te concentreren.
Wie zal dat zijn? Ik zou er geen cent aan uitgeven om te raden. Zou je dat willen?
Chabria: Ik wil zeker niet voorspellen, maar ik zeg dit: we hebben misschien geen nieuwe Terminator nodig of krijgen deze niet. Maar een van deze kandidaten moet wat pepervlokken in de pasta doen als ze uit de roedel willen breken.
