Misschien heeft elke filmmaker op een gegeven moment het gevoel dat hij zijn eigen versie van ‘Dracula’ moet maken – en het helpt zeker dat de roman van Bram Stoker uit 1897 al tientallen jaren in het publieke domein is, waardoor vrijwel iedereen er een poging toe kan wagen. De door schandaal geplaagde Franse filmmaker Luc Besson biedt nu zijn kijk op de beruchte bloedzuiger, met in de hoofdrol zijn huidige muze, acteur Caleb Landry Jones (die speelde in zijn film uit 2023 “Hondenman”).
Het resultaat is wat je zou verwachten van de ‘cinéma du look’-pionier, waar hij vooral bekend om staat “Léon: de professional” en zijn sciencefiction-ruimteopera ‘Het vijfde element.’ Bessons “Dracula” is overdreven, zeer gestileerd en gespikkeld met schandalige wezens, visuele effecten en een plot dat graaf Dracula op de een of andere manier verbindt met de honderdste verjaardag van de Franse Revolutie. Er is natuurlijk ook seksuele razernij, maar dat element is altijd in het Dracula-verhaal ingebakken.
Besson neemt persoonlijke vrijheden met de roman van Stoker, hoewel de botten blijven bestaan. Ook getiteld ‘Dracula: A Love Tale’ positioneert Besson Vlad II, Prins van Walachije en Graaf Dracul (Jones), als een smoorverliefde krijger, die zijn dierbaar overleden vrouw, Elisabeta (Zoë Bleu), door de eeuwen heen achtervolgt, van 1480 tot het einde van de 19e eeuw in Parijs. Hij vindt haar dubbelganger in de jonge socialite Mina Murray (ook Bleu), die een goede vriendin is van zijn vampirische gemalin Maria (Matilda De Angelis). Mina is toevallig ook verloofd met Jonathan Harker (Ewens Abid), een advocaat die een bezoek brengt aan de graaf in zijn Roemeense paleis voor een vastgoedtransactie. Ondertussen zit een priester (Christoph Waltz) Dracul op de hielen, in de hoop hem te vernietigen en de vloek van het vampirisme te verbreken die hij heeft uitgesproken over iedereen die hij in een vampier heeft veranderd.
Natuurlijk kennen we dit verhaal – uit het boek, uit ‘Bram Stoker’s Dracula’ van Francis Ford Coppola uit 1992 en, meest recentelijk, uit Robert Eggers’ ‘Nosferatu’ (en nog veel, veel meer aanpassingen). Besson innoveert met een subplot over Draculs uitstapje naar de parfumwereld terwijl hij in Florence een bedwelmende geur ontwikkelt met behulp van Franse lavendel, en het drankje test op de socialites van vóór de Revolutie met torenhoge pruiken met witte poeders.
Bessons versie zit ergens tussenin Coppola’s weelderig ontworpen versie en Eggers’ meer ingetogen seksuele spookfestijn. Maar Besson voegt er zijn eigen bizarre flair aan toe, waaronder een leger CGI-waterspuwers die Dracul’s wensen uitvoeren. Telkens wanneer de film zich op computergegenereerd terrein begeeft, krijgt hij een vleugje goedkope kunstgreep. Wanneer de film zich afspeelt binnen de grenzen van prachtig door productie ontworpen interieurs, is hij veel boeiender.
Besson slaagt er altijd in om zijn acteurs op dezelfde pagina te krijgen als hij, en zowel Jones als Bleu passen in hun melodramatische uitvoeringen bij de campy operatoon van de regisseur. De Angelis en Waltz zijn ook samen een giller, zij als een deinende, sissende vampierbruid die niet kan stoppen met het likken van haar karbonades, hij als een kurkdroge vampierjager die zich wijdt aan zijn onderzoek.
Maar het script voor Bessons ‘Dracula’ wordt steeds afgeleid door meerdere flashbacks. De film begint met een 15 minuten durende proloog waarin Vlad zijn helm met slagtanden vastmaakt en de strijd inrijdt. Wanneer Elisabeta wordt vermoord, doet hij afstand van God en gaat op zoek naar zijn liefde. Terwijl hij zijn verhaal aan Harker vertelt, krijgen we flashbacks naar de middeleeuwen en de renaissance, terwijl de priester van Waltz, het meest vermakelijke deel van de film, volledig verdwijnt.
De film culmineert in een bijna ‘Scarface’-achtige confrontatie waarin de vampier zijn laatste standpunt inneemt, met het zwaard in de hand, en uiteindelijk verdraait Besson het laatste offer van de roman om meer in overeenstemming te zijn met zijn visie op de op liefde gekke held.
Een film moet worden beoordeeld op wat er op het scherm te zien is in plaats van wat er niet te zien is, maar hier moet je wel rekening houden met de beschuldigingen van aanranding en wangedrag tegen Besson (evenals zijn huwelijk met een zwangere tiener toen hij in de dertig was) en hoe hij Vlad/Dracul positioneert in zijn verfilming. Het personage is een afgeleefd monster, honderden jaren oud, dat zich voedt met het bloed van jonge vrouwen – en Besson stelt hem voor als een romantische martelaar voor de liefde.
Misschien zou elke filmmaker zijn eigen ‘Dracula’ moeten maken. Het is een tekst die behoorlijk verhelderend kan zijn.
‘Dracula’
Beoordeeld: R, voor geweld, wat bloedvergieten en seksualiteit
Looptijd: 2 uur, 9 minuten
Spelen: Opent vrijdag 6 februari in brede release
