Met dank aan Alexandra Frost
- In de loop van mijn carrière heb ik veel geleerd over de gevaarlijke effecten van mobiele telefoons op kinderen.
- Dus ik heb gezworen dat ik er nooit een voor mijn kind zou kopen, maar toen hij elf was, gaf ik uiteindelijk toe.
- Tot nu toe gaat het goed en hij lijkt er verantwoord mee om te gaan.
Als schrijver over ouderschap en gezondheid heb ik veel te veel tijd besteed aan het rapporteren over de uitgebreide onderwerpen geestelijke gezondheidsproblemen rondom telefoongebruik. Daarom dacht ik altijd dat ik de allerlaatste persoon zou zijn die ooit een telefoon voor mijn kind zou kopen, laat staan op 11-jarige leeftijd. Ik was er zeker van dat mijn kind telefoonvrij naar de middelbare school zou gaan
Ik weet dat recente onderzoeken aantonen dat het beschermen van de groeiende geest van onze kinderen onze topprioriteit is als ouders, en uit onderzoek blijkt dat kinderen die smartphones gebruiken hebben slechtere geestelijke gezondheidsresultaten. Ik ken ook alle waarschuwingen – van de impact van sociale media op het zelfrespect tot de effecten van blauw licht op de slaap.
Maar gaandeweg vergat ik, te midden van al het overtuigende onderzoek, de horrorverhalen en de waarschuwingen, één essentieel onderdeel ouderschap les: Ik ben de expert op het gebied van mijn eigen kind, en elk kind is anders.
Dit betekent dat de perfecte leeftijd om een telefoon te kopen varieert, net als de perfecte leeftijd voor hun eerste fiets eerste soloreis om een vriend in de buurt te zien. Toen ik een telefoon voor hem kocht, was ik verrast dat het leven er beter door werd, niet slechter.
Mijn zoon begon al vroeg om een telefoon te vragen
Mijn zoon begon eerder om een telefoon te vragen dan ik had verwacht – rond negen uur. Hij begon me te vertellen dat ‘iedereen’ in zijn klas en vriendengroep had er een. Ik was voorbereid op zijn hyperbolische taalgebruik en klaar om stand te houden.
Ik hielp hem met zijn leeftijdsgenoten te communiceren via ‘oplossingen’, zoals het gebruik van zijn iPad en Boodschapper Kinderen om met vrienden te praten, hun ouders vaker te sms’en om persoonlijke ontmoetingen te organiseren, en hem mijn telefoon te laten gebruiken om dingen op te zoeken onder toezicht. We hadden het moeilijk als hij met zijn vrienden door de buurt rende, omdat hij hun telefoons gebruikte om mij op de hoogte te houden.
Als iemand die het altijd leuk vond om het plan te kennen, begonnen de dubbelzinnige antwoorden die ik gaf toen hij vroeg wanneer hij een telefoon zou krijgen, emotioneel stressvol te worden voor mijn zoon. Ik was er nog niet klaar voor om er een datum op te plakken, maar ik kon zien dat het een grote bron van angst voor hem aan het worden was.
Ik keek naar zijn verslagen uitdrukking in de achteruitkijkspiegel terwijl zijn vrienden in de sportcarpool muziek speelden en gekke foto’s van elkaar maakten. En ik ontdekte dat toen hij zijn eerste echte verliefdheid kreeg, het niet hebben van een telefoon een groot sociaal nadeel voor hem was. Het begon zelfs zijn gevoel van eigenwaarde en vertrouwen in de buurt van zijn leeftijdsgenoten te schaden.
Ik besloot hem een mobiele telefoon te geven, met één regel
Toen de elfde verjaardag van mijn zoon naderde, merkte ik dat hij zich zorgen maakte over het onderwerp dat het werkelijk verpletterend zou zijn als we hem geen telefoon zouden geven. Dit klinkt dramatisch, en alsof hij de baas is, maar het was zo belangrijk voor hem geworden dat het waar was.
Ik moest een beslissing nemen, waarbij ik het angstaanjagende onderzoek afwoog dat me ’s nachts wakker hield, ervan overtuigd dat hij depressief zou worden van het bezit van een smartphoneen zijn verlangen om deel uit te maken van een groep en met zijn vrienden te communiceren.
Het was nuttig om de beslissing over sociale media te scheiden van de beslissing over de telefoon. Een groot deel van het onderzoek richt zich op de schadelijke aspecten van sociale media in plaats van op het bellen en sms’en van vrienden, wat hij eigenlijk wilde doen. Sociale media zullen nog jaren een moeilijk nee blijven. Buiten dat was het tijd om ja te zeggen.
Tijdens die van mijn zoon verjaardagsfeestjehoorden we een onbekende telefoon rinkelen. Het was zijn nieuwe telefoon, begraven onder in een zak met cadeautjes. Eerst was hij in de war en keek ernaar, maar toen besefte hij langzaam wat er klonk. Hij had echte tranen in zijn ogen bij het openen en bedankte ons herhaaldelijk. Ik genoot van het lonende ouderschapsmoment toen ik een geschenk gaf waar hij echt van hield.
De daaropvolgende weken bracht hij enige tijd (niet veel, verrassend genoeg) door met het praten met zijn vrienden in regelmatige, begeleide tekstgesprekken.
Het is verrassend saai sinds hij zijn telefoon heeft
Ik wachtte tot de andere schoen viel, en misschien zal dat nog steeds gebeuren. Maar dat is niet het geval. In feite zijn zijn leven en dat van ons verbeterd sinds de aankoop van de telefoon. Hij lijkt volwassener te zijn geworden en is opgewassen tegen de verantwoordelijkheid die hem is toevertrouwd.
Mijn uitgebreide onderzoek, zorgvuldig toezicht en training in het hele adagium ‘met voorrecht komt verantwoordelijkheid’ hebben geholpen.
Hij heeft al waardevolle, bij zijn leeftijd passende lessen geleerd over tijd en tijd schermbeheer. Hij heeft hilarische video’s gemaakt van zijn peuterzusje.
Ik heb geleerd dat het niet allemaal het ergste scenario hoeft te zijn, en dat ik mijn eigen kind echt ken. In mijn buik wist ik dat hij het aankon, en dat het ons leven daadwerkelijk zou verbeteren. Ik kan nu gemakkelijker met hem communiceren, hij kan genieten van een beetje meer onafhankelijkheid in de buurt omdat we altijd bij elkaar kunnen inchecken, en hij is meer verbonden met zijn vrienden.
Ik hoop dat het telefoondilemma de reden is dat ik bij toekomstige grote ouderschapsbeslissingen het onderzoek en mijn hoofd achter me laat en vraag: wat is het beste voor mijn ouders? Mijn kind nu, en Mijn familie. De ‘juiste’ antwoorden zijn er.
