Reizen en eten door Azië: 3 favoriete voedselsteden en 1 om over te slaan

Van bruisende straatstalletjes tot iconische juweeltjes in de muur, Het culinaire landschap van Thailand heeft mij al tientallen keren binnengehaald.

Naast de conventionele pad thai en mango-kleefrijst bestaat er een diepgewortelde erfenis van pittige smaken, die je het beste kunt wegspoelen met een schuimig glas zijdezachte Thaise melkthee.

Een van mijn meest memorabele ontmoetingen vond toevallig plaats, toen ik een kleine winkelpui in dook om aan een plotselinge stortbui te ontsnappen. Afgeleid door de regen miste ik bijna de borrelende soeppan, totdat de aanblik van de kenmerkende eiernoedels van Lung Cheay me weer in de aandacht bracht. Geliefd bij kenners vanwege de droge tom yum, gegarneerd met sappig gegrild varkensvlees en zachtgekookte eieren, is de winkel een klassieker Thais verhaal van vodden naar rijkdom. De lijn die nu door het blok slingert, is een wereld verwijderd van zijn bescheiden begin als handkar.

Andere hapjes die ik tijdens een bezoek aan Bangkok nooit mis, zijn smelten in je mond, gemarineerde zeevruchten gesmoord in een zure en pittige kruidensaus bij Pa Nee Kung Chae Nam Pla, gebakken kip rijkelijk aangekoekt in knapperige teentjes knoflook bij Polo Fried Chicken, en nachtelijke pelgrimstochten naar Talad Noi Crab Fried Rice vol met koolhydraatgoden die de naderende kater van morgen wegbidden.

Ik eerst Ho Chi Minh-stad bezochtof Saigon, in 2017 en keerde dat jaar alleen nog drie keer terug. De stad weerspiegelt historische invloeden uit China, Cambodja, Frankrijk en de VS, met als hoogtepunt een duidelijk zuidelijke stijl. Vietnamese keuken die gedurfde smaken, fermenten en verse kruiden overbrugt.

Straatvoedsel vormt de ruggengraat van Saigon, met karren die de eb en vloed van voorbijgangers voeden als bloed dat op het ritme van het kloppende hart van de stad pompt. Terwijl de avond overgaat in de nacht, veranderen de hoeken van de stad in geïmproviseerde eetgelegenheden, met draagbare tafels, plastic krukjes en motorfietsen in overvloed.

Ik heb hierin mijn deel van het verslinden gedaan streetfood-mekka. Er is Bún Thịt Nướng – Nguyễn Trung Trực, een no-nonsense, 30 jaar oude kraam die bekend staat om het ophopen van kommen vermicelli gegarneerd met gegrild varkensvlees, knapperige loempia’s, augurken en een boeket kruiden.

Dan is er nog Bún Cá Xe Dẩy, een nachtverkoper die dampende kommen canh chua opschept: een pittige ananas-, tamarinde- en tomatensoep doorspekt met gebakken vis. En bij Xíu Mại chén Đèn Dầu worden verende gehaktballetjes in Vietnamese stijl geserveerd in een geurige bouillon, met een knapperig stokbrood ernaast om in te dippen.

Ongeacht hoe vaak ik er kom, er staat altijd wel een miniatuur plastic stoel naast een zoemende pop-up in een steegje, wachtend tot ik plaatsneem.

Het meest bekend vanwege het draaien van de specerijenknop op 11 via Sichuan-peperkorrels die tegen je lippen trillen lang nadat de maaltijd is afgelopen en schijnbaar onschadelijke hapjes die nog steeds op de Scoville-schaal worden geregistreerd, eten in Chengdu is een groots hitteoffensief.

Het is ook mijn doel Chinese culinaire reizen.

Terwijl wontons alomtegenwoordig zijn in China, vind je alleen in Chengdu hongyou chaoshou (rode oliewontons). Omhuld met chili-olie zijn deze halvemaanvormige zakjes van vreugde alomtegenwoordig, waarbij elke plek het recept een heel klein beetje aanpast om een ​​rimpeling te veroorzaken in de die-hard fandom van de ene wonton-winkel in de andere.

Verwarmende kommen met wontons besprenkeld met vriendelijk geklets van winkeliers markeren mijn jaarlijkse pelgrimstochten naar de specerijenhoofdstad van China.

Aan de andere kant van het spectrum benadrukken tianshuimian (zoete waternoedels) Sichuan’s kenmerkende guaiwei, of ‘vreemde smaak’ – een smaakmaker die pittig, zout, sesam, zuur en zoet in één hap combineert. Snoerachtige, al dente noedels worden omhuld met donkere en lichte sojasaus, chili-olie, sesam- en knoflookpasta, gemalen pinda’s, Sichuan-peperkorrels en bruine suikersiroop, waardoor een jus ontstaat die elke streng vernist met een verslavende, lip-tintelende hitte.

Terwijl ik in Tokio met een overvolle kom vol neutrale noedels zit, heb ik vaker frustratie dan voldoening ervaren dan ik wil vertellen. Japan als geheel kampt met excessieve hypes en overtoerisme als gevolg van een fetisjisering van zijn cultuur.

Het is in de mode om kawaii-memorabilia te verzamelen, koffie te ruilen voor matcha en elke Miyazaki-film ooit gemaakt te vertellen. Ik heb zelfs een anime kom ramen getatoeëerd op mijn arm. (Nul spijt)

Tokio is het epicentrum van die trend.

Vaak misplaatst als het hoogtepunt van Japanse keukenTokyo verleidt bezoekers, inclusief ikzelf, tot het achtervolgen van virale ramenwinkels, wiebelende pannenkoekencafés en zogenaamde must-visit-markten – plaatsen die gepopulariseerd zijn door sociale media, compleet met lange wachttijden en hoge prijzen die zelden de hype rechtvaardigen.

Hoewel deze dynamiek in veel internationale steden bestaat, vind ik deze in Tokio veel flagranter.

Dit is geenszins een poging tot Japans eten; het is een van mijn favoriete keukens. Van dikke bonitofilets geschroeid boven gedroogde strovlammen in de prefectuur Kochi tot borrelende odenvaten aan de straatkant in Osaka – daikon, tofu en viskoekjes gestoofd in een aromatische bouillon – mijn reist door Japan hebben mij bijna altijd diep tevreden achtergelaten.

Maar vooral in Tokio heb ik als buitenstaander vaak moeite om onderscheid te maken tussen wat echt geweldig is en wat alleen maar gehyped is.

Toch is er, met Tokio als mijn buurman, altijd ruimte voor een nieuw hoofdstuk in mijn liefdesverhaal over Aziatisch eten.