Jeff Bezos heeft de Washington Post gered. Nu is hij aan het redden.

De bezuinigingen bij The Washington Post zijn brutaal.

Ze zijn wreed voor de lezers van de krant, die cruciale berichtgeving, zoals sport- en internationale berichtgeving, verliezen. En ze zijn wreed voor honderden Post-medewerkers, waaronder veel mensen van wie ik werk betaal om te lezen met mijn Post-abonnement.

De bezuinigingen bij The Post hebben er ook toe geleid dat veel mensen hebben gewezen op het voor de hand liggende: dat Post-eigenaar Jeff Bezos, die momenteel de vierde rijkste man ter wereld is, naar schatting een waarde van $261 miljardzou gemakkelijk de verliezen van de krant kunnen financieren… voor altijd, zonder ooit het tabblad op te merken.

Voor de goede orde: ik zou ook willen dat Bezos zijn kleingeld zou nemen en het aan de journalistiek zou besteden.

Merk op dat ik niet ‘journalistiek in plaats van’ heb gezegd, want als je het hebt over rijkdom op Bezos-niveau, hoef je niet te kiezen: je kunt betalen voor journalistiek En raketten En superjachten En Venetiaanse bruiloften En feesten in St. Barts. (En ja, ik realiseer me dat de Amazon-uitgaven van Bezos aan zaken als de “Melania‘ Doc verschilt van de persoonlijke uitgaven van Bezos. Het punt is dat hij het zich kan veroorloven. Net zoals ik het me kan veroorloven om zo nu en dan een luxe koffie te kopen.)

Ik ga ook niet in op de vraag hoeveel van de problemen van de Post dezelfde problemen zijn waarmee elke nieuwsorganisatie wordt geconfronteerd, versus problemen die Bezos werd nog verergerd door zich naar Trump te keren. Of het nieuwe Post-plan – zich richten op een handvol onderwerpen waarvan het denkt dat het zal resoneren met een nationaal publiek, zoals politiek en welzijn – zinvol is of simpelweg een te late zet is die al door veel Post-concurrenten is gedaan.

Maar de focus op Bezos onderstreept het probleem waarmee de Post al jaren wordt geconfronteerd: het was een geldverliezende operatie die afhankelijk was van de goede wil van een miljardair. Ten eerste, om het van de vorige eigenaren te kopen, die het heeft laten gaan voor de prijs van een Joe Rogan podcast-dealen vervolgens zijn verliezen jarenlang te financieren.

Misschien is Bezos het echt beu om voor de verliezen van de Post te moeten betalen. Misschien synchroniseert de financiering van de Post niet langer met een blijkt dat Donald Trump nu echt goed is, wereldbeeld. Het punt is dat de Post zich in de niet-winnende positie bevindt en hoopt dat Jeff Bezos deze verliezen jarenlang zal blijven financieren. Nu wil hij niet. (Bezos heeft nog niet publiekelijk gereageerd op de bezuinigingen; Matt Murrayde hoofdredacteur van de Post, vertelde zijn staf dat de bezuinigingen bedoeld zijn om “The Washington Post opnieuw uit te vinden voor dit nieuwe tijdperk. Dit werk is moeilijk, maar essentieel.”)

Wat nogmaals aangeeft in welke precaire positie vrijwel elke nieuwsorganisatie in de VS zich momenteel bevindt.

Er zijn een handvol werkelijk uitstekende publicaties Zijn gecontroleerd door miljardairs of zeer rijke families – The New York Times, The Wall Street Journal en Bloomberg News – die gericht zijn op een luxe, nationaal publiek, en ze doen het goed. Er zijn een aantal bloeiende startups en nichepublicaties die zich meestal richten op onderwerpen waar rijke mensen – of hun werkgevers – voor willen betalen om er meer over te leren. (Een aantal van hen, zo blijkt, is dat wel gericht op macht en Washington, DC (een sector die de Post had moeten bezitten.) En er zijn verschillende vormen van aggregators die hun geld verdienen door nieuws te herverpakken dat andere mensen genereren, zoals nieuwsbriefuitgever 1440.

En dat is… zo’n beetje. De lokale nieuwsmarkt is zo slecht dat we routinematig het woord “woestijn” om het te beschrijven. Er zijn veel pogingen geweest om dat op te lossen, en mensen blijven nieuwe manieren proberen om het probleem aan te pakken. Ik wens ze allemaal het beste omdat we hebben echt lokaal nieuws nodig. Het tv-nieuws krimpt omdat de tv krimpt. Aan tijdschriften zijn tegenwoordig vaak ‘merken’ verbonden hotels of reisbureaus.”

Geconfronteerd met deze grimmige realiteit is het normaal om naar Bezos te kijken en te denken: betaal er gewoon voor. En nogmaals: ik zou willen dat hij dat zou doen. Maar vertrouwen op de goede wil van miljardairs is hoop, geen plan.

Journalistiek – ongeacht hoeveel we op maat maken, automatiseren en innoveren – is duur. En tot het internet bestond journalistiek ondanks die kosten meestal in de VS, omdat het gebundeld was met andere dingen waar mensen (abonnees, adverteerders) voor bereid waren te betalen.

Nu die bundel uiteen is gescheurd, hebben we zowel nieuwe modellen nodig die ondersteunen wat we vandaag hebben – als eigendomsstructuren die tevreden zullen zijn met zelfvoorzienende bedrijven, en niet met bedrijven met enorme winstverwachtingen. Als ik wist hoe ik dat moest doen, zou ik het doen. Ik weet alleen dat het niet de oplossing is om te hopen dat een miljardair het probleem zal oplossen.