Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Andrew Miller, 50, in Mount Vernon, Washington, de eigenaar van Tulpenvalleiboerderijen. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik herinner me het moment dat ik rondkeek in mijn kantoor en zag dat alleen de performatieve cultuur naar mij terugstaarde.
Tussen de zeventigurige werkweken die om vier uur ’s ochtends begonnen en de groeiende meningsverschillen over de manier waarop het bedrijf werd geleid, wist ik dat er iets moest gebeuren.
Het was niet het harde werk waar ik bang voor was. Vóór het zakenleven heb ik er veertien doorgebracht jaar bij de luchtmacht en Nationale Garde.
Maar toen mijn familie groeide, begon ik te twijfelen aan het pad dat ik bewandelde. Ik was nog nooit uitgezonden, maar ik wist dat het waarschijnlijk was. Met twee autistische kinderen thuis had mijn familie mij nodig. Na het leger verlatenkreeg ik een zakelijke rol bij Amazon.
Het ging een tijdje goed, maar ik zag mijn familie zelden en het was niet het leven dat ik voor ogen had. Ik realiseerde me dat, hoewel sommige mensen leven voor hun rol, mijn belangrijkste rol is baan was vader zijn — Ik heb zes kinderen.
Dus in 2015 heb ik mijn baan bij Amazon opgezegd. Mijn vrouw, Holly, steunde mijn beslissing, wetende dat ik volledig uitgeput was en mijn gevoel van doel verloor.
Millers vrouw, Holly, steunde zijn besluit om zijn baan op te zeggen. Geleverd door Andrew Miller
We besloten ook dat het tijd was om terug te verhuizen naar Washington, waar we allebei zijn opgegroeid.
Skagit County is een plek waar uw kinderen over het pad naar het huis van een familielid kunnen rennen als ze niet lekker vinden wat u voor het avondeten serveert.
Het is ook de thuisbasis van een jaarlijks tulpenfestival die al meer dan 40 jaar wordt gehouden.
Mijn roeping thuis vinden
Ik vervulde een strategische rol bij het economische ontwikkelingsteam van de provincie, waar ik werkte aan groei en gelijkheid.
Skagit ligt op het kruispunt van openluchtrecreatie, toerisme en landbouw – maar hoewel de provincie ooit ongeveer 4.000 hectare tulpen had, was dat aantal gedaald tot ongeveer 500. Ik wist dat we een nieuw model nodig hadden, anders zou deze provincie niet de meest geschikte zijn. thuisbasis van tulpen meer.
Ik kwam met een idee en ging ervoor. Ik besloot een tulpenboerderij te kopen en me opnieuw voor te stellen wat het zou kunnen zijn: niet alleen een werkende boerderij, maar een plek waar mensen wilden rondhangen.
Millers focus lag niet alleen op het kweken van tulpen; het ging over de boerderijervaring. Geleverd door Andrew Miller
Lessen over het kopen van een boerderij
In 2018 heb ik kocht mijn eerste boerderij. In de maanden voorafgaand aan de aankoop kwam ik er al snel achter dat veel landbouwproblemen in werkelijkheid bedrijfsproblemen zijn.
De vragen gingen niet alleen over het kweken van tulpen; ze gingen over de ervaring: Hoeveel tulpen kunnen we kweken? Wat voor soort klantervaring kunnen we creëren? En hoe moeten we de inrichting van de velden voor toeristen vormgeven?
Ter voorbereiding heb ik met vrienden kapitaal opgehaald en zes weken lang een 85-jarige Nederlandse boer gevolgd die sinds 1984 tulpen kweekte. Hij en zijn vrouw vertelden me dat ze zestien andere kopers hadden afgewezen voordat ze voor mij kozen. Hij stierf kort daarna, en na zijn dood ging ik verder met de overname van de boerderij.
Mijn voormalige zakenpartner en ik kochten het landgoed van 30 hectare voor $ 1,6 miljoen, inclusief zowel het land als het bedrijf.
In die eerste maanden van het boerenleven was mijn aanpak pure nieuwsgierigheid.
Miller haalde kapitaal op met vrienden en bracht zes weken door met het schaduwen van een boer. Geleverd door Andrew Miller
Hobbels op de weg
Toen sloeg de pandemie toe, slechts 10 dagen voor de opening.
We zijn overgestapt op de verzending van bloemen en hebben uiteindelijk zelf-kies-ervaringen toegevoegd zodra de beperkingen waren versoepeld. Voor zover ik kon zien, deed niemand in Skagit County dat.
Ik heb geleerd dat ik de neiging heb om dingen op de harde manier te leren. Mijn dochter kocht zelfs een pen voor me met de tekst: “Misschien vind ik het leuk om het op de moeilijke manier te doen.”
De frisse aanpak werkte, maar mijn zakelijke partnerschap niet. Na meningsverschillen gingen we uit elkaar, en ik ging verder koop een tweede boerderij: Tulip Valley Farm, die ik nog steeds run. Ik kocht hem van een 70-jarige aardappelboer met hazelnootbomen.
Hij geloofde in mijn visie.
Miller en zijn gezin op Tulip Farm. Geleverd door Andrew Miller
Een nieuwe carrière en een erfenis opbouwen
Tegenwoordig kan mijn 23-jarige zoon een vorkheftruck bedienen, wat hij op 15-jarige leeftijd leerde. zus runt de bedrijfsvoering en communicatie.
Ik werk nog steeds van 05.00 uur tot bedtijd, maar nu ben ik thuis. Ik dien mijn gemeenschap.
Ik loop Costco binnen, en mijn kinderen zullen uiteenvallen als iemand mij herkent van de boerderij. Mijn familie is blij om te weten dat we in de zomer drie weken vrij kunnen nemen, omdat we de rest van het jaar zo hard werken.
Ze hebben de spanning gezien, de keukentafelvergaderingen, het risico om helemaal opnieuw te beginnen. Ik wil dat ze dat zien.
Genezing in de bodem – voor ons en voor gasten
Tegenwoordig bloeit de boerderij. De bezoekersaantallen zijn de afgelopen drie jaar jaar na jaar verdubbeld. We ontwerpen de velden niet alleen voor de landbouw, maar ook voor verbinding: voorstellen, foto’s, momenten die mensen willen delen.
In een wereld waar we snakken naar betekenisvolle persoonlijke ervaringen, voelen mensen zich aangetrokken tot boerderijen. Ik snap het. Als iemand met PTSS uit mijn vorige carrièreIk kan ook bevestigen dat vuiltherapie de beste therapie is.
Het is essentieel om je eigen omgeving vorm te kunnen geven en aan je eigen toekomst te kunnen bouwen.
