Jonathan Nolan zag het deze komst. Als scenarioschrijver heeft hij aan verschillende films van zijn broer gewerkt Christoffel Nolan’s films, van Interstellair naar de Donkere Ridder films. Samen met zijn vrouw Lisa Joy creëerde hij HBO’s Westwereld en uitvoerend producent van Amazon Prime’s Fall-out. Maar daarvoor sneed hij zijn tv-tanden door met creëren Persoon van belangeen CBS-procedure over een eenzame technologiemiljardair die bewakingssoftware maakt om misdaad te stoppen voordat deze plaatsvindt. Het was fictie, maar het is moeilijk om de vooruitziendheid ervan niet te voelen.
Met Fall-outnu in zijn tweede seizoen, heeft Nolan ook zijn zinnen gezet op de toekomst. Gebaseerd op de gelijknamige videogameserie, gaat het over een postapocalyptisch Amerika waar iedereen op welke manier dan ook moet overleven. Het is ook ontzettend grappig en vol retrofuturisme uit de jaren vijftig.
Wat ziet Nolan de komende decennia gebeuren? Veel. Ten eerste denkt hij niet dat AI menselijke filmmakers zal vervangen. Hij denkt zelfs dat het aspirant-regisseurs kan helpen een voet tussen de deur te krijgen. (Hoewel hij het nooit zal gebruiken in zijn eigen teksten, zegt hij.) Hij zou ook graag de teloorgang van (de meeste) sociale media willen zien, maar begrijpt dat dit misschien wel nooit zal gebeuren.
Voor de aflevering van deze week van de podcast The Big Interview vroeg ik Nolan naar al deze dingen en meer. Hieronder vind je zijn gedachten over het schrijven van Batman-films, klassieke auto’s en wat hij daadwerkelijk naar zijn eigen doemsdagbunker zou brengen.
Dit interview is aangepast voor lengte en duidelijkheid.
KATIE DRUMMOND: Jonathan Nolan, welkom bij The Big Interview.
JONATHAN NOLAN: Bedankt dat je mij hebt.
Ik ben blij je hier persoonlijk in New York te hebben. Het is erg koud. Ik kom uit Canada, dus mijn barometer wijkt een beetje af, maar …
Ik kom uit Chicago. Ik heb de neiging om New York als een slappe kou te beschouwen.
Nee, nee, dit is echt. Hoe ouder ik word, hoe zwakker en kwetsbaarder. Dus ik kan het niet tolereren.
Ik woon al 25 jaar in LA. Compleet nutteloos.
Dus we zijn allebei totaal nutteloos. Het wordt een geweldig gesprek. We beginnen deze discussies altijd graag met een beetje opwarming. Eigenlijk zou dit vandaag de dag wel eens kunnen helpen. Maar dit is slechts een warming-up voor je hersenen, een paar hele snelle vragen. Ben je klaar?
De reden dat ik schrijver ben geworden, is omdat ik niet goed was in het beantwoorden van snelle vragen. Ik ga dit dus verprutsen.
O goed. Dit zal het hele uur zijn.
Dat is het.
Wat is de meest gebruikte sciencefictiontrope?
Oeh! Sneller dan licht reizen.
Waarom?
Omdat het een soort verhaalgemak is, en ik denk dat we het daarin hebben gebruikt Interstellairmaar we gebruiken het op een enigszins achterbakse manier, wat een wormgat is. Dat voelt niet helemaal hetzelfde, maar in feite is het hetzelfde. Het is gewoon een manier om de saaie stukjes over te slaan.
Wat is een boek waar je keer op keer naar teruggrijpt?
De laatste tijd ga ik terug naar alle Iain Banks Cultuur boeken. Jaren geleden was ik op zoek naar positieve afbeeldingen van AI in sciencefiction.
O, interessant. We gaan hierover praten.
Het was bijna niets, echt niets. Het is een soort James Cameron aan de ene kant, en niemand aan de andere kant van de selectie, en Iain Banks, die deze boeken in de loop van twintig jaar schreef, beginnend eind jaren ’80, denk ik, tot aan zijn dood begin jaren 2010. Veel te jong. Maar ze zijn de meest volledig gerealiseerde en briljante weergave van een hybride beschaving waarin je mensen hebt en AI en zij hebben het min of meer door.
