Als iemand het vertelde Maria Carey van tevoren dat het eerbetoon aan MusiCares Persoon van het Jaar op vrijdagavond een live veiling zou omvatten – een veiling waarbij een meet-and-greet met de zangeres in Abu Dhabi werd aangeboden aan de hoogste bieder – kon je dat zeker niet zien als je naar haar reactie keek.
Zittend bij het podium van het Los Angeles Convention Center, een camera die close-upbeelden van haar gezicht naar verschillende schermen stuurde, leek Carey oprecht verrast door de beschrijving van een veilingmeester van de backstage-ontmoetingsplaats waaraan ze naar verwachting volgende maand zou deelnemen.
Maar zo is het leven van een koningin.
Carey in realtime zien reageren was eigenlijk het beste aan dit jaarlijkse Grammy-weekendgala, bedoeld om het werk en de filantropie van een kunstenaar te eren. Hoewel de 56-jarige aan het einde van de show zelf maar ongeveer een minuut zong, was Carey een genot om te zien toen een reeks bewonderaars om beurten enkele van haar vele hits uitvoerden (en een handvol diepe stukken).
Jennifer Hudson treedt op.
(Emma McIntyre / Getty Images)
Het uiterlijk van spelherkennend spel terwijl Jennifer Hudson ‘Vision of Love’ verpletterde. De tederheid waarmee ze haar oude vriendin Busta Rhymes aankeek tijdens hun ‘I Know What You Want’. Het langzaam doordringende besef dat deze zwaar getatoeëerde blanke man genaamd Teddy Swims echt ‘Without You’ zou gaan zingen.
“Dat was angstaanjagend”, zei Swims toen hij het nummer afmaakte – een all-timer van een powerballad met een lange keten van voogdij die teruggaat via Carey, Harry Nilsson en de gedoemde Welshe band Badfinger.
Het beste van alles was de aanblik van Carey die trots meezong Foo-vechters en Taylor Momsen terwijl ze door een paar deuntjes knalden van het cult-favoriete grunge-album dat ze halverwege de jaren negentig in het geheim opnam onder de naam Chick.
Dave Grohl van Foo Fighters, links, en Taylor Momsen treden op.
(Matt Winkelmeyer / Getty Images)
Andere acts op het programma waren onder meer Adam Lambert, die langzaam en humeurig te werk ging voor “Can’t Let Go”; de Britse meidengroep Flo, die een luchtige uitvoering gaf van “Dreamlover”; En Laufeydie achter in de kamer een gigantische prompter in de gaten hield terwijl ze ‘It’s Like That’ deed.
Dan was er Billy Porter, die ‘Always Be My Baby’ opnam manier overdreven met wilde vocale runs die goedmaakten wat ze aan precisie misten – nou ja, vooral met volume.
Carey betrad laat op de avond het podium om haar te bedanken voor “zoveel vriendelijke en bekende gezichten – mensen met wie ik heb gewerkt, mensen die ik al lang bewonder, zelfs mensen waarvan ik dacht dat ik ze nooit meer zou zien.” Na haar toespraak kwam Jon Batiste naar buiten om een willekeurig assortiment sterren te leiden door een finale van ‘All I Want for Christmas Is You’, die onlangs een nieuw record voor de meeste weken vestigde op nummer 1 in de Billboard’s Hot 100.
Charlie Puth? Gayle Koning? Rita Wilson? Carey keek blij (-achtig) om ze allemaal te zien.
