In de maanden na een Hooggerechtshof uit 2018 beslissing opende de deur voor staten om sportweddenschappen binnen hun grenzen te legaliseren, maar duizelingwekkende wetgevers in het hele land konden niet snel genoeg handelen. Niemand wilde de miljarden dollars aan belastinginkomsten mislopen die het Hooggerechtshof plotseling binnen hun bereik had gebracht – of, erger nog, toekijken hoe dat gemakkelijke geld naar buurstaten ging waarvan de leiders de tegenwoordigheid van geest hadden om als eerste actie te ondernemen. Binnen een maand na de beslissing zette de gouverneur van Delaware, John Carney, $10 in op een wedstrijd in de Phillies, de eerste legale sportweddenschap op één wedstrijd buiten Nevada.
Veel staten waren meer bezig met het online krijgen van sportsbooks op tijd voor een groot evenement (de Super Bowl, March Madness) dan met het bouwen van een infrastructuur om de miljardenindustrie te reguleren – een dynamiek die journalist Danny Funt details in zijn boek Iedereen verliest: de tumultueuze opkomst van Amerikaans sportgokken. Wetgevers in sommige staten zelfs voorbij wetten die sportgokken toestaan voor oordeelde de Hoge Raad Murphy tegen NCAAzodat ze na een gunstige uitspraak klaar zouden zijn om te springen.
Acht jaar later is het duidelijk dat deze goudkoorts enige gevolgen heeft gehad (en ik ben hier diplomatiek). negatieve gevolgen. Sportmedia zijn geworden hopeloos met elkaar verweven met gokgiganten die graag van meer fans betalende klanten willen maken. Atleten die niet naar tevredenheid van de gokkers presteren, zijn dat vaak wel onderworpen tot racistisch misbruik, doodsbedreigingen of een combinatie daarvan. En de gokverslaving is toegenomen, dankzij de toename van app-gebaseerde mobiele weddenschappen waarmee gebruikers altijd en overal hun oplossing kunnen vinden.
Een 2025 studie ontdekte dat zoekopdrachten op internet naar hulp bij gokverslaving tussen 2018 en juni 2024 met 23% zijn toegenomen, en dat ze met de komst van online sportsbooks nog meer zijn gestegen dan toen fysieke casino’s opengingen.
De afgelopen jaren heeft een reeks spraakmakende schandalen aangetoond in hoeverre de legalisering de daadwerkelijke spellen waarop mensen al dit geld inzetten, heeft vervormd. In 2024 heeft de NBA een levenslang verbod aan Toronto Raptors-aanvaller Jontay Porter voor zijn aandeel in een samenzwering waarin hij zichzelf vroegtijdig terugtrok uit wedstrijden om ervoor te zorgen dat ‘onder’-weddenschappen op zijn prestaties zouden toeslaan. Miami Heat-bewaker Terry Rozier was betrokken bij een soortgelijk schema vorig jaar, net als twee Cleveland Guardians-werpers opgeladen met het manipuleren van bal-of-strike-weddenschappen op specifieke velden in ruil voor contante steekpenningen.
Vervolgens, eerder deze maand, federale aanklagers genoemd 39 spelers verdeeld over 17 teams die naar verluidt deel uitmaakten van een point-shaving-ring die de basketbalwedstrijden voor mannen tijdens de seizoenen 2023-24 en 2024-25 regelde. Volgens de aanklacht boden gokkers spelers steekpenningen aan in de laagste vijf cijfers om ondermaats te presteren in afgesproken spellen, en zetten vervolgens zwaar in op resultaten waarvan ze goede redenen hadden om aan te nemen dat ze in hun voordeel zouden werken.
Competities en sportsbooks beschouwen corruptie doorgaans als zeldzaam en geven voorbeelden van degenen die erbij betrokken zijn. Maar alleen al de wetenschap dat dit soort schandalen bestaan, kan de hele onderneming in twijfel trekken: als je een gokker bent die boos is over een slechte weddenschap, is het heel gemakkelijk om je af te vragen of je bent bedrogen door daders die net het geluk hadden niet gepakt te worden.
Een nieuwe rekening in Tennessee, waar bewoners ingezet Vorig jaar 1,3 miljard dollar aan sport besteed over een periode van twee maanden, is misschien wel de grootste inspanning tot nu toe om zich terug te trekken uit de status quo. Geïntroduceerd door een paar Democratische wetgevers, staatsvertegenwoordiger John Ray Clemmons en staatssenator Jeff Yarbro, zou het voorstel sportweddenschappen met een staatslicentie verbieden om weddenschappen aan te nemen van mensen die zich op de campussen van openbare hogescholen en universiteiten bevinden, evenals van mensen op locaties waar de teams van die scholen wedstrijden spelen.
Sportsbooks gebruiken de geolocatiemogelijkheden van smartphones om te bepalen of app-gebruikers in aanmerking komen, dus logistiek gezien zou het weigeren van weddenschappen van telefoons die zich in nieuw aangewezen beperkte gebieden bevinden niet bijzonder ingewikkeld zijn. Hogescholen en universiteiten zouden ook moeten voorkomen dat mensen toegang krijgen tot online sportsbooks terwijl ze verbonden zijn met campusnetwerken.
Een handvol staten heeft eerder bescheiden beperkingen opgelegd aan weddenschappen op universiteitssporten, bijvoorbeeld een verbod voorstel weddenschappen op universiteitsatleten, of een verbod inzetten op schoolteams in de staat. De reikwijdte van het voorstel van Clemmons en Yarbro is breder: het zou mensen op de campus ervan weerhouden om enige vorm van sportweddenschap, universiteit of anderszins, aan te gaan.
De beweegredenen om beperkingen op te leggen aan studenten zijn eenvoudig: gokverslaving heeft jonge mensen hard getroffen, en jonge mannen het hardst. Een Pew-onderzoekscentrum studie Vorig jaar bleek dat 31% van de volwassenen tussen de 18 en 29 jaar het voorgaande jaar op sport had gewed – het meeste van alle leeftijdsgroepen. Een 2023 vragenlijst in opdracht van de NCAA bleek dat meer dan een kwart van de volwassenen in de universiteitsleeftijd online een weddenschap had geplaatst, en in totaal had 58% in een of andere vorm gewed. In 2024, een verslavingstherapeut uit Pennsylvania verteld 60 minuten over een verontrustend nieuw archetype van de patiënt dat hij de afgelopen jaren was tegengekomen: studenten die het geld van hun federale studielening vergokken.
Clemmons herhaalde veel van deze zorgen in een e-mail aan mij, waarin hij uitlegde dat hij gemotiveerd was door stijgende verslavingscijfers onder jongeren, de inspanningen van sportsbooks om doel jongeren met reclame, de voortdurende intimidatie van student-atleten en “de wens om te voorkomen dat studenten het zuurverdiende geld van hun ouders verliezen aan sportsbooks.” Als u een beleidsmaker bent die robuustere bescherming wil bieden aan degenen van wie de gegevens aantonen dat ze het meest kwetsbaar zijn, dan is “de mensen die fysiek aanwezig zijn op een universiteitscampus” een redelijk goede plek om te beginnen.
Tegelijkertijd tonen de parameters van het wetsvoorstel de uitdagingen aan die inherent zijn aan het proberen toezicht te houden op een sector die tot nu toe elk jaar een nieuw snelheidsrecord over land heeft mogen vestigen. Gokkers hebben al lang hun bereidheid getoond om zich te verplaatsen om weddenschappen te plaatsen. In zijn boek schrijft Funt dat voordat New York sportweddenschappen toestond, inwoners van New York City gewoon over de George Washington Bridge liepen totdat hun telefoons hun aanwezigheid registreerden in New Jersey, waar weddenschappen legaal waren. Gegeven wat we weten over hoe verslaving werkt en hoe vaak het voorkomt, ben ik er niet zeker van dat het verplichten van studenten om de straat over te steken om een gokje te wagen, in het algemeen een significant afschrikmiddel zal zijn.
Het is ook de moeite waard om na te denken over alle mensen en gedragingen waarop deze wet niet van toepassing zou zijn. Het heeft geen gevolgen voor privéscholen, wat betekent dat studenten aan de Universiteit van Tennessee weliswaar tijdelijk geen toegang meer hebben tot hun FanDuel-accounts, maar dat studenten aan Vanderbilt zich misschien niet eens realiseren of en wanneer een verbod van kracht wordt. Het heeft geen invloed op privé-eigendom, wat betekent dat studenten die buiten de campus wonen de vrijheid hebben om vanuit hun luie stoel te blijven gokken. Het heeft geen invloed op de toegang tot federaal gereguleerde voorspellingssites zoals Kalshi, die functioneren als achterdeur sportsbooks toegankelijk voor iedereen van 18 jaar en ouder.
Aangezien Tennessee iedereen onder de 21 jaar al verbiedt om te wedden bij sportweddenschappen met een staatslicentie, zijn de mensen die onder deze wet uitgesloten zijn van gokken en die onder de bestaande wetgeving niet uitgesloten zijn van gokken, in feite fans van bepaalde sportevenementen, en universiteitsjunioren en senioren van openbare scholen, als ze zich op dat moment toevallig op schoolterrein bevinden.
Per e-mail nam Clemmons nota van de beperkte jurisdictie van de wetgevende macht over niet-openbare eigendommen, en hij beweerde dat geotargeting op campussen en sportlocaties “de meest effectieve, legale manier lijkt om onze primaire doelstellingen te bereiken.” In antwoord op mijn vraag over de voordelen van bijvoorbeeld het verhogen van de minimumleeftijd voor weddenschappen of het verbieden van weddenschappen voor universiteitsstudenten, ongeacht hun fysieke locatie, zei Clemmons dat als ze deze wet aannemen en vaststellen dat ‘meer actie nodig is’, ze ‘zeker zullen proberen deze discussies te voeren’.
Het is niet mijn bedoeling om te suggereren dat wetgevers die reacties als deze op de verschillende crises overwegen die eraan voorafgingen, op hun werk ten onder gaan. Wanneer er gedurende zoveel jaren zoveel bewijs is dat de post-Murphy ‘Free for all’ verpest zoveel levens, ik zou liever hebben dat mensen met de macht doen wat ze kunnen om de schade te verzachten, dan hun schouders op te halen en niets te doen.
Ik zeg alleen maar dat het op dit punt, acht jaar nadat het Hooggerechtshof de gokindustrie de bevoegdheid heeft gegeven om sport in zijn geheel te slikken, een hele uitdaging zal worden voor wetgevers, in Tennessee of waar dan ook, om de spreekwoordelijke tandpasta weer in de tube te stoppen.
Dit is grotendeels het resultaat van de eigen keuzes van de staten: ze hadden daarna voorzichtiger te werk kunnen gaan Murphydoor de pools van in aanmerking komende gokkers agressiever te beperken, of zwaardere tabaksachtige beperkingen op te leggen aan sportsbook-reclame, of simpelweg te besluiten nog een tijdje te wachten voordat virtuele casino’s in miljoenen zakken worden gestopt. Maar ze wilden het geld dat zou voortvloeien uit snel handelen.
Nu betalen ze de echte prijs.
