In tegenstelling tot wat platenbaasjes je misschien vertellen, was het nooit de bedoeling dat Brat Summer eeuwig zou duren. Charli XCX zei hetzelfde in een April 2025 TikTok video, waarin de artiest aan fans toegaf dat ze moeite had om haar breakout-album los te laten.
“Ik begon na te denken over cultuur, en de eb en vloed… en hoe als je een bepaald niveau van succes bereikt, je oververzadigd kunt raken en mensen willen dat je verdwijnt”, zei ze. “Maar ik ben ook geïnteresseerd in de spanning van te lang blijven. Dat vind ik best fascinerend.”
In voor- en tegenspoed, haar nieuwe A24-mockumentary Het moment is met die spanning bezig. In een tijdperk waarin concertfilms en muziekdocumentaires vaak synoniem zijn met ongekunsteld merkmanagement, zijn Charli en regisseur Aidan Zamiri (“Gok”) poging om het genre opnieuw uit te vinden, biedt een fascinerende metatekstuele kijk op de toegang van de ster tot Hollywood. Maar als je die zelfreferentiële context wegneemt, schuilt er niet veel onder de stijlvolle buitenkant van de film.
Fans die simpelweg hopen Charli’s opnieuw te beleven Brat tour moet ervoor zorgen dat ze genoeg TikTok-concertfragmenten hebben voordat ze naar het theater gaan. Buiten een flitsende openingsmontage zijn er vrijwel geen prestatiebeelden te vinden. In plaats van, Het moment omzeilt die mythische Brat Summer volledig en gaat verder terwijl een gefictionaliseerde versie van de popster zich voorbereidt op haar eerste stadiontour. De ‘Charli’ die we ontmoeten leidt een levenswereld die ver verwijderd is van het louterende hedonisme van de wereld Brat slotnummer “365.” Wisselend tussen merkdeals en fotoshoots, het It Girl-ratje van haar “360” muziekvideo is ingeruild voor een wolfachtige bende grijnzende leidinggevenden, die wanhopig het succes van het album zo lang mogelijk willen verlengen. Tot hun ergernis betekent dit dat ze zich haasten om in de gunst te komen bij haar zeer vreemde, zeer online fanbase.
Ondanks dat ze beroemd heeft verklaard dat ze dat wel is “Eigenlijk niet bi,” Charli’s karakteristieke mix van dance-poppastiche en gruizige kwetsbaarheid maakte haar tot een homo-icoon, eeuwen voordat CNN-sprekende hoofden doorbrachten kostbare zendtijd proberen hun gedachten te omzeilen Brat. Het moment verspilt geen tijd aan het doorprikken van de slordige pogingen van bedrijven om te profiteren van een vreemde fanfavoriet die de tijdsgeest overneemt. In een van de betere delen van de film werkt Charli’s team gretig samen met een bank op een slijmgroene ‘snotkaart’ waarvan marketingprofessionals aannemen dat deze alleen in vreemde handen zal vallen (in een latere cameo, Ik hou van LA schepper Rachel Sennott verzekert Charli dat ze er een mag hebben, aangezien ze “een Kinsey Two” is.
De Brat De angst van de ster dat haar nu baanbrekende album door haar vingers naar de laat-kapitalistische onderwereld zal glippen, wordt alleen maar groter als haar platenlabel de gewilde concertdirecteur Johannes (Alexander Skarsgård, behoorlijk sinister) inhuurt om de tour te filmen. Johannes mag dan zich voordoen als een zeer pretentieuze auteur gewapend met holle therapie en waarheidsgetrouwe uitspraken, maar hij heeft zich geopenbaard als weinig meer dan een hacker die graag Charli’s visie wil castreren tot een gezinsvriendelijk pakket dat meer dan een voorbijgaande gelijkenis vertoont met de Eras Tour (tot aan een knipoog toe). stoel plof).
In tegenstelling tot Johannes, Het moment heeft geen gebrek aan stijl. Cinematograaf Sean Prince Williams filmt Charli’s ontrafeling in korrelig 16 mm en kronkelt om haar heen in angstige, indringende cinema-verité close-ups. De resulterende film deelt veel meer DNA met mensen als Zwarte Zwaan of John Cassavetes’ Openingsavond dan bij bijvoorbeeld Dit is een wervelkolomtap (Bewaar een paar penselen met noodlottige, extra grote concertrekwisieten). Na-Bratheeft de echte Charli zich verdiept in de filmwereld, van acteren in meerdere Zonnedans Indië naar het samenstellen van de soundtrack voor Emerald Fennell Wuthering Hoogten tot het verdedigen van Franse New Wave-klassiekers op haar Brievenbusd. Zoveel als Het Moment zichzelf presenteert als een contrapunt van zijn glanzendere concertfilmgenoten, is het zeer interessant als proof of concept voor de volgende act van haar carrière.
Pas wanneer de film probeert zijn satire over een bijna twee uur durende speelduur vol te houden, komt de wankele basis naar voren. Het Moment is het beste in het eerste bedrijf, een reeks schetsachtige scènes waarin Charli’s geïrriteerde kalmte wordt afgewisseld met gekke parodieën van grove promotie-inspanningen. Het naderende gevoel van onheil dat boven de ster hangt, voelt aan als een stuk met het vreemde, kortstondige optimisme van Brat Summer, toen Amerikanen even droomden dat ‘kokosnootboom’-bewerkingen en liberale platitudes genoeg waren om ons te redden van het oprukkende fascisme.
