Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Ik wou dat het echte leven meer op dat van 2024 leek Naai gescheurd zodat ik de voor- en nadelen van mijn daden kan afwegen voordat ik daadwerkelijk een cruciale levensbeslissing moet nemen. Het is alweer een tijdje geleden dat ik een misdaadthriller heb gezien die speelt met een vertakkend verhaalformaat, waardoor de hoofdpersoon de gevolgen kan overwegen voordat hij uiteindelijk de metaforische en letterlijke trekker overhaalt voor welk pad ze wil inslaan. Als je daarmee bent opgegroeid, je eigen avonturenboeken kiest en je duim angstig op de pagina houdt waar de weg zich splitst voor het geval je op een ramp stuit en ongeschonden wilt terugkeren, Naai gescheurd past helemaal in jouw straatje. In dit geval is de ongelukkige realiteit die zich ontvouwt niet jouw schuld. Je gaat gewoon mee voor de rit.
De helft van het plezier in het kijken Naai gescheurd is er getuige van hoe elk scenario episch averechts werkt voordat het besef begint dat er misschien iets meer is deterministisch is aan het spelen. Of, nog interessanter om te overwegen: misschien besteedt onze held te veel tijd en energie aan het nemen van een beslissing op de verkeerde splitsing in de weg, waardoor een reeks gebeurtenissen op gang komt die in de eerste plaats nooit voor haar bedoeld waren.
Vertakkend verhaal tot in de perfectie uitgevoerd
Naai gescheurd gedijt op de schilderachtige charme van een klein stadje, waardoor de steeds absurder wordende gebeurtenissen zich gegrond voelen omdat ze zich in zo’n besloten wereld ontvouwen. Barbara (Eve Connolly) is een worstelende mobiele naaister die haar uiterste best doet om het bedrijf van haar overleden moeder draaiende te houden, ook al heeft ze haar passie voor het vak volledig verloren. Het bedrijf is gespecialiseerd in sprekende quilts, mogelijk gemaakt door geluidschips die rechtstreeks in de bekleding zijn genaaid en die veel lijken op die nieuwe wenskaarten die een opgenomen boodschap afspelen wanneer je ze opent.
Barbara is een enorm getalenteerde naaister, en er is iets moois aan iemand die zo duidelijk goed is in wat hij doet, maar er niet meer om geeft. Het is alsof ze haar vak uit wrok onder de knie heeft, omdat ze in het appartement boven haar bedrijf woont dat is versierd met kriskras patronen van garen en souvenirs die worden bediend door een uitgebreid katrolsysteem dat ze moeiteloos navigeert.
Op de terugweg van een afspraak om de trouwjurk van haar enige klant Grace (Caroline Goodall) te repareren, ontmoet Barbara twee motorrijders die duidelijk betrokken zijn geweest bij een gewelddadige woordenwisseling die resulteerde in een bijna fatale crash. Ze ziet midden in het wrak een koffertje liggen en doorloopt meteen drie mogelijke scenario’s in haar hoofd: de perfecte misdaad begaan, de politie bellen of wegrijden.
Na Naai Torn’s Bij de eerste opzet krijgen we drie acts die precies zo verlopen. We leren dat het plegen van de perfecte misdaad veel rommeliger is dan Barbara had verwacht, dat het bellen van de politie tot een potentiële ramp kan leiden, en dat wegrijden zijn eigen onverwachte complicaties met zich meebrengt. Wat we niet weten is hoe elk van deze scenario’s uiteindelijk zal eindigen voordat we opnieuw op hetzelfde kruispunt terechtkomen en Barbara gedwongen wordt een definitieve beslissing te nemen.
Hoewel deze drie scenario’s tot totaal verschillende uitkomsten leiden, maken we elke keer kennis met dezelfde kernspelers. De motorrijders Joshua (Calum Worthy) en Beck (Thomas Douglas), de meedogenloze misdaadbaron waarvoor ze werken genaamd Hudson (John Lynch), en de plaatselijke sheriff mevrouw Engel (K. Callan). Door deze interacties leren we ieders motieven als kijkers, maar Barbara’s beperkte perspectief verhindert dat de informatie die aan het publiek wordt onthuld haar besluitvorming in realtime beïnvloedt.
Barbara’s talent is krankzinnig
Eigenzinnig kies je eigen avonturenkader terzijde, de echte aantrekkingskracht van Naai gescheurd is hoe absurd getalenteerd Barbara is met haar naaigerei. Ze lijkt op Mozart, maar dan met strijkers. Met een volledig vlakke uitdrukking verrichten haar vingers wonderen terwijl ze boobytraps en ontsnappingsmethoden construeert met behulp van niets anders dan klosjes garen, naainaalden en een niveau van savant-achtige vaardigheid die alleen voortkomt uit het met tegenzin beheersen van een ambacht om de wensen van haar moeder te honoreren.
Er is echt vindingrijkheid te zien als Barbara kennis uit de enige wereld die ze kent toepast om te overleven op onbekend en gevaarlijk terrein. Ik heb nooit de fysica van wat ze doet in twijfel getrokken Naai gescheurd omdat Eve Connolly elk moment verkoopt met haar uitgestreken, enigszins verbijsterde levering.
Terwijl de drie afzonderlijke verhalen zich ontrafelen Naai gescheurdzul je je afvragen of er zelfs maar één scenario bestaat waarin Barbara heelhuids de andere kant haalt. De helft van het plezier is om te zien hoe ze probeert te bepalen of die uitkomst überhaupt mogelijk is. De enige manier om het lot van Barbara te achterhalen Naai gescheurd is om Netflix op te starten, op play te drukken en het garen op zijn eigen voorwaarden te laten draaien.
