Journalist Ira Glasdie gastheer is van de NPR-show “Dit Amerikaanse leven”, is geen computerwetenschapper. Hij werkt niet bij Google, Apple of Nvidia. Maar hij heeft wel een goed oor voor nuttige zinnen, en in 2024 organiseerde hij een hele aflevering rond een die zou kunnen resoneren met iedereen die zich verblind voelt door het tempo van AI ontwikkeling: “Onvoorbereid op wat er al is gebeurd.”
Bedacht door wetenschapsjournalist Alex Steffengeeft de zinsnede het verontrustende gevoel weer dat “de ervaring en expertise die je hebt opgebouwd” nu misschien achterhaald is – of in ieder geval een stuk minder waardevol dan het ooit was.
Telkens wanneer ik workshops leid bij advocatenkantoren, overheidsinstanties of non-profitorganisaties, hoor ik diezelfde zorg. Hoogopgeleide, getalenteerde professionals maken zich zorgen of er voor hen een plaats zal zijn in een economie waarin generatieve AI snel – en relatief goedkoop – een groeiende lijst van taken kan voltooien waarvoor momenteel een extreem groot aantal mensen betaald wordt.
Een toekomst zien waarin jij niet betrokken bent
In het boek van technologieverslaggever Cade Metz uit 2022: “Genius Makers: de buitenbeentjes die AI naar Google, Facebook en de wereld brachten”, beschrijft hij de paniek die Chris Brockett, een ervaren onderzoeker bij Microsoft, overspoelde toen Brockett voor het eerst in aanraking kwam met een programma voor kunstmatige intelligentie dat in wezen alles kon uitvoeren waar hij tientallen jaren aan had geleerd het onder de knie te krijgen.
Overweldigd door de gedachte dat een stukje software nu zijn hele vaardigheden en kennisbasis irrelevant had gemaakt, werd Brockett met spoed naar het ziekenhuis gebracht omdat hij dacht dat hij een hartaanval kreeg.
“Mijn 52-jarige lichaam had een van die momenten waarop ik een toekomst zag waarin ik er niet bij betrokken was”, vertelde hij later aan Metz.
In zijn boek uit 2018: “Leven 3.0: mens zijn in het tijdperk van kunstmatige intelligentie”, MIT-natuurkundige Max Tegmark spreekt een soortgelijke angst uit.
“Zal de opkomst van AI, nu de technologie steeds beter wordt, uiteindelijk de capaciteiten overschaduwen die mijn huidige gevoel van eigenwaarde en waarde op de arbeidsmarkt bieden?”
Het antwoord op die vraag kan, zenuwslopend genoeg, vaak buiten onze individuele controle liggen.
“We zien meer AI-gerelateerde producten en verbeteringen op één dag dan we tien jaar geleden in één jaar zagen”, zegt een productmanager uit Silicon Valley. vertelde een verslaggever van Vanity Fair in 2023. Sindsdien zijn de zaken alleen maar in een stroomversnelling gekomen.
Zelfs Dario Amodei—de mede-oprichter en CEO van Antropischhet bedrijf dat de populaire chatbot heeft gemaakt Claude– is geschokt door de toenemende kracht van AI-tools. “Ik denk aan alle keren dat ik code schreef”, zei hij in een interview op de technische podcast ‘Hard Fork’. “Het is als een deel van mijn identiteit dat ik hier goed in ben. En dan denk ik, oh mijn god, er zullen deze (AI) systemen zijn die (veel beter kunnen presteren dan ik).”
De ironie dat deze angsten leven in de hersenen van iemand die leiding geeft aan een van de belangrijkste AI-bedrijven ter wereld, gaat niet verloren bij Amodei.
“Zelfs als degene die deze systemen bouwt”, voegde hij eraan toe, “zelfs als een van degenen die er het meeste profijt van hebben, is er nog steeds iets bedreigends aan (ze).”
Autor en agentschap
Maar zoals de arbeidseconoom David Auteur heeft betoogd: we hebben allemaal meer zeggenschap over de toekomst dan we misschien denken.
In 2024 werd Autor geïnterviewd door Bloomberg-nieuws kort na het publiceren van een onderzoeksartikel met de titel AI toepassen om banen in de middenklasse opnieuw op te bouwen. Het artikel onderzoekt het idee dat AI, als het goed wordt beheerd, een grotere groep mensen zou kunnen helpen bij het uitvoeren van het soort van hogere waarde – en beter betalende – “besluitvormingstaken die momenteel worden toegeschreven aan elite-experts zoals artsen, advocaten, programmeurs en docenten.”
Deze verschuiving, zo suggereert Autor, “zou de kwaliteit van de banen voor werknemers zonder universitair diploma verbeteren, de inkomensongelijkheid matigen, en – vergelijkbaar met wat de Industriële Revolutie deed voor consumptiegoederen – de kosten van belangrijke diensten zoals gezondheidszorg, onderwijs en juridische expertise verlagen.”
Het is een interessant, hoopvol argument, en Autor, die decennia lang de effecten van automatisering en automatisering op de beroepsbevolking heeft bestudeerd, heeft het intellectuele vermogen om het uit te leggen zonder als Pollyannis over te komen.
Maar wat ik het meest bemoedigend vond aan het interview was het antwoord van Autor op een vraag over een soort “AI-doomerisme” dat gelooft dat wijdverbreide economische ontheemding onvermijdelijk is en dat we niets kunnen doen om dit te stoppen.
“De toekomst mag niet worden behandeld als een voorspellingsoefening”, zei hij. “Het moet worden behandeld als een ontwerpprobleem, omdat de toekomst niet (iets) is waarin we alleen maar afwachten wat er gebeurt. … We hebben enorme controle over de toekomst waarin we leven, en (de kwaliteit van die toekomst) hangt af van de investeringen en structuren die we vandaag creëren. “
Bij de startlijn
Ik probeer het punt van Autor te benadrukken dat de toekomst meer een ‘ontwerpprobleem’ is dan een ‘voorspellingsoefening’ in alle AI-cursussen en workshops die ik geef aan rechtenstudenten en advocaten, van wie velen zich zorgen maken over hun eigen vooruitzichten op een baan.
Het leuke van het huidige AI-moment, zo vertel ik ze, is dat er nog tijd is voor doelbewuste actie. Hoewel het eerste wetenschappelijke artikel over neurale netwerken al in 1943 werd gepubliceerd, bevinden we ons nog steeds in de beginfase van de zogenaamde ‘generatieve AI’.
Geen enkele student of medewerker blijft hopeloos achter. Er is ook niemand die op een indrukwekkende manier voorop loopt.
In plaats daarvan bevindt ieder van ons zich op een benijdenswaardige plek: direct aan de startlijn.
Patrick Barry is klinisch assistent-professor in de rechten en directeur van Digital Academic Initiatives aan de Universiteit van New York Universiteit van Michigan.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Het gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lees de origineel artikel.
