Oorlog, dat is het gezegd, is een voortzetting van het beleid met andere middelen. Ook door de staat gesteund geweld kan een voortzetting van beleid zijn. Stephen Miller, plaatsvervangend stafchef voor beleid van het Witte Huis, heeft er herhaaldelijk bij ICE-agenten op aangedrongen hun tactiek te escaleren en het aantal arrestaties te verhogen, en hij liet aan agenten weten dat ze ‘federale immuniteit’ hadden. Sinds die laatste opmerking in oktober 2025 zijn de ICE-tactieken veel gewelddadiger geworden. Maar historisch gezien kunnen de gastlanden – en in dit geval spreken we van Californië, Illinois, Oregon, Minnesota en Maine, denk ik – eenvoudigweg niet goed omgaan met langdurig misbruik.
Als er een politiek einde komt aan deze tactieken zijn niet om diep wantrouwen, verwarring, twijfel, woede en verdeeldheid te zaaien, dan lijken ze verkeerd gericht en verkeerd toegepast. Tactieken die los staan van de strategie resulteren uiteindelijk in strategisch falen. In dit geval zou de ICE-tactiek een Republikeinse meerderheid in het Congres en de controle over het Witte Huis in gevaar brengen.
Hoe hard de ICE ook probeert zijn militante imago te projecteren, uiteindelijk blijft het een arm van de civiele autoriteit en niet die van het leger. Het is geen gevecht tegen vijanden van de Verenigde Staten. Het is van cruciaal belang dat we dit in gedachten houden en ons verzetten tegen de normalisering van militaire tactieken in onze straten.
