Door Jonathan Klotz
| Gepubliceerd
De Battlestar Galactica reboot veranderde een goedkope, leuke sci-fi-guilty pleasure in een dramatische, donkere en schokkend emotionele serie die het hele medium opnieuw definieerde. Door de focus klein te houden, werd elke update van de overlevenden van de kolonievloot een dramatisch moment, en het liet de schrijvers de behoefte van de mens aan voedsel en water gedurende hele afleveringen ontginnen.
Terwijl ‘Water’ een teleurstellende aflevering was aan het begin van de serie, begon de aflevering ‘The Passage’ uit seizoen 3 met de behoefte aan vers voedsel en vertelde vervolgens een tragisch verhaal over alledaags heldendom, schuldgevoelens en het ultieme offer.
De passage is een emotionele doemspiraal in slow motion
Er is niets sexy of leuks aan logistiek. Het is het verplaatsen van dingen van punt A naar punt B, en toch gaat ‘The Passage’ helemaal over het werk en de planning die nodig zijn om een vloot schepen door de ruimte te laten bewegen.
Er werd er ook één geplaatst Battlestar Galactica’s eenmalige achtergrondpersonages, bedoeld voor slechts één optreden, Louanne “Kat” Katraine (Luciana Carro, die later verscheen in gril en die van Ronald D. Moore Helix), in de schijnwerpers. Kat had een paar keer eerder ruzie gehad met Starbuck (Katee Sackhoff), en daarom was de hotshot Viper-piloot zo geschokt toen hij hoorde dat “Kat” een smokkelaar was op Caprica, die haar de schuld gaf van het sluipen van Cylons naar de planeet.
Kats smokkelvaardigheden blijken van onschatbare waarde wanneer de koloniale vloot door een radioactieve sterrenhoop moet navigeren om vers voedsel te vinden. Kat is een van de vele Viper-piloten die de schepen door het cluster moeten leiden. Kat verliest er uiteindelijk één, wat haar neerwaartse schuldspiraal versterkt. Ze vervangt haar stralingsbadge, die puur zwart is geworden door blootstelling aan de dodelijke stralen, door Helo’s nieuwe, en blijft bij de laatste sprong achter om een vermist burgerschip te vinden. Triomfantelijk, maar ziek van dodelijke doses straling, keert Kat als held terug naar Galactica.
Vanaf het moment dat Starbuck haar aanvalt omdat ze een smokkelaar is, is het duidelijk dat Kat op weg is naar zelfvernietiging. Haar wanhoop om zichzelf te bewijzen werd met afgrijzen gadegeslagen door Battlestar Galactica fans die wisten hoe dit verhaal zou eindigen nog voordat ze haar stralingsbadge verwisselde. Kats verhaal eindigt met hartverscheurende opeenvolgende scènes waarin ze haar promotie tot leider van de vluchtgroep laat zien, gevolgd door Starbuck die haar foto aan de herdenkingsmuur hangt voor degenen die ze hebben verloren.
Battlestar Galactica herschreef de regels van sciencefiction
Op zichzelf is “The Passage” een fantastische aflevering van Battlestar Galacticaen het begon allemaal met het aanpakken van de realiteit van het leven in de ruimte sciencefiction negeert: eten. Andere shows zwaaien weg hoe voedsel aan boord komt, van de replicators van Star Trek tot Star Wars die doen alsof niemand ooit eet, en eigenlijk willen de meeste series niet dat fans nadenken over de praktische aspecten van de setting. Dat Galactica zou meerdere afleveringen besteden aan het beheer van hulpbronnen en de alledaagse dagelijkse leiding van de koloniale vloot is een bewijs van het schrijven dat, hoewel een beetje ongelijk in de tweede helft van de serie, tot de top van sciencefictionshows in de geschiedenis behoort.
“The Passage” ging ook in op wat sommige fans misschien als een plotgat hadden beschouwd door aan te geven hoe de Cylons überhaupt Caprica binnenslopen. Kat legde uit dat ze op dat moment geen idee had dat Cylons op mensen konden lijken. Het is een eenvoudige manier om uit te leggen dat mensen zoals Kat per ongeluk de Cylons hebben geholpen om ze in positie te brengen voor de verwoestende aanval op de koloniën. Het is zo eenvoudig dat het nooit nodig was dat de show zelfs maar inging op de praktische logistiek van Cylons die zich door Caprica verplaatsten, maar het gebeurde, en het werd afgehandeld op een manier die logisch was gezien de manier waarop de twee piloten met elkaar in botsing waren gekomen.
Battlestar Galactica eindigde het doden van veel personages tegen de tijd dat de mensheid zijn weg naar de aarde vond, en in werkelijkheid had de dood van Kat niet zo emotioneel moeten zijn als hij was. “The Passage” concentreerde zich niet op de hoofdrolspelers, en het resultaat was een prachtig, ingetogen verhaal dat de wereld van de koloniale vloot zoveel groter deed aanvoelen. Een leven op de vlucht zal hard, brutaal en kort zijn, maar dankzij de slow-motion treinwrak van het kijken naar Kat die de ultieme prijs betaalt om de koloniale vloot te redden, was het ook hoopvol, mooi en een verhaal dat maar weinig sciencefictionfranchises ooit zouden durven vertellen.
