Ethan Hawke is genomineerd voor een Oscar voor hoofdrolspeler voor zijn rol in “Blauwe Maan,” geregisseerd door Richard Linklater naar een scenario van Robert Kaplow. In de film speelt Hawke tekstschrijver Lorenz Hart, die de scherpe, geestige woorden schreef volgens normen als ‘My Funny Valentine’ en ‘Blue Moon’.
Het drama toont een avond met Hart aan het einde van zijn leven, terwijl hij bij Sardi wacht tot zijn voormalige songwritingpartner Richard Rogers (gespeeld door Andrew Scott) arriveert voor een feest ter ere van de première van “Oklahoma!” Afwisselend grappig en zelfmedelijdend, vol spijt, teleurstellingen en verijdelde ambities, wordt Hart door Hawke afgeschilderd als een man die vaak zijn eigen grootste obstakel is geweest en begint te beseffen dat zijn tijd aan hem voorbij is gegaan.
Hawke was eerder genomineerd voor een Oscar voor zijn bijrol in ‘Training Day’ uit 2001 en ‘Boyhood’ uit 2014 – en voor zijn co-schrijven van ‘Before Sunset’ en ‘Before Midnight’. Hij acteert al professioneel sinds zijn tienerjaren, met een uitgebreide lijst met credits, waaronder ‘Dead Poets Society’, ‘Reality Bites’, ‘Gattaca’, ‘Hamlet’, ‘Before the Devil Knows You’re Dead’, ‘First Reformed’ en nog veel meer.
Toen hij op de ochtend van de Oscar-nominaties vanuit zijn huis in Brooklyn aan de telefoon sprak, vertoonde de 55-jarige Hawke geen tekenen van vertraging, terwijl hij de volgende dag op weg was naar Park City, Utah, voor het Sundance Film Festival. Zijn nieuwe project, “The Weight”, met Hawke in de hoofdrol en geproduceerd door zijn vrouw Ryan Hawke, zou daar in première gaan en Hawke zou ook spreken ter ere van Robert Redford.
“Het is waar dat dit laatste jaar een van de zwaarst werkende jaren van mijn leven is”, aldus Hawke. “Ik ging van ‘Blue Moon’ rechtstreeks naar ‘The Lowdown’ en rechtstreeks naar ‘The Weight’. Op de een of andere manier zat daar ‘Black Phone 2’ in. Ik heb me het afgelopen jaar keihard gewerkt. Vraag het aan mijn kinderen; ze zijn er niet blij mee.”
Je hebt onlangs een interview gedaan waarin je zei dat je dacht dat je misschien te veel interviews deed. Dus ik denk dat ik me bij voorbaat verontschuldig.
Ethan Hawke: Het is gewoon grappig: de hoeveelheid energie die nodig is om vandaag de dag door te dringen tot de tijdsgeest is veel meer dan vroeger. Ik haat het om als een oude man te klinken, maar vroeger speelde je in ‘Letterman’ en wist iedereen van je film. En nu is het zoiets van: wauw. Het is gewoon heel anders.
Gefeliciteerd met uw nominatie vandaag. Heb je de aankondigingen bekeken? Hoe ben je erachter gekomen?
Hawke: Dat doe ik mezelf niet aan. Ik kwam erachter omdat mijn vrouw me wakker maakte en het me vertelde. Ik liet mezelf proberen uit te slapen, zodat ik de stress kon proberen te vermijden.
Dit is je vijfde Oscar-nominatie, maar de eerste voor beste acteur. Wat betekent dat voor jou?
Hawke: Beschamend genoeg betekent het veel. Ik heb mijn leven aan dit beroep gewijd en onze cultuur hecht daar veel waarde aan. En het betekent veel voor mij. Eerlijk gezegd denk ik niet dat ik toen ik “Trainingsdag” deed, had gedacht dat het zo lang zou duren om daar te komen. Het is een lange weg geweest.
Margaret Qualley en Ethan Hawke in de film ‘Blue Moon’.
(Sabrina Lantos / Sony Pictures Klassiekers)
Het is zo’n geweldig jaar voor films en je praat met zoveel passie en overtuiging – bijna als ambassadeur van films – over hoe belangrijk ze voor je zijn. Het lijkt alsof je net zo graag voor iedereen aan het cheerleaden bent het promoten van je eigen werk.
Hawke: Dat gevoel heb ik, oprecht. Ik waardeer het dat je dat zegt, omdat ik denk dat dat een beetje de taak is van deze prijsuitreikingen en dergelijke. Wij zijn ambassadeurs voor ons vak. Iedereen weet dat competitie en kunst een spel zijn en dat veel geweldige dingen in hun tijd onopgemerkt blijven. En de tijd is natuurlijk de grote curator. Maar films hebben een boost nodig en het maakt deel uit van onze taak om inhoudelijk, betekenisvol amusement te creëren, zodat mensen serieuze gesprekken kunnen voeren en interessante dingen kunnen bedenken en bespreken, en het bewustzijn vooruit kunnen helpen. En dus ben ik heel trots op al deze films die genomineerd zijn en een heleboel films die dat niet zijn, die allemaal hun werk doen.
Het feit dat deze nominatie afkomstig is uit een film die je hebt gemaakt met Richard Linklater, met wie je door de jaren heen zo nauw hebt samengewerkt – maakt dat het nog specialer?
Hawke: Ik kon dat niet duidelijk genoeg verwoorden. Het voelt zo geweldig om dit te krijgen voor een film die zo organisch is gemaakt en niet door het prisma van het bedrijfsleven is ontstaan, maar door het prisma van vriendschap. Robert Kaplow is een briljante scenarioschrijver en Rick is zijn vriend, en we praten hier al tien jaar over. En dat is de manier waarop alle projecten die ik met Rick heb gedaan, zijn gebeurd: ze zijn min of meer uit vriendschap geboren. En dus is het bijzonder zinvol om aan de bel te mogen trekken met een film die echt zo verbonden voelt met mijn leven.
Wat betekent die relatie met Richard voor jou?
Hawke: Woorden schieten tekort. Ik denk dat vriendschap de essentie van ons leven is. Als vriendschappen, liefdesaffaires of samenwerkingen op de juiste manier tot stand komen, verlopen ze moeiteloos. En je leven is daardoor rijker, niet je werk. Je leven, je karakter is verbeterd. Ik zeg altijd graag tegen mijn kinderen: je brengt je leven door met je vrienden, dus je vrienden zijn jouw leven, dus kies ze verstandig. Ze vormen je echt. En ik heb het geluk gehad dat ik een goede vriend heb die toevallig een van de belangrijkste filmmakers van onze tijd is.
En daar vat ik niet licht op. Denk er eens over na, Rick heeft er twee – ik weet dat het hem niets kan schelen, dus het maakt het zelfs nog grappiger – maar hij heeft twee van de beste films gemaakt dit jaar (“Blue Moon” en “Nouvelle Vague”). En hij wint geen prijzen, maar het is een soort bewijs van het bijzondere aan zijn filmmaken: hij verdwijnt en laat het project verschijnen en hij zet er niet zijn handtekening op. Ik had het geluk om met Sidney Lumet te mogen samenwerken en ze doen in zekere zin aan elkaar denken. Ze zijn gewoon volledig toegewijd aan het werk. En het is geweldig om zo’n partner te hebben.
Waar sprak je mee over het karakter van Lorenz Hart?
Hawke: Het gaat dieper dan alleen het personage. Het heeft te maken met waar de film over gaat. Mijn liefde voor het theater en mijn liefde voor de mensen die hun leven wijden aan creativiteit en het soort hoogte- en dieptepunten van dat leven, en de dwaasheid en domheid van dat leven, en de momenten van elegische gratie. Ik vind het geweldig waar de film over gaat. Het is een soort gehuil in de nacht van een kunstenaar die achterblijft. En onverschilligheid is een soort gevoel dat de meesten van ons in dit beroep het grootste deel van de tijd voelen, uiteraard niet vandaag de dag, maar het grootste deel van ons leven wordt met absolute onverschilligheid geconfronteerd.
En het had ook het geluk van de manier waarop Rick werkt. Hij is zo geduldig; we hebben er tien jaar aan gewerkt en ervan gedroomd. En we wisten dat het kwetsbaar was. We wisten dat het delicaat was. We wisten dat de roos extreem klein was. Het zou een gemakkelijke film zijn om slecht te maken. Het was dus volledig uitvoeringsafhankelijk. En dat is het leuke van Rick: hij denkt er graag over na.
Je hebt je hoofd hiervoor geschoren. Had je er vertrouwen in dat het terug zou groeien?
Hawke: Nee. Op mijn leeftijd denk je: “Wacht even, is dit gewoon een grote fout?” Maar we wisten dat we de look goed moesten krijgen. Dus we waren allemaal binnen.
Het lijkt alsof je op dit moment in je carrière in zo’n ongelooflijke positie verkeert, je maakt projecten als ‘Blue Moon’ en ‘The Black Phone’-films, je doet tv-werk, je kunt direct je eigen projecten zoals ‘Wildcat’ of ‘The Last Movie Stars’, over Paul Newman en Joanne Woodward. Hoe zie je waar je nu bent?
Hawke: Het voelt heel goed, want ik heb nog veel meer te doen. Ik begin het gevoel te krijgen dat één leven niet genoeg is voor dit beroep en dat er nog zoveel te leren valt. Ik word steeds enthousiaster over de mogelijkheden van hoe storytelling onze cultuur kan beïnvloeden, wat de verantwoordelijkheden daarbij zijn en hoeveel plezier ik heb gehad. Ik heb het echt naar mijn zin gehad; mijn hele carrière heb ik de dingen kunnen doen zoals ik ze wilde doen.
En het is best spannend voor mij om dit jaar naar Stellan (Skarsgård) te kijken en inspiratie op te doen. Ik bedoel, hij is een echte volwassene en hij is bescheiden en zo begaafd en heeft zo’n geweldige carrière gehad. En het maakt mij erg enthousiast over de toekomst. Ik heb altijd grote acteurs gehad die ik heb bewonderd, Christopher Plummer, Jason Robards, mensen die hebben geleerd hoe ze in dit beroep kunnen opgroeien en volwassen kunnen worden. Dat is wat ik probeer te doen. Dus ik heb het gevoel dat dit het moment is waarop je mij aantreft.
Omdat het op dit moment lijkt alsof je altijd aan het werk bent. Denk je er wel eens aan om gewoon een pauze te nemen?
Hawke: Ik heb altijd gewerkt sinds ’89. Het punt is: ik hou er gewoon van. Mijn vrouw en ik hebben een klein productiebedrijf en we houden er allebei van om te werken en dingen te maken en dingen in een sfeer te brengen die anders misschien niet zouden bestaan. En zo definieer je werk, toch? Meestal is het voor mij geen werk. Ik vond het geweldig om ‘Blue Moon’ te maken. Als ik met Richard Linklater op een set sta, ben ik precies waar ik wil zijn. Mijn relatie met mijn werk is er een waarin ik geen jaar vrij zou willen nemen, omdat ik niet zou weten wat ik moest doen.
Ik heb gemerkt dat veel mensen, als ze over je praten, zeggen dat ze je vervelend vonden – wie denkt die kerel wel dat hij is?, een roman schrijven of een film regisseren? – maar dat ze je echt zijn gaan respecteren en bewonderen vanwege het feit dat je zoveel verschillende dingen probeert te doen en je er echt mee bent doorgegaan. Wat vind jij ervan als je hoort dat mensen zo over jou praten?
Hawke: Ik denk ook dat ze gelijk hebben. Het is een algemeen vermoeden en als je dat vermoeden niet kunt weerstaan, moet je stoppen. Alsof je daar doorheen moet als je serieus bent en bereid moet zijn om bekritiseerd te worden, om uitgelachen te worden. Het is een kleine luxebelasting om het te kunnen doen. Je wilt het echt doen omdat je iets wilt bieden. En als je het dus aanbiedt, kunnen mensen ermee doen wat ze willen. Ze kunnen het weggooien. Ze hoeven het niet te nemen.
Ik denk dat sommige dingen die mij overkwamen toen ik jonger was, het onder ogen zien van die houding, echt goed voor me waren. Ik bedoel, ik haatte het. We willen allemaal dat we aardig gevonden en begrepen worden en dat mensen onze bedoelingen begrijpen en weten dat ons doel waar is en dat we van een goede plek komen. Daar verlangen we allemaal naar. Maar je kunt het gewoon niet te veel krediet geven. En je moet gewoon de ene voet voor de andere blijven zetten.
