Door Jonathan Klotz
| Gepubliceerd
Spel der tronen was op een gegeven moment de meest populaire show ter wereld, tot het laatste seizoen, toen het, net als Icarus, als een vlammend wrak terug naar de aarde stortte nadat het koppig het meest elementaire advies had vermeden. De eerste voorloper, Huis van de Draakgaf fans meer van het grote drama en de hoofse intriges waar ze naar hunkerden, maar het voelde als meer van hetzelfde, alleen kleiner qua omvang en budget.
Alleen de eerste aflevering van de tweede prequel, Een ridder van de zeven koninkrijkenis tot nu toe uitgezonden, maar heeft een nog kleinere focus en een aanzienlijk kleiner budget. Dat is ook geen slechte zaak, want in plaats van de hoofse politiek op hoog niveau te herhalen, zitten kijkers in de modder met het gewone volk van Westeros. In plaats van een uitgebreide cast en tientallen locaties, draait het om Ser Duncan de Lange en het begin van zijn reis om de grootste ridder uit de geschiedenis te worden, die, zoals alle grote verhalen, begint met een kakgrap.
Westeros zoals je het nog nooit eerder hebt gezien
Ser Duncan wordt gespeeld door Peter Claffey met de perfecte mix van angst dat hij elk moment op brute wijze zal worden vermoord, en hoop dat hij boven zijn geboortestatus zal uitstijgen en een echte ridder zal worden. In de eerste minuten wordt getoond hoe hij zijn Heer, Ser Arlan, begraaft, besluit dat het zwaard van de oude ridder in zijn greep past en beseft dat er een toernooi in de buurt is.
De Spel der Tronen de muziek begint aan te zwellen terwijl de camera langzaam uitdraait…. en dan zien we Duncan achter een boom poepen. Alleen op pad in een gescheurde mantel met oude paarden, Een ridder van de zeven koninkrijken verschijnt op het scherm in saaie, witte tekst en de toon is gezet voor de rest van de aflevering.
Voorbij zijn de enorme legers uit de eerste serie; geen van de hoofse attributen van King’s Landing is te zien, en de enige draak maakt deel uit van een toneelstuk. De heren en edelen die Duncan ontmoet zijn dronkaards en dwazen, met name Lord Lyonel Baratheon, wat bewijst dat Stannis een vreemde eend in de bijt was in die familie.
Duncan’s enige vriend is een kleine jongen genaamd Egg, gespeeld door Dexter Sol Ansell, een weesjongen wiens echte identiteit tijdens de aflevering wordt genoemd. De eerste aflevering eindigt rustig, waarbij Dunk en Egg naar een vallende ster kijken. Het is een briljant contrapunt voor de opening van Duncan alleen, voor het hebben van een vriend, hoewel geen van beiden in de wereld om hen heen past.
De grootste HBO-franchise aller tijden wordt klein
Een ridder van de zeven koninkrijken is gevuld met dialoogscènes die, in tegenstelling tot de eerste show, geen grote hoeveelheden naaktheid bevatten om de interesse van het publiek vast te houden. Het is een teken dat showrunner Ira Parker inziet dat het publiek de afgelopen vijftien jaar hun verwachtingen heeft bijgesteld en dat de blijvende aantrekkingskracht van Spel der Tronen kwam voort uit de uitgebreide wereldopbouw.
Het avontuur van Ser Duncan zou voldoende moeten zijn Spel der Tronen Wat Andor deed voor Star Wars door de focus strak op de wereld rond één personage te houden en te laten zien hoe de heersende klasse de kleine mensen beïnvloedt, ten goede of, aangezien dit zich afspeelt tijdens het bewind van House Targaryen, ten kwade. Heel slecht.
‘The Hedge Knight’, de eerste aflevering van Een ridder van de zeven koninkrijkenbevat geen actie en drama met lage inzetten, maar het is een fascinerende richting om de fantasy-franchise jaren te volgen nadat de fanbase hem voor dood heeft achtergelaten. Klein worden is niet wat grote franchises zouden moeten doen, maar dat is precies wat hier wordt gedaan, en het werkt. Peter Claffey is geen bekende naam, maar wanneer Spel der Tronen begon, Emilia Clarke ook niet Kit Harrington.
Tussen een gedurfde, nieuwe kijk op Westeros en seizoen 3 van Huis van de Draak2026 wordt een heel belangrijk jaar voor Spel der Tronen ventilatoren. Gelukkig, Een ridder van de zeven koninkrijken is al verlengd voor een tweede seizoen. De verhalen over Dunk en Egg zijn perfect om vergane fans terug te brengen die spijt hebben van hun Daenerys-tatoeage.
