Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
We leven in een tijd waarin het onderscheid tussen films die bedoeld zijn voor theaters en films die bedoeld zijn om thuis te kijken steeds duidelijker wordt. Terwijl u op drukt De Ripdie op 16 januari 2026 op Netflix in première ging, nam Matt Damon geen blad voor de mond toen hij toegaf dat direct-to-streaming-films anders worden geschreven dan films die zijn ontworpen voor bioscoopuitgave. Ik parafraseer hier, maar het gevoel dat hij uitte was simpel: geld betalen om in de bioscoop te zitten en een film je onverdeelde aandacht te geven, is niet hetzelfde als thuis Netflix aanzetten terwijl je op je telefoon doomscrollt en passief naar iets kijkt. Daardoor zijn de verwachtingen van het publiek veranderd en is het schrijven met hen mee veranderd.
De Rip is weliswaar een van die overvalfilms die zijn gemaakt voor weergave op het tweede scherm. Het script is duidelijk op maat gemaakt voor een thuispubliek dat zijn aandacht mogelijk verdeelt over sociale media, nieuws-apps en welk huishoudelijk project dan ook in de buurt. Terwijl ik mijn eigen kijkervaring inging, opzettelijk opgesloten, mijn mobiele telefoon in de andere kamer aan de oplader, kan ik niet zeggen dat de expositie bedoeld voor afgeleide kijkers ooit overdreven hardhandig aanvoelde, alles bij elkaar genomen.
Deze film heeft nog steeds lagen, gemengde karaktermotieven en een uitgebreide drugsaanval die bekend staat als een rip die stand houdt, zelfs als je volledig oplet. Ik heb me nooit beledigd gevoeld door het voeren met de lepel, omdat de dialoog natuurlijker aanvoelt dan wat ik onlangs elders heb gezien. Vreemdere dingen 5Het voelde bijvoorbeeld vaak alsof je tegen een peuter praatte die zich niet langer dan vijf minuten kon concentreren, en De Rip vermijdt die val.
Rippers gaan scheuren
De Ripgeschreven en geregisseerd door Joe Carnahan, draait om luitenant Dane Dumars (Matt Damon) en rechercheur Sergeant JD Byrne (Ben Affleck), twee agenten die werken voor het Tactical Narcotics Team van de politie van Miami-Dade, bekend als TNT. Wanneer hun kapitein en vriend Jackie Velez (Lina Esco) wordt vermoord, begint Binnenlandse Zaken wijdverbreide corruptie binnen de eenheid te vermoeden, waaronder het afromen van geld uit drugsvangsten voor persoonlijk gewin, resulterend in de dood van kapitein Velez.
Wanneer Dane een anonieme tip ontvangt over een enorme voorraad drugs en contant geld die verborgen is in een Hialeah-woning, schakelt hij JD samen met rechercheurs Mike Ro (Steven Yeun), Numa Baptiste (Teyana Taylor) en Lolo Salazar (Catalina Sandino Moreno) in om het te onderzoeken. Het huis wordt bewoond door voormalig FBI-informant Desi Molina (Sasha Calle), die niet volledig betrokken kan worden omdat ze pas onlangs is ingetrokken. De eigendom van het huis is nog steeds niet opgelost, aangezien ze het pand nog niet met succes heeft opgeëist via de erfrechtbank.
De belangrijkste bron van wrijving in De Rip is niet de duizelingwekkende hoeveelheid geld die ze op zolder verborgen vinden, maar de concurrerende motieven die naar boven komen zodra iedereen beseft in welke grote scheur ze zijn terechtgekomen. Dane en JD gedragen zich allebei achterdochtig, maar dat geldt ook voor alle anderen in de bemanning. Die spanning wordt alleen maar versterkt door Desi’s aanwezigheid, omdat ze onwetendheid over de voorraad veinst, ondanks aanvankelijke samenwerking met de agenten.
Een van de betere rechtstreekse streaming-uitjes
Terwijl De Rip zich zeker schuldig maakt aan het teveel uitleggen van bepaalde plotpunten voor niet-betrokken thuiskijkers, vermijdt het grotendeels neerbuigend te worden door zich te binden aan een verrassend complex verhaal met een bevredigende uitbetaling. De tentoonstellingsstortplaatsen zijn er, maar ze zijn zo verspreid dat iedereen die oplet zich niet het gevoel zal hebben dat er tegen hen wordt gesproken. De film zit boordevol gemengde motieven en moreel twijfelachtige karakters, en deze gesprekken voelen meer als mensen die zich inspannen om een chaotische situatie te begrijpen dan als karakters die stoppen om het publiek de les te lezen.
Mijn afhaalmaaltijd na het kijken De Rip is dat als we echt op weg zijn naar een toekomst waarin films en streamen content opereert volgens verschillende creatieve regels, dit voelt als een stap in de goede richting. Ik kijk niet passief naar films, en ik heb nooit het gevoel gehad dat mijn intelligentie of mediageletterdheid werd hier beledigd. Tegelijkertijd, als je op zoek bent naar iets om op te gooien terwijl je de was opvouwt en af en toe naar boven kijkt, werkt het ook op dat niveau nog steeds prima.
Voeg de sterrenkracht van Matt Damon en Ben Affleck toe aan dit concept, en misschien zullen we direct-naar-streaming releases gaan zien die eigenlijk aanvoelen als echte films in plaats van wegwerpbare digitale rommel zonder betekenis of uitbetaling. Ik ben niet blij dat dit is waar het maken van films in 2026 is beland, maar als dit de realiteit is waarmee we vastzitten, De Rip is het bewijs dat het geen totaal verlies hoeft te zijn. Als er meer van dit soort inhoud blijft komen, komt het misschien wel goed met ons.
De Rip is een Netflix Original en kan worden gestreamd met een actief abonnement.
