Jennette McCurdy, auteur van ‘I’m Glad My Mom Died’, staat klaar om je te choqueren

De telefoon van Jennette McCurdy kon niet worden uitgeschakeld.

Na de release van haar memoires uit 2022, ‘Ik ben blij dat mijn moeder is overleden’ de actrice die auteur werd, ontving een eindeloos spervuur ​​aan berichten en telefoontjes van vrienden, familie, verre kennissen, mensen met wie ze ooit het pad was tegengekomen toen ze twaalf jaar oud was.

“Ik heb van iedereen gehoord die ik ooit heb ontmoet. Iedereen kwam uit het houtwerk”, zei McCurdy. Hoewel de meeste berichten positief waren, voegde ze eraan toe: “Ik heb sindsdien een paar keer mijn telefoonnummer gewijzigd. Ik hou ervan om mijn innerlijke cirkel nu redelijk dichtbij te houden.”

Haar memoires waren een rauwe, onverschrokken blik op haar kindertijd die vastgebonden was aan een mishandelende moeder, haar persoonlijke strijd met eetstoornissen en alcohol, haar tumultueuze tienerjaren als Nickelodeon-ster in de sitcoms ‘iCarly’ en ‘Sam & Cat’ en haar herijking in de nasleep van de dood van haar moeder aan kanker toen McCurdy 21 was.

Het lezerspubliek ging veel verder dan de telefonische contacten van McCurdy. ‘Ik ben blij dat mijn moeder stierf’ was een bonafide fenomeen. Er werden meer dan 3 miljoen exemplaren van verkocht en het stond meer dan 80 weken op de bestsellerlijst van de New York Times. En het is momenteel in de maak aangepast in een Apple TV+-serie met Jennifer Aniston als McCurdy’s moeder.

Nu probeert McCurdy, die 33 is, een nieuw verhaal te vertellen met de release in januari van haar debuutroman ‘De helft van zijn leeftijd.” Het insulaire, diepgewortelde verhaal volgt Waldo, een tienermeisje in Alaska dat een seksuele relatie heeft met haar getrouwde leraar Engels van middelbare leeftijd.

Als sommige lezers verbijsterd waren over de titel van McCurdy’s memoires of de inhoud ervan, zullen ze vrijwel zeker bezwaar maken tegen ‘Half His Age’, een netelige verkenning van macht, lust, schaamte en woede, geschreven in McCurdy’s inmiddels kenmerkende wrange stijl. Op de omslag van het boek staat een close-upfoto van een jonge vrouw (niet McCurdy) die op haar middelvinger zuigt, en de seksscènes daarin zijn onverbloemd, ongemakkelijk en overvloedig.

“Ik schrijf nooit iets dat opzettelijk provocerend is, en ik schrijf zeker nooit iets met een shockwaarde”, zei McCurdy. “Ik probeer echt voor de waarheid te schrijven, en ik kan er niets aan doen als dat schokkend is. Ik kan er niets aan doen als dat luidruchtig of alarmerend is. Sterker nog, als het deze dingen zijn, is dat waarschijnlijk een indicatie dat er een kern van waarheid zit en dat er een gesprek gevoerd moet worden.”

Toen we elkaar in december ontmoetten voor ons interview in een restaurant in Pasadena, zag McCurdy er bijna hetzelfde uit als toen ik dat deed geïnterviewd haar daar in 2022, vóór de release van haar memoires – donkerblonde, warrige krullen bovenop een tenger frame en een brede glimlach. Maar er lijkt een granulaire verschuiving te hebben plaatsgevonden. Zenuwachtig lachen heeft plaatsgemaakt voor een rustiger zelfvertrouwen. Haar ogen fonkelen iets helderder.

Het succes van McCurdy’s memoires versterkte haar status als schrijver, een titel die ze ver boven ‘voormalig kindacteur’ of ’tv-ster’ stelde. Auteurs die ze al lang bewonderde, zoals Maria Semple en Tom Perrotta, lezen en prijzen nu haar schrijven. McCurdy bracht vorig jaar zelfs Thanksgiving door met Semple.

“Het is dit gevoel van verbondenheid waar ik altijd naar heb verlangd en dat ik nooit echt heb gevoeld”, zei ze. “Toen ik in de twintig was, dacht ik: ‘Nou, ik verlies gewoon mijn stam. Ik weet niet waar mijn mensen zijn.’ De afgelopen drie jaar heb ik mijn mensen gevonden door te schrijven.”

Het heeft lang geduurd. Nadat ze afstand had genomen van acteren – een carrière die haar moeder haar op zesjarige leeftijd had opgedrongen – begon McCurdy zich halverwege de jaren 2010 woedend te wijden aan het schrijven. In eerste instantie verdiepte ze zich in verschillende lessen in LA. Ze probeerde schetsen te schrijven, tv-schrijven op de late avond, spec-schrijven, maar ze kwam er al snel achter dat ze eigenlijk geen schetsen of nachtelijke monologen wilde schrijven. In plaats daarvan begon ze zich te concentreren op het vertellen van verhalen in langere vorm via essays, haar memoires, romans en scenario’s.

De afgelopen tien jaar, zei McCurdy, bracht ze haar wakkere uren minstens zes dagen per week door met krabbelen op een laptop in haar huis in Pasadena, van haar bureau naar het aanrecht, naar de bank, naar de eettafel, naar de veranda en weer terug.

“Ik schrijf totdat ik moe ben. Soms is dat 16.00 uur en soms is dat 20.00 uur”, zei ze. “Dit jaar heb ik vooral de langste dagen van mijn leven gehad. Ik had veel dagen tot 2 uur ’s nachts. Het was echt heel intens.”

“Half His Age” begon voor het eerst door te dringen toen McCurdy 24 was, terwijl hij in een hogesnelheidstrein reed tijdens een solo-reis door Japan. Ze had op dat moment nog nooit een boek geschreven, maar het idee van een roman met een 17-jarige hoofdpersoon die een relatie met een leeftijdsverschil had, nestelde zich in haar achterhoofd. Jaren later, na de publicatie van haar memoires, voelde ze zich gedwongen om er eindelijk doorheen te komen.

“Het drong zich aan mij op. Weet je, als auteurs woorden zeggen als: ‘Er was geen andere keuze dan dit ding te schrijven’, vond ik het altijd een beetje pretentieus klinken,” zei ze. “Nu weet ik helemaal wat het betekent. Waldo, deze hoofdpersoon, haar stem – ik werd midden in de nacht wakker en dacht aan dit personage.”

Hoewel McCurdy zei dat ze zichzelf als een emotionele schrijfster beschouwt, vereisten sommige elementen van ‘Half His Age’ nauwkeuriger onderzoek. Een verhaal neerzetten op een openbare middelbare school terwijl ze zelf bijvoorbeeld alleen thuisonderwijs had gekregen en bijles had gekregen op de set, was een uitdaging.

“Ik keek letterlijk op: ‘Hebben ze nog steeds kluisjes op de middelbare school? Wat is een typische indeling van een middelbare school?'” zei ze.

Elders doordrenkte ze het verhaal met elementen van bekendheid: Waldo heeft soortgelijke weerbarstige krullen als die van McCurdy; Waldo’s beste vriend is Mormon, de religie waarin McCurdy is opgegroeid; en Waldo woont in Anchorage, waar McCurdy’s partner van negen jaar vandaan komt, en waar McCurdy zei dat ze vele maanden heeft doorgebracht.

Ze gaf Waldo ook een gecompliceerde, afwezige moederfiguur die Waldo achterlaat om de verantwoordelijkheden van het huishouden op zich te nemen met haar salaris van een parttime baan bij Victoria’s Secret. (Op een andere schaal was McCurdy tegen de tijd dat ze een tiener was de kostwinner voor haar eigen gezin.)

“Ik denk dat ik de moeder-dochterdynamiek, en eigenlijk elke gezinsdynamiek, altijd op een ingewikkelde, rommelige manier zal schrijven. Ik heb geprobeerd andere soorten dynamiek te schrijven, en mijn lichaam zal bevriezen”, zei ze. “Als ik een liefdevolle, ondersteunende, validerende ouderfiguur probeer te schrijven, is dat niet mijn ervaring. Ik weet niet hoe ik moet beginnen dat te schrijven.”

“Ik probeer echt voor de waarheid te schrijven, en ik kan er niets aan doen als dat schokkend is. Ik kan er niets aan doen als dat luidruchtig of alarmerend is”, aldus auteur Jennette McCurdy.

(Victoria Stevens)

Maar afgezien van deze details heeft McCurdy een diepe verbinding met de centrale verhaallijn van het boek: McCurdy’s eerste serieuze relatie, die ze in haar memoires beschrijft, vond plaats toen ze een naïeve 18-jarige was met een ‘iCarly’-bemanningslid van midden dertig.

“Er is zeker overlap”, zei ze. “Er is daar zeker invloed. Schrijven is voor mij een manier om afsluiting te vinden waar die in mijn eigen leven misschien niet bestond. Het is een manier om betekenis en empowerment te vinden op plaatsen waar ik het misschien niet zo voelde. Het is een manier om dingen te onderzoeken die ik zelf misschien nog niet volledig heb verwerkt.”

Ze voegde eraan toe: “Ik bleef maar denken: ‘Waarom komt dit door? Waarom is dit het boek dat ik aan het schrijven ben?’ Na een aantal concepten besefte ik: ‘O, dat komt omdat ik hier veel onverwerkte woede over heb.’ Natuurlijk is het een stukje fictie, en er zijn veel afwijkingen, maar uiteindelijk heb ik er een heel persoonlijke band mee, omdat ik er zelf vandaan kom.”

Woede verwacht ze van veel vrouwelijke lezers als ze Waldo’s reis in ‘Half His Age’ volgen.

‘We hebben geleerd beleefd en aardig te zijn en ervoor te zorgen dat iedereen om ons heen zich op zijn gemak voelt en de hoofdweg kiest,’ zei McCurdy met een aanstekelijke stem. “Mijn ervaring met woede is dat hoe meer ik ermee verbonden ben, hoe meer het mij op een effectief levenspad heeft geleid, hoe meer het mij ertoe heeft gebracht keuzes te maken die ik al heel lang had moeten maken.”

Die keuzes hebben ertoe geleid dat McCurdy niet alleen een vooraanstaand auteur is geworden, maar voor het eerst ook een persoon is die de volledige controle heeft over zijn carrière. Ze werkt momenteel aan haar volgende boek en heeft al een script geschreven voor een verfilming van ‘Half His Age’, die ze ook zal regisseren ‘als alle stukjes op hun plaats vallen’, zei ze.

De komende serieaanpassing van “I’m Glad My Mom Died” was eveneens iets waar McCurdy zich alleen maar prettig bij voelde als ze aan het roer kon blijven. Zij en Ari Katcher zullen als co-showrunners dienen. Ze schreef alle tien afleveringen, zei ze, en zal ook meerdere afleveringen regisseren.

“Ik ben er niet in geïnteresseerd dat mijn verhalen in de handen van iemand anders terechtkomen”, zei ze. “Dat zou voor mij beledigend zijn.”

McCurdy zal echter niet op het scherm verschijnen en ze zei dat het te vroeg is om te bespreken wie de jongere versies van zichzelf zal spelen. Ondertussen Anistons connectie met het materiaal: de ervaren actrice heeft gezegd dat zij en McCurdy “zeer vergelijkbare moeders hadden” – was de sleutel om haar in de rol van matriarch te plaatsen.

“Ze heeft veel betrekking op het materiaal”, zei McCurdy over Aniston. “Het zou een slechte dienst zijn voor het hart en de ziel van dit boek, en een slechte dienst voor de diepe band die miljoenen mensen ermee hebben, als iemand er om welke andere reden dan ook deel van zou uitmaken. Ik bescherm het ten zeerste.”

Terwijl we halverwege de middag klaar waren met onze maaltijd – een mengelmoes van pittige tonijnhapjes en aspergesfriet gecombineerd met mocktails van guave en bessen – dacht McCurdy na over de keuzevrijheid die ze eindelijk kan aannemen.

“Ik had niet het gevoel dat ik een stem had bij enig aspect van mijn leven toen ik opgroeide. Ik voelde me een beetje stemloos”, zei ze. “Schrijven was waar ik mijn stem vond, en ik denk dat ik daardoor mijn kracht heb gevonden.”

Spencer is een cultuurschrijver en verslaggever uit LA. Haar non-fictieboek, “Disney High: The Untold Story of the Rise and Fall of Disney Channel’s Tween Empire”, is nu uit.