Luxemode kan niet verder verwijderd zijn van de uitdagingen waar een groot deel van de wereld momenteel mee te maken heeft. Mevrouw Pradanaast staan Raf Simons backstage na hun mannenshow zondagmiddag, spraken openhartig over hoe het ongemakkelijk kan voelen “werken voor een merk dat dure kleding verkoopt” als de wereld zelf het gevoel heeft dat hij in brand staat. De rol van een ontwerper vandaag de dag, zei ze, was om leiding te geven met ‘intellectuele eerlijkheid’ en ‘mijn werk serieus te doen op de best mogelijke duurzame manier’.
Voor hun AW26-collectie keek het ontwerpduo achterom en vooruit; om “een nieuwe creatieve impuls” te definiëren, zoals Simons het uitdrukte, geleerd van codes van vertrouwdheid. Het was een sentiment dat weerkaatste in de set van de show, die leek op overblijfselen van Italiaanse palazzo’s die tot op hun botten uit elkaar waren gescheurd en weer in elkaar waren gezet – waardoor van het oude iets nieuws werd gemaakt. Simons omschreef hun aanpak als bijna archeologisch. Nietjes uit de kledingkast van de man werden opgegraven, waren zichtbaar verfrommeld of leken verweerd. Als een Harrington-jasje dat eruitzag alsof het zo vaak was gedragen dat de geruite buitenkant was losgeraakt. Of loafers en laarzen met vierkante neuzen die zichtbaar gehavend waren, alsof de slijtplekken blauwe plekken waren die van de ene generatie op de andere waren doorgegeven.
Het ging om het respecteren van codes uit het verleden, maar om deze te innoveren, legden de twee uit. Jongens kwamen in zuidwesters en bakkershoeden met een zachte constructie, ontdaan van hun stijfheid. De hoeden werden ook op de achterkant van jassen en slanke maatjassen vastgemaakt, als een nieuw accessoire. Simons noemde het afwijkende paar “een nieuw tweedelig pak”.
Overal stond bovenkleding centraal. Er waren herenoverjassen met ronde schouders, langwerpig tot aan de knie en naar het lichaam toe gekrompen, als een tweede huid van een kleermakerspak. Breder uitgesneden loopgraven waren afgedekt met felgekleurde anoraks die net onder de borst waren uitgesneden; twee helden uit de garderobe zijn samengesmolten tot een nieuwe klassieker.
Bij de meeste looks kropen de manchetten van gestreepte overhemden omhoog langs de armen. Ze zagen er vies uit en zaten onder de roestvlekken. Simons legde uit dat ze ‘machtssymbolen’ wilden deconstrueren die verband houden met het zakelijke overhemd en de zakelijke mannelijkheid die verbonden is aan iemand die er een zou kunnen dragen. “Wat als je (het shirt) ouder maakt, wat als je er horizontale strepen of de hals van een T-shirt aan geeft”, zei hij. Sommige overhemden werden zelfs uit elkaar gehaald en opnieuw gepositioneerd om op slabbetjes te lijken. Ze zagen er zacht en jeugdig uit.
Zoals mevrouw Prada het verwoordde: kleding moet, ondanks de onzekerheid, precies zijn en duidelijkheid bieden. ‘Er is een gevoel van het vroegere dat ons interesseert, zelfs als we op zoek zijn naar het nieuwe’, zei ze. “Dat is een teken van respect. Je wilt verder, maar niet uitwissen wat eraan voorafging. Je houdt een idee van schoonheid vast en verandert dat in iets nieuws.”
Fotografie met dank aan Prada
