Billy Zane’s poging tot superheldensterrendom leidde tot een flop uit de jaren 90 die een tweede blik verdient

Er gebeurde iets merkwaardigs in de nasleep van Tim Burtons ‘Batman’ in 1989. ‘Batman’, om de lezers eraan te herinneren, kostte een behoorlijk forse $48 miljoen om te maken, maar deed gangbusters aan de kassa en verdiende ruim $411 miljoen terug. In moderne dollars is dat vergelijkbaar met een film van $125 miljoen die $1,07 miljard opbrengt. Tim Burton werd een superheld aan de kassa. Natuurlijk haastte Hollywood zich om meer successen te boeken, zoals ‘Batman’, en veel andere superheldenprojecten kregen in de stad meteen groen licht. Het is belangrijk op te merken dat Burtons ‘Batman’-film zeer gestileerd was, ontworpen om eruit te zien alsof hij zich afspeelde in een fantasieversie van de jaren dertig. Het voelde vreemd tijdloos aan, wat het succes ervan kan verklaren; het kon niet gemakkelijk worden gedateerd. “Batman” voelde meer als een pulpstrip uit de jaren dertig dan als een hightech moderne stripboekfilm.

Toen Hollywood de stap zette om ‘Batman’ te imiteren, bleven ze liever bij die molligheid dan bij de bronheld. Verrassend genoeg was er geen plotselinge stroom superheldenfilms met een groot budget over Wonder Woman, de Groene Lantaarn of The Flash. In plaats daarvan was er een reeks zeer gestileerde films over pulphelden uit de jaren dertig, of die op zijn minst aan pulphelden uit de jaren dertig deden denken. In 1989 wilde Hollywood Spider-Man niet aanraken, maar ze wilden heel graag “Dick Tracy” in productie nemen. Sam Raimi maakte ‘Darkman’ en Disney bracht het zeer goede ‘The Rocketeer’ uit. In 1994 maakte Alex Proyas het gothic-happy ‘The Crow’ en Russell Mulcahy maakte een spraakmakende versie van ‘The Shadow’. En natuurlijk waren er vervolgfilms op “Batman” in 1992 en 1995.

In 1996 was er nog een laatste stap in de ‘pulpheld’-trend in de vorm van Simon Wincer’s onderschatte superheldenfilm ‘The Phantom’ gebaseerd op de krantenstrip van Lee Falk uit 1936. “The Phantom” speelde Billy Zane als titelheld, en het is veel beter dan de reputatie doet vermoeden.

Je kunt zien dat de producenten van ‘The Phantom’ wilden dat hun film papperig en ouderwets zou aanvoelen, omdat ze scenarioschrijver Jeffrey Boam, die ‘Indiana Jones and the Last Crusade’ schreef, inhuurden om het script te schrijven. Hoewel ‘The Phantom’ zich afspeelt in 1938, had het een ironische houding uit de jaren negentig, waarbij personages op een soort grillige wijze de avontuurlijke situaties om hen heen bewonderden. Billy Zane was een bekwaam leidende man, die niet alleen actie-/avontuurscènes met zelfvertrouwen uitvoerde, maar ook een luchtig gevoel van sarcasme in de procedure bracht. De Phantom, met zijn aubergine-paarse spandex-outfit, was geen sombere eenling. Stel je voor dat Batman 24/7 in de Bruce Wayne-modus was, en je krijgt een goed beeld van de Phantom.

Zane draagt ​​slechts ongeveer 50% van de film. De andere helft is volledig eigendom van Treat Williams als de charismatische slechterik van de film, Xander Drax. Williams is niet zozeer een snauwende slechterik als wel een vetharige dandy, die zich glimlachend en grinnikend een weg baant door de plot van de film. “The Phantom” had meer Treat Williams nodig. Zijn doel is om drie mystieke schedels van goud, zilver en jade te verzamelen en in elkaar te zetten die, wanneer ze verenigd worden, een wapen van immense vernietiging beloven. In dienst van Drax zijn een grijze ontdekkingsreiziger, gespeeld door James Remar, en een sexy tweedekkerpiloot, gespeeld door Catherine Zeta-Jones.

The Phantom probeert ondertussen het onschuldige stadsmeisje Diana (Kristy Swanson) te romantiseren, zweert samen met zijn assistent Guran (Radmar Agana Jao) en praat met de geest van zijn overleden vader (Patrick McGoohan). De overleden grote Cary-Hiroyuki Tagawa speelt een piratenkoning waar zowel Xander als de Phantom zaken mee moeten doen. Het grootste deel van het complot houdt in dat de Phantom door de stad trekt met behulp van zijn geheime identiteit, een rijke playboy genaamd Kit Walker.

Er is extra mythologie aan de Phantom, maar het maakt het personage niet erg mythisch. De Phantom is eigenlijk de nieuwste in een reeks Phantoms van meerdere generaties die een eeuw teruggaat. Normaal gesproken verblijft de Phantom in de jungle van Touganda (ja, een fictief land), maar voor de film reist hij naar de grote stad. De details worden echter op een zakelijke manier weergegeven, waardoor de film luchtig blijft. De filmmakers weten dat we hier niet zijn voor zware magie, maar voor avontuurlijk, humoristisch plezier, en op dat vlak levert “The Phantom” resultaten op. Het heeft er alleen maar last van in zijn begroting. Hoewel gemaakt voor ongeveer hetzelfde geld als “Batman” zeven jaar eerder, ziet het er veel goedkoper uit, waarbij sommige FX-sequenties eruitzien als de blue-screen-bonanzas die ze waren. Het laatste wapen is weinig meer dan een geanimeerde groene laserstraal.

Het publiek bleef weg van ‘The Phantom’. Het verdiende slechts $23,5 miljoen aan de kassa, een navolging van de financiële mislukkingen van “The Rocketeer” en “The Shadow”. Hollywood had het bij het verkeerde eind door aan te nemen dat het publiek pulphelden uit de jaren dertig op het grote scherm wilde zien; de pulpigheid was niet de reden waarom mensen ‘Batman’ leuk vonden. Critici waren ook niet al te vriendelijk en gaven “The Phantom” grotendeels negatieve recensies; het heeft slechts een goedkeuringsscore van 44% Rotte Tomaten (gebaseerd op 46 beoordelingen). Roger Ebert vond de film leukmaar gaf het drieënhalve ster. (“Wonderbaarlijk vermakelijk, roodbloedig en opwindend”, schreef hij.) Ebert hield van het realisme van het titelpersonage en wees erop dat hij een gewone man was en geen superkrachtig wezen.

Het is een heldere, leuke, levendige film die zeker de moeite waard is om te bekijken. Zijn momenteel gratis te streamen op Hoopla.