Clint Eastwood was in 2002 72 jaar oud, en hij zag er zo uit. Hij was niet gracieus ouder geworden, hij was gewoon ouder geworden zoals mensen dat vaak doen. Die toch al verweerde gevel werd alleen maar steiler en steiler, en er was niets dat Eastwood eraan kon of wilde doen. Waar hij wel controle over had, was zijn lichaamsbouw, en je wist heel goed dat als je met deze zeventigjarige knoeide, hij je de schoonste klok van de stad zou nalaten.
Als zodanig, Eastwood had gemakkelijk nog een Dirty Harry-film kunnen makenen ondanks dat steeds rimpelende gezicht droeg hij het weg. Maar Eastwood heeft een hekel aan onauthenticiteit. Hij wist dat de meeste agenten van de leeftijd van Harry Callahan naar Florida of Arizona zijn gevlucht om van hun pensioen te leven. En hij had de kaart ’te oud voor deze s*** al gespeeld de vreselijke “The Rookie” en het sublieme ‘In the Line of Fire’. Als hij op 72-jarige leeftijd een wetshandhavingsfilm wilde maken, was het niet genoeg dat de film zijn sterfelijkheid erkende. Het moest expliciet over zijn sterfelijkheid.
Michael Connelly’s misdaadroman ‘Blood Work’ was een perfect stuk materiaal waarmee Eastwood kon nadenken over het dreigende spook van de dood. Het verhaal draait om Terry McCaleb (Eastwood), een FBI-agent die, na een bijna fatale hartaanval te hebben gehad tijdens de jacht op een vermoedelijke seriemoordenaar, een nieuw hart krijgt en zich terugtrekt in een rustig leven op een vissersboot in Long Beach. Zijn saaie maar ongelukkige bestaan wordt verstoord wanneer Graciella Rivers (Wanda De Jesus), de zus van de vermoorde vrouw wier hart het leven van McCaleb heeft gered, hem vraagt de moordenaar van haar broer of zus op te sporen. Hij voelt zich verplicht haar verzoek te honoreren, maar hij krijgt meer dan hij had verwacht als de seriemoordenaar die hij nooit heeft betrapt, weer opduikt om hem opnieuw te martelen.
Blood Work is een letterlijk oprechte Eastwood-film
Er zit actie in ‘Blood Work’, maar Eastwood houdt ons huiveringwekkend bewust van de inzet op leven of dood voor McCaleb. Als hij zijn dokter (Anjelica Huston) vertelt wat hij van plan is, dreigt ze hem als patiënt te laten vallen. Maar McCaleb, die bovendien ontroerd is door het feit dat Graciella’s zus een vierjarig jongetje heeft achtergelaten, kan het niet loslaten, vooral niet wanneer zijn oude aartsvijand, de Code Killer, hem blijft treiteren.
Omdat McCaleb freelancer is, heeft hij de hulp nodig van een vriendelijke LASD-detective (Tina Lifford) en zijn gekke alcoholische buurman (Jeff Daniels) om zijn onderzoek voort te zetten. “Blood Work” heeft geen diepgaande reeks karakters, dus de identiteit van de Code Killer is al vroeg vrij duidelijk. Maar Eastwood geeft niet zoveel om het whodunnit-aspect van Connelly’s boek. Dit is een film over het niet toegeven aan de angst voor de dood. Of zoiets.
‘Blood Work’ leek een geweldige kans voor Eastwood om Dirty Harry opnieuw te bezoeken op vrijwel dezelfde manier waarop ‘Unforgiven’ hem in staat stelde zijn iconische westerse persoonlijkheid te heroverwegen. McCaleb is echter een relatief fatsoenlijke man; hij lijkt meer op geheimagent Frank Horrigan uit “In the Line of Fire” (die ook het doelwit is van een seriemoordenaar). We zouden moeten wachten op “Gran Torino” voordat Eastwood rekening zou houden met zijn onverdraagzame onderzoeker uit San Francisco. “Blood Work” is eenvoudigweg Eastwood die de nabijheid van zijn onvermijdelijke ondergang in ogenschouw neemt, wetende dat die eraan komt, maar weigert zich erdoor te laten overweldigen. Het aangepaste script van Brian Helgeland klaart de klus (en Eastwood was zo tevreden met zijn werk hier dat hij opnieuw met hem samenwerkte de veelgeprezen “Mystic River”), maar het is niet zo thematisch behendig als het beste werk van Clint. Het is zowel een overgangsfilm als een belangrijke bijdrage aan het oeuvre van Eastwood. Het is de moeite waard om te kijken.
