Door Jonathan Klotz
| Gepubliceerd
Ga naar een streamingdienst en begin met scrollen. Binnen een minuut ben je voorbij de shows die je kent, de shows waar je iemand over drie tafels bij Olive Garden hoorde praten, en beland je in een eindeloze zee van streaming-series waarvan je niet kunt geloven dat ze bestaan.
Dit is niet nieuw in het streamingtijdperk; Zo zag het gesyndiceerde televisielandschap er begin jaren 2000 uit Hercules En Xena afgetekend. Dat is de reden waarom de jaren 90 uitbraken sciencefiction ster Natasha Henstridge, die voor altijd zal blijven herinnerd voor Soortkon in 2002 de hoofdrol spelen Zij-Spionneneen show die een complete grap was, en anders dan Alles is eerlijkwisten de cast en crew dat het een grap was.
Geen budget Geen probleem
Er was niets origineels aan het uitgangspunt van Zij-Spionnen: drie misdadigers werken in het geheim voor de Amerikaanse regering in ruil voor omgezet straffen. Er zijn Shane de vechter (Natashia Williams), DD de hacker (Kristen Miller) en Cassie de oplichter (Natasha Henstridge), samengebracht door CIA-agent Jack Wilde (Carlos Jacott, een ‘hey it’s that guy’-acteur uit de jaren 90). Door samen te werken waren de drie in staat om alles te overwinnen, van een huurmoordenaar die zich voordeed als Jack tot een crimineel die plastische chirurgie onderging om zich voor te doen als Cassie, en andere soortgelijke complotten die zonder budget konden worden gefilmd met een maximum van drie sets per week.
Seizoen 1 gebruikte het duidelijk goedkope karakter van de show in zijn voordeel met grappen waarin het trio door een dakraam abseielde, behalve dat één ruit niet bezweek en DD tegen het glas zat. Een andere grap was dat Cassie schreeuwde: ‘Soort is op televisie!” om een groep tienerjongens af te leiden. Een van de beste was echter de Zij-Spionnen actiefiguren uit ‘Three Women And A Baby’, een titel die elke gesyndiceerde show wettelijk verplicht moet zijn om op te nemen, beschreven als ‘je windt ze op, en ze dagen je uit om hun tijdslot te vinden.’
Een hit van één seizoen die twee seizoenen duurde
Zij-Spies doorbrak regelmatig de vierde muur, vaak gericht op NBC, het netwerk dat alleen de eerste vier afleveringen oppikte voordat het aan de wildernis van syndicatie. Cassie zwaaide op een gegeven moment zelfs de aftiteling weg, waarbij ze volhield dat de bom die ze zojuist had ingeslikt haar zou doden voordat ze klaar waren. En natuurlijk vond de show elk mogelijk excuus om de spionnen in kleine outfits te stoppen en vast te binden, maar zelfs dan werden die momenten uiteindelijk als grappen uitgespeeld. In ieder geval voor het eerste seizoen werd zelfs het kleine klompje plezier weggevaagd toen het productiebedrijf besloot dat seizoen 2 een serieuze spionageshow moest worden.
Contractueel verplicht om 20 afleveringen te draaien, Zij-Spies Seizoen 2 was een langzaam auto-ongeluk waar niemand naar keek. De cast probeerde, vooral Natasha Henstridge, die de ronde deed in talkshows op de late avond, om de serie te blijven promoten, waaronder een leuk stukje met Conan O’Brien, waar ze haar hoofd in haar handen legde en met het publiek lachte, waarbij ze volhield dat ‘het echt een goede show is.’ Henstridge omarmde de absurde slapstick en meta-humor van het eerste seizoen, die beide afwezig waren in elke aflevering van seizoen 2.
Onthoud dat de volgende keer dat u niets kunt vinden om naar te kijken, er honderden programma’s zijn waarvan u het bestaan vergat en die klinken alsof ze zijn gemaakt door een dronken AI-chatbot. Gedurende minimaal één seizoen Zij-Spies was verrassend leuk, daarom is het jammer dat het voor twee duurde.
