Vice-president van de Verenigde Staten, JD Vance, heeft de beslissende stem uitgebracht om een resolutie over oorlogsbevoegdheden te verwerpen die president Donald Trump zou hebben gedwongen om de goedkeuring van het Congres te vragen alvorens enige verdere militaire actie in Venezuela te ondernemen.
De zitting van de Senaat op woensdagavond kwam tot een zenuwslopende conclusie, omdat het lot van de resolutie uiteindelijk op de schouders van twee Republikeinse politici rustte.
Aanbevolen verhalen
lijst van 3 artikeleneinde van de lijst
Senatoren Todd Young uit Indiana en Josh Hawley uit Missouri vorige week gestemdals onderdeel van een groep van vijf afgescheiden Republikeinen, om de resolutie aan een volledige stemming in de Senaat te onderwerpen. Met unanieme steun van de Democraten ging de maatregel vooruit met 52 stemmen voor en 47 tegen.
Maar de aanhangers van de resolutie konden het zich veroorloven slechts één stem te verliezen om de goedkeuring van het wetsvoorstel veilig te stellen. Woensdag had het er twee verloren: zowel Young als Hawley.
De eindstemming was gelijk verdeeld, 50 tegen 50, waardoor Vance als tiebreaker kon optreden en de resolutie kon verslaan.
Hawley maakte al vroeg op de dag bekend dat hij had besloten zijn steun in te trekken. Maar Young was een wildcard tot kort voordat de eindstemming plaatsvond.
“Na talloze gesprekken met hoge nationale veiligheidsfunctionarissen heb ik de verzekering gekregen dat er geen Amerikaanse troepen in Venezuela zijn”, zegt Young schreef op sociale media.
“Ik heb ook de toezegging gekregen dat als president Trump zou vaststellen dat Amerikaanse troepen nodig zijn bij grote militaire operaties in Venezuela, de regering vooraf naar het Congres zal komen om toestemming voor geweld te vragen.”
Young deelde ook een brief, gedateerd woensdag, van minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio, waarin hij lauwe garanties bood dat het Congres op de hoogte zou worden gesteld van eventuele toekomstige militaire acties in Venezuela.
“Mocht de president bepalen dat hij de Amerikaanse strijdkrachten moet betrekken bij de vijandelijkheden tijdens een grote militaire operatie in Venezuela, dan zou hij vooraf toestemming van het Congres vragen (als de omstandigheden het toelaten)”, schreef Rubio.
Juridische vragen over de aanval op Venezuela
De nieuwste resolutie over oorlogsbevoegdheden kwam als reactie op een verrassende aankondiging op 3 januari dat Trump militaire actie had gelanceerd om de Venezolaanse president Nicolas Maduro omver te werpen.
Er werden explosies gemeld in de Venezolaanse hoofdstad Caracas en nabijgelegen militaire bases, en Trump verscheen uren later in een uitzending om aan te kondigen dat de VS Maduro hadden ontvoerd en hem naar de VS hadden vervoerd om daar strafrechtelijk te worden berecht.
Maduro’s vrouw, Cilia Flores, werd ook gevangengenomen als onderdeel van de operatie.
Twee Amerikaanse militairen raakten gewond bij de aanval en maar liefst 80 mensen in Venezuela kwamen om, onder wie Cubaans veiligheidspersoneel dat betrokken was bij de bewaking van Maduro.
“We gaan het land besturen totdat we een veilige, correcte en oordeelkundige transitie kunnen bewerkstelligen”, zei Trump in zijn toespraak waarin hij de aanval aankondigde.
Vervolgens stelden hij en Rubio vragen over de vraag of het Congres op de hoogte was gesteld van de operatie. Ze erkenden dat ze de wetgevers niet vooraf op de hoogte hadden gesteld.
“Dit was niet het soort missie waarvoor je congresnotificaties kunt doen”, zei Rubio. “Het was een trigger-gebaseerde missie.”
Trump voerde ondertussen aan dat kennisgeving door het Congres een risico was voor de veiligheid van de missie. “Het Congres zal lekken, en we willen geen lekken,” zei hij.
Normaal gesproken verdeelt de Amerikaanse grondwet het militaire gezag tussen de wetgevende en de uitvoerende macht. Hoewel de president wordt beschouwd als de opperbevelhebber van de strijdkrachten, heeft alleen het Congres de macht om de oorlog te verklaren en militaire actie toe te staan.
Maar die machtsverdeling is geleidelijk uitgehold, omdat de uitvoerende macht een groter gezag over het leger heeft uitgeoefend.
In de afgelopen decennia hebben presidenten vaak eenzijdige militaire actie gerechtvaardigd door te verwijzen naar machtigingen voor militair geweld (AUMF’s) die door het Congres waren goedgekeurd in de nasleep van de aanslagen op 11 september 2001.
Maar militaire actie in Venezuela valt buiten het bereik van deze machtigingen, wat vragen oproept over de juridische rechtvaardiging voor de aanval in januari.
Dinsdag publiceerde het ministerie van Justitie een 22 pagina’s tellende memo het schreef oorspronkelijk in december om de aanstaande aanval te rechtvaardigen. In die memo werd betoogd dat, aangezien Maduro’s ontvoering een daad van “wetshandhaving” was, deze niet voldeed aan de wettelijke drempel die goedkeuring van het Congres nodig zou hebben gehad.
Bovendien beweerde het document dat, aangezien niet werd verwacht dat de geplande militaire operatie een oorlog zou uitlokken, deze ook buiten de bevoegdheden van het Congres terechtkwam.
“De wet staat de president niet toe troepen naar Venezuela te sturen zonder toestemming van het Congres als hij weet dat dit tot een oorlog zal leiden”, aldus de memo. “Vanaf 22 december 2025 hebben we geen feiten ontvangen die erop wijzen dat dit wel het geval zal zijn.”
Een Republikeinse ontsnapping
Maar niet iedere Republikein was het met deze verklaring eens, en verscheidene Republikeinen probeerden de macht van het Congres om toezicht te houden op de Amerikaanse militaire actie terug te dringen.
Onder hen bevonden zich senatoren Lisa Murkowski uit Alaska, Rand Paul uit Kentucky en Susan Collins uit Maine, die allemaal werden gezien als cruciale stemmen in de Hoge Kamer van het Congres.
Young en Hawley sloten zich op 8 januari bij de drie malafide Republikeinen aan voor een eerste stemming om de resolutie over de oorlogsbevoegdheden te bevorderen. Maar daarna kwamen ze alle vijf onder acute druk te staan om van kant te wisselen en zich weer bij de Republikeinse caucus aan te sluiten voor de eindstemming.
Vooral president Trump hekelde de vijf Republikeinen op zijn socialemediaplatform Truth Social.
“Republikeinen zouden zich moeten schamen voor de senatoren die zojuist met de Democraten hebben gestemd in een poging onze bevoegdheden weg te nemen om de Verenigde Staten van Amerika te bestrijden en te verdedigen”, schreef hij in een toespraak. na.
“Deze stemming belemmert de Amerikaanse zelfverdediging en de nationale veiligheid enorm, en belemmert de autoriteit van de president als opperbevelhebber.”
Er kwamen berichten naar voren dat Trump zelfs enkele senatoren had gebeld voorafgaand aan de stemming van woensdag, in een poging hun steun te krijgen. Maar de publicatie The Hill gaf aan dat Trumps gesprek met Collins uitmondde in een “met godslastering doorspekte tirade”.
Paul, een andere Republikein die de woede van Trump heeft aangewakkerd, was een van de senatoren die vóór de eindstemming van woensdag sprak.
Hij verdedigde zijn besluit om de resolutie over de oorlogsbevoegdheden te steunen en noemde zijn stem een noodzakelijke daad om de scheiding der machten in de Grondwet te handhaven.
“Dit is niet echt een republikeins versus democraat, en dat mag ook niet. Dit zou een wetgevend prerogatief versus een presidentieel prerogatief moeten zijn, en het zou over de grondwet moeten gaan”, zei Paul.
“De Grondwet – specifiek, bedachtzaam – verleende de macht om oorlog te initiëren en de oorlog aan het Congres te verklaren,” voegde hij eraan toe.
“Het spectrum van onze grondleggers kwam tot de conclusie dat ze niet wilden dat de president deze macht zou krijgen.”
Het riskeren van de woede van Trump brengt voor sommige Republikeinen hogere kosten met zich mee dan voor andere. Van de drie Republikeinen die zich woensdag bij de Democraten hebben aangesloten om voor de resolutie over oorlogsbevoegdheden te stemmen, is er dit jaar slechts één herkiesbaar in de Amerikaanse tussentijdse races: Collins.
