De replicatoren zijn misschien wel de meest wonderbaarlijke technologie in ‘Star Trek’. Officieel gecodificeerd in “Star Trek: The Next Generation”, zijn replicators in de muur ingebouwde nissen op een ruimteschip die energie direct kunnen omzetten in eetbaar, voedzaam voedsel. Replicators zijn geprogrammeerd met een grote verscheidenheid aan recepten, zodat Starfleet-officieren op elk moment direct toegang hebben tot hun favoriete eten en drinken. De replicatoren zijn een van de belangrijkste “Star Trek” -technologieën die de algemene utopische thema’s van de show dicteren. In een wereld waar voedsel letterlijk uit het niets kan worden gemanifesteerd, zal niemand ooit verhongeren.
Replicators kunnen ook worden gebruikt voor andere kleine, draagbare voorwerpen, en soms worden officieren gezien die geschenken, boeken, handgereedschap of andere voorwerpen repliceren. Om er echter voor te zorgen dat “Star Trek” niet geheel vrij is van drama, hebben replicators ook hun beperkingen. Ze kunnen geen drank nabootsenvoor één. Ze kunnen ook geen wapens repliceren. Ze kunnen zeker niets levends nabootsen, wat dat wel zou zijn een heel ethisch blik wormen. En ze kunnen geen grootschalige items zoals meubels repliceren. Ruimteschepen moeten nog steeds stuk voor stuk worden gebouwd en onafhankelijk worden aangedreven. Het idee om een heel ruimteschip na te bootsen zou “Star Trek” van alle traditionele spanningen beroven.
Toch haatten veel van de “Star Trek”-schrijvers de replicators omdat ze zo handig waren. Ira Steven Behr, de showrunner van ‘Star Trek: Deep Space Nine’ noemde ze een teken van een ‘verdoemde, voltooide samenleving’. Ronald D. Moore haatte ze ook; er is geen sprake van drama, vond hij, als een personage alle middelen kan gebruiken die hij of zij nodig heeft.
Seth MacFarlane, de maker van de aan Star Trek grenzende serie The Orville, werd onlangs geïnterviewd door TrekMovieen hij was het openlijk oneens met Behr en Moore. Hij was van mening dat de replicatoren een noodzakelijk element waren voor Trek’s glorieuze, optimistische toekomst.
Seth MacFarlane is van mening dat replicators een sleutelelement zijn van de utopie van Star Trek
Opgemerkt moet worden dat ‘The Orville’ leent heel veel van ‘Star Trek: The Next Generation’. Niet alleen de uniformen, de technologie en de ruimteschipomgeving, maar ook de algemene filosofie van hoop. “The Orville” speelt zich schijnbaar ook af in een toekomst waarin vooroordelen actief worden bestreden, aan behoeften wordt voldaan en vrede haalbaar is. MacFarlane leende zelfs het concept van replicators voor ‘The Orville’ en noemde ze ‘synthesizers’.
De interviewer bracht de problemen van Ron Moore met het schrijven van verhalen over replicators ter sprake, en MacFarlane was het daar snel mee oneens. Hij houdt van de replicators en weerlegde de bezwaren van Moore door te zeggen:
“Ik denk dat de replicator een van de grootste uitvindingen was, omdat de replicator, meer dan welk ander apparaat dan ook, de filosofie van die serie liet bestaan. Waarom is er geen geld? Natuurlijk heb je geen geld nodig omdat je verdomde replicators hebt. Meer dan enig ander apparaat in de show – meer dan de warpdrive – waren het de replicators die de sociale realiteit van die serie bepaalden. Ik ben het respectvol oneens met Ron Moore, die toevallig een van mijn favoriete schrijvers is.”
Dankzij replicatoren en reizen die sneller zijn dan het licht, en niet te vergeten de wonderbaarlijke vooruitgang in de geneeskunde, zou iedereen overal comfortabel moeten kunnen leven in het universum van ‘Star Trek’. Die hoopvolle troost is een van de meest innemende eigenschappen van de show. Moore zou als schrijver van de serie zeker gefrustreerd raken door het gebrek aan drama in een wereld van overvloed, maar MacFarlane had 100% gelijk toen hij zei dat het een van de meest essentiële stukjes technologie in de serie was. Replicators zouden nooit kunnen worden uitgeschreven of achterwege gelaten.
